1. Forum Ezoteryczne Dobry Tarot
Ostatnie wątki

Statystyki
  • Postów na forum:218.781
  • Wątków na forum:13.517
  • Użytkownicy:1.945
  • Najnowszy użytkownik:Salve

  Juniperus Rigida

Napisane przez: Krystyna
26-03-2025, 00:49
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

       
       
   
Juniperus Rigida
Występowanie: 
Gatunki wschodnioazjatyckie występujące w północnej i centralnej części wschodnich Chin (od prowincji Qinghai i Gansu na zachodzie do Heilongjiang na północy i Hebei na południu), w Rosyjskim Kraju Nadmorskim i na Sachalinie, na Półwyspie Koreańskim i w Japonii. 
Na tym terenie wyróżnia się dwa podgatunki, oprócz podgatunku nominowanego istnieje jeszcze podgatunek Juniperus Rigida subsp. Konferta z Japonii i wyspy Sachalin.

Ekologia: 
Dla podgatunku nominowanego Juniperus Rigida subsp. rRgida jest gatunkiem charakterystycznym dla szerokiej gamy naturalnych siedlisk, dobrze rośnie w jasnych lasach i zaroślach, na przykład w towarzystwie gęsto kwitnącej Sosny ( Pinus Densiflora ) lub Sosny Koreańskiej ( P. Koraiensis ), w towarzystwie wschodnioazjatyckich brzóz Betula Dębów ( Quercus ) i Lipy Amurskiej ( Tilia amurensis ), ale także na wydmach, na terenach podmokłych i na skalistych zboczach, na wysokościach od 10 do 2200 m n.p.m. Podgatunek J. Rigida subsp. Conferta rośnie głównie na wybrzeżu morskim, na przybrzeżnych łachach piasku i wydmach, gdzie tworzy gęste, zaroślowe zarośla.

Opis: 
Dwupienny krzew lub małe drzewo o wyprostowanym pokroju, osiągające wysokość 7–10 m (podgatunek Subsp. Conferta to krzew raczej niski lub płożący), z cienką, łuskowatą, czerwonobrązową do szarej korą. 
Korona jest piramidalna lub cylindryczna, gałęzie wzniesione lub poziomo wyprostowane, gałązki półzwisające; 
Liście wyrastają w okółkach po 3, są linijnie igłowate, w przekroju poprzecznym mają kształt litery V, mają długość 10–30(–28) mm i szerokość ok. 1 mm, ciemnozielone, na górnej stronie rowkowane wąskim, białym paskiem węższym od zielonej części brzegowej liścia, zielone na spodniej stronie, ostro zakończone na wierzchołku, kłujące. Szyszki męskie są nagie, elipsoidalne lub prawie kuliste, żółtozielone, długości 3–5 mm, szyszki nasienne są nagie, jasnobrązowoniebieskie lub niebieskoczarne, gdy są dojrzałe, zwykle oszronione, kuliste, osiągające średnicę 6–8 mm.

Zagrożenia i ochrona: 
Jałowiec Europejski jest wymieniony w Czerwonej Księdze Rosji . 
Czerwona Lista IUCN (2013) klasyfikuje go jako gatunek najmniejszej troski (LC).

Zastosowanie: 
Roślinę tę często sadzi się w ogrodach japońskich i wokół świątyń, pojawia się również w kulturze chińskiej i koreańskiej. 
Oczywiście jest uprawiana w ogrodach i parkach również w Europie i Ameryce, nadaje się także do warunków klimatycznych Europy Środkowej. Drewno tego drzewa wykorzystuje się do wyrobu mebli i rzeźbienia. 
Podgatunek Juniperus Rigida subsp. Conferta jest popularnie uprawiana jako bonsai.
https://botany.cz/cs/juniperus-rigida/

Wydrukuj tę wiadomość

  Juniperus Procera

Napisane przez: Krystyna
26-03-2025, 00:10
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

       
       
       
Juniperus Procera
Występowanie: 
Jedyny gatunek jałowca, którego zasięg obejmuje półkulę południową. Większa część pasma znajduje się w Afryce, od gór na południowo-wschodniej granicy Sudanu i Erytrei do wschodniego Kongo i północno-wschodniego Zimbabwe. Ponadto rośnie również w górach południowo-zachodniej części Półwyspu Arabskiego, w Arabii Saudyjskiej i Jemenie.

Ekologia: 
Charakterystyczny typ roślinności Afromontane; Rośnie w górach, zwłaszcza na stromych, skalistych zboczach na wysokościach 2100–3300 m n.p.m. Nie jest on bardzo wrażliwy na podłoża i występuje w wapieniach, bazaltach, granitach i zmetamorfizowanych skałach krystalicznych.

Opis: 
Większy, dwupienny krzew lub drzewo, dorastające do wysokości 8–12(–40) m (silne drzewa są obecnie rzadkością); 
Kora ma barwę od jasnobrązowej do szarobrązowej, z głębokimi podłużnymi pęknięciami, łuszcząca się wąskimi płatami. Liście u siewek są nieliczne, igłowate, długości 8–10 mm, liście na gałązkach osobników dorosłych są łuskowate, gęsto ułożone w sposób dachowaty, długości 0,5–1 mm, całobrzegie, bez błoniastego brzegu, z wystającymi końcami. Szyszki męskie są elipsoidalne, mają długość 3–5 mm, są zielonkawe, później brązowieją; 
Szyszki żeńskie, utworzone z 4(–6) łusek nasiennych, są prawie kuliste, mają średnicę około 2 mm, są niebieskozielone. 
Szyszki jałowca są kuliste, mają średnicę 3–7 mm, są brązowe do ciemnofioletowych z niebieskawym nalotem, z wyraźnie wystającymi końcami łusek, dojrzewają w ciągu 12–18 miesięcy; 
Nasiona mają najczęściej 2–3 nasiona, około 5 mm długości.

Zagrożenie i ochrona: 
Gatunek ten został sklasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski (LC) na Czerwonej Liście IUCN. 
W niektórych krajach, np. w Kongo, Malawi i Zimbabwe populacje, które przetrwały, są bardzo słabe i zagrożone przez wycinkę i rozszerzanie wypasu.

Zastosowanie: 
Bardzo ważne źródło mocnego, a jednocześnie łatwego w obróbce drewna.

Uwaga: Bliskim krewnym jest jałowiec śródziemnomorski Juniperus excelsa , od którego różni się głównie mniejszymi rozmiarami. Oba gatunki najwyraźniej mają wspólnego przodka.
https://botany.cz/cs/juniperus-procera/

Wydrukuj tę wiadomość

  Juniperus Polycarpos

Napisane przez: Krystyna
25-03-2025, 23:46
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

       
       
       
Juniperus Polycarpos
Występowanie: 
Ciągły zasięg rozciąga się od wschodniej Turcji, przez Iran, Afganistan do Pakistanu, północnych Indii i zachodniego Nepalu. 
Odosobniony region położony jest w zachodniej części gór Al-Hadżar w północnym Omanie. 
Na wschodniej granicy zasięgu występowania pokrywa się z bardzo blisko spokrewnionym gatunkiem Juniperus excelsa , z którym do niedawna był łączony na poziomie podgatunku: populacje na Kaukazie, gdzie rośnie w części Rosji, Gruzji, Armenii i Azerbejdżanu, wymagają dalszych badań.

Ekologia: 
Jest to charakterystyczny takson, który stanowi jedną z dominujących cech rzadkich lasów górskich na stosunkowo suchych obszarach, w miejscach stanowiących górną granicę lasu. 
W Pakistanie rośnie na wysokości do 4000 m n.p.m., w Omanie występuje na wysokości od 1450 do 3000 m n.p.m.

Opis: 
Długowieczny, jednopienny krzew lub drzewo o sękatym pniu, dorastający do 10(–20) m wysokości; 
Kora starych drzew jest czerwonobrązowa, z podłużnymi rowkami, łuszcząca się cienkimi, papierowymi paskami. 
Liście na pędach są nieliczne, igłowate, długości 8–10 mm, kolczaste, natomiast na starszych gałązkach liście są tylko łuskowate, naprzeciwległe, gęsto ułożone w sposób przypominający dach, mają długość zaledwie 1,2–1,6 mm, z owalnym lub okrągłym gruczołem na stronie grzbietowej. 
Szyszki męskie tworzą się na końcach gałązek, są elipsoidalne do prawie kulistych, długości 3–4 mm, zbudowane z łusek ułożonych w sposób przypominający dach; 
Szyszki żeńskie są kuliste, mają średnicę 2–3 mm, są w kolorze fioletowozielonym do niebieskawego, zbudowane z 4(–6) łusek nasiennych. 
Niełupki są kuliste, mają średnicę 0,7–1,2 cm, są czarnoniebieskie, często z białawym woskowym nalotem na powierzchni; nasiona są zwykle (2–)5–6(–7), żółtobrązowe, z grubą łupiną nasienną.

Zastosowanie: 
Drewno jest bardzo twarde i trwałe, stosowane jako wysokiej jakości materiał budowlany już od czasów prehistorycznych. 
Miało szczególne znaczenie przy budowie drewnianych statków, do produkcji najbardziej narażonych na obciążenia części.

Zagrożenie i ochrona: 
Szczególnie siewki są intensywnie niszczone przez wypas, w związku z czym w większości lokalizacji znajdują się jedynie stare osobniki, a naturalne rozmnażanie jest zagrożone. 
W Czerwonej Księdze Omanu (2015) takson ten został sklasyfikowany jako narażony.
https://botany.cz/cs/juniperus-polycarpos/

Wydrukuj tę wiadomość

  Juniperus Phoenicea var. Turbinata

Napisane przez: Krystyna
25-03-2025, 23:33
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

       
       
Juniperus Phoenicea var. Turbinata
Występowanie: 
Odmiana śródziemnomorskiego gatunku Juniperus phoenicea , występująca w Makaronezji i zachodniej części Morza Śródziemnego, sięgająca na wschód aż po Sycylię.

Ekologia: 
Ciepłolubne lasy zaroślowe, nadmorskie łachy piasku, w strefie od wybrzeża do wysokości około 900 m.

Opis: 
Drzewo jednopienne osiągające wysokość 1–3(–5) m. Liście są łuskowate, jajowato-rombowe, ściśle przylegające do gałęzi, długości 1–2 mm, z twardym i ostrym końcem, ciemnozielone z wyraźnie błoniastym brzegiem i gruczołowatym rowkiem na grzbiecie. 
Liście młodych roślin są igłowate, zebrane w trzy okółki, siedzące, długości 5–14 mm. 
Nabrzmiałe szyszki są ciemnobrązowe, gdy dojrzeją, mają średnicę 9–14 mm, lekko oszronione, z 3–9 nasionami.

Zastosowanie: 
Drewno liściaste wykorzystywano do wyrobu mebli, dawniej do wyrobu broni, a także do spalania węgla drzewnego. 
Nasiona i kora są wykorzystywane w medycynie i jako środek poronny.

Uwaga: 
Znane są formy wiatru z El Hierro, z okolic El Sabinar, dzięki czemu gatunek ten znalazł się również na herbie wyspy. 
Na mocy ustawy z 1991 roku została ona uznana za symbol narodowy – roślinę wyspy El Hierro.
https://botany.cz/cs/juniperus-turbinata-canariensis/

Wydrukuj tę wiadomość

  Juniperus Phoenicea

Napisane przez: Krystyna
25-03-2025, 23:15
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

       
   
Juniperus Phoenicea
Występowanie: 
Wyspy Makaronezji, Morze Śródziemne, Półwysep Arabski – od Madery i Wysp Kanaryjskich po Arabię Saudyjską. 
W zachodniej części Morza Śródziemnego i Makaronezji występuje w odmianie J. p. var. Turbinata.

Ekologia: 
Rośnie na suchych, skalistych i kamienistych zboczach, w zaroślach i makii, ale także na wydmach, głównie na wapieniu, najczęściej w strefie przybrzeżnej, ale dociera także do terenów górskich, do wysokości około 1400 m, w Afryce Północnej do 2200 m.

Opis: 
Zimozielony krzew lub małe drzewo, zwykle jednopienne, (1–)4–8(–10) m wysokości, pień prosty lub nawet krzywy, korona jajowata do stożkowatej, często nieregularna. 
Kora ma barwę od szarawej do brązowoczerwonej, łuszcząca się. 
Gałęzie są okrągłe, pokryte drobnymi, łuskowatymi liśćmi o długości zaledwie 0,7–1 mm, jajowatymi, tępymi, z ząbkowanymi krawędziami. 
U młodych okazów liście są igłowate i mają długość 5–14 mm. 
Kuliste, pogrubione szyszki mają średnicę 5–15 mm, gdy są dojrzałe, mają barwę od czerwonobrązowej do czerwonej i dojrzewają w drugim roku.

Zastosowanie: 
Drewno było używane od czasów starożytnych w budownictwie, ciesielstwie i jako opał.
https://botany.cz/cs/juniperus-phoenicea/

Wydrukuj tę wiadomość

  Juniperus Osteosperma

Napisane przez: Krystyna
25-03-2025, 22:32
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

       
       
       
       
Juniperus Osteosperma
Występowanie: 
Gatunek północnoamerykański, szeroko rozpowszechniony w suchych zachodnich Stanach Zjednoczonych, najpospolitsze drzewo w Wielkiej Kotlinie (zachodnie Kolorado, południowo-wschodnie Idaho, południowa Montana, Wyoming, zachodni Nowy Meksyk, Arizona, wschodnia Kalifornia, Nevada, Utah).

Ekologia: 
Rośnie na suchych, skalistych glebach na wysokościach (900–)1200–2600 m n.p.m., na równinach, płaskowyżach, stokach, kanionach, podnóżach gór i niższych zboczach górskich Płaskowyżu Kolorado, gdzie roczne opady wynoszą 250–500 mm. 
W jasnych lasach strefy półpustynnej z przewagą sosny i jałowca (lasy sosnowo-jałowcowe) towarzyszy sośnie Pinus Edulis , często rosnąc także w towarzystwie Pinus Monophylla .

Opis: 
Krzew lub niewielkie drzewo o nisko osadzonych gałęziach i zaokrąglonej koronie, dorastające do wysokości 3–6 m, rzadziej do 9 m. 
Kora jest szara, z bardzo nieregularnymi rowkami i łuskowatymi grzbietami, łuszcząca się pasmami. 
Pędy są dość grube w porównaniu do większości innych gatunków jałowca i mierzą 1,5–2 mm średnicy. Igły ułożone są naprzeciwległymi parami na krzyż, co nadaje gałązkom kwadratowy wygląd. 
Igły dorosłe są łuskowate, mają 1–2 mm długości (do 5 mm na pędach głównych) i 1–1,5 mm szerokości, są zielonożółte, na starszych gałązkach brązowieją. 
Młode igły u młodych roślin mają kształt strzałek, długość 5–10 mm i są skierowane na zewnątrz gałązki. 
Szyszki męskie mają długość 2–4 mm, są jasnożółte i rosną w dużych grupach na końcach gałązek. 
Szyszki żeńskie są małe, okrągłe, jasnozielone, po dojrzeniu wyglądają jak jagody o średnicy 8–13 mm, mają barwę niebieskobrązową, na powierzchni pokrytą silnym białawym woskowym nalotem, zawierają 1–2 nasiona. 
Dojrzewają po około 18 miesiącach. Gatunek ten jest w większości jednopienny – na tej samej roślinie występują zarówno szyszki męskie, jak i żeńskie, jednak około 10% roślin jest dwupiennych.

Zastosowanie: 
Owoce stosuje się jako przyprawę do przyrządzania mięs. 
W tradycyjnej medycynie pierwotnych plemion indiańskich Ameryki Północnej liście stosowano jako środek antyseptyczny, wzmacniający krew i przeczyszczający; 
wywar z młodych gałązek stosowano w leczeniu chorób nerek, bólów brzucha i przeziębień; nasiona jako środek przeciwbólowy. 
Zewnętrznie wywar lub zmiażdżone gałązki stosuje się jako kompres na stawy reumatyczne, oparzenia i obrzęki.

Uwaga: Rośliny często wytwarzają liczne galasy wywołane przez roztocza betelowego, Oligotrophus betheli .
https://botany.cz/cs/juniperus-osteosperma/

Wydrukuj tę wiadomość

  Juniperus Macrocarpa

Napisane przez: Krystyna
25-03-2025, 21:43
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

   
       
Juniperus Macrocarpa
Występowanie:
Zasięg występowania rozciąga się na całe Morze Śródziemne. W południowej Europie rośnie od Hiszpanii po Grecję, docierając do wybrzeży azjatyckiej części Turcji, a w północnej Afryce występuje od Maroka po Libię. 
Występuje również na większości wysp Morza Śródziemnego i Morza Egejskiego.

Ekologia: 
Najczęściej rośnie w piaszczystych siedliskach wzdłuż wybrzeża, często razem z jałowcem Juniperus Phoenicea . 
Dobrze znosi słoną mgiełkę.

Opis: 
Krzew lub małe drzewo dwupienne, zwykle dorastające do wysokości 1–5 m, niekiedy jako drzewo może osiągać do 14 m. 
Igły ułożone są w 3-krotnych okółkach, są lancetowate, mają 1,2–2 cm długości i 2–3 mm szerokości, ostro zakończone, po wewnętrznej stronie z 2 białymi paskami, w których zanurzone są aparaty szparkowe. 
Szyszki męskie mają długość 2–3 mm, są żółte i opadają wkrótce po dojrzeniu pyłku. 
U roślin żeńskich tworzy się galas (galbulus), który składa się z 6 zrośniętych łusek, jest kulisty, o średnicy 1,2–1,8 cm, zielony, gdy jest młody, później brązowo-pomarańczowy, z szarym, woskowym nalotem. 
Pojedyncze nasiono tworzy się w kątach każdej łuski.

Niejasności: 
Do niedawna takson ten był uważany głównie za podgatunek Juniperus Oxycedrus ; 
Odrębną ocenę gatunku poparto analizą DNA. 
Różni się od wyżej wymienionych gatunków większymi, oszronionymi liśćmi.
https://botany.cz/cs/juniperus-macrocarpa/

Wydrukuj tę wiadomość

  Juniperus Foetidissima

Napisane przez: Krystyna
25-03-2025, 20:09
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

   

       
       
Juniperus Foetidissima
Występowanie: 
Zasięg występowania rozciąga się od południowo-wschodniej Europy do południowo-zachodniej Azji, od południowej Albanii, północnej Grecji (na południe po Peloponez). Odizolowane populacje występują na wybrzeżu Morza Czarnego, w okolicach Noworosyjska i na Krymie. 
Rośnie również na Cyprze i w Libanie, w azjatyckiej części Turcji (rzadko lub nieobecnie we wnętrzu kraju), w Syrii, na południowo-wschodnim Kaukazie i na wybrzeżu Morza Kaspijskiego w Azerbejdżanie. 
Według niektórych źródeł rozciąga się na północny Iran i południowo-zachodni Turkmenistan.

Ekologia: 
Zwykle rośnie w towarzystwie Jałowca Wyniosłego . 
Występuje na różnych wysokościach – niemal na poziomie morza w okolicach Noworosyjska, w Anatolii do 2000 m n.p.m., na Kaukazie na wysokości 1600 m n.p.m., na Cyprze ograniczony jest do gór Troodos na wysokości od 1500 do 1950 m n.p.m. 
Dolna granica zasięgu występowania może być naruszona przez wypas. 
Uprawia się ją na suchych, skalistych zboczach i płytkiej, żwirowej glebie; roczne opady różnią się w zależności od lokalizacji i wynoszą od 400 do 1000 mm. Prawdopodobnie jest nieco bardziej odporny na suszę i upały niż J. Excelsa . 

Opis: 
Średniej wielkości drzewo, krzew (także płożący) osiągający maksymalną wysokość 6–15(–20) m, zwykle z ciągłym, nierozgałęzionym pniem. 
Młode drzewa mają koronę piramidalną, starsze drzewa mają korony nieregularne i szerokie. 
Kora młodych drzew jest gładka, później włóknista, łuszcząca się pasmami. 
Gałązki są wyraźnie czworokątne, mają grubość 1,2–2 mm, początkowo zielone, później czerwonobrązowe i szorstkie ze względu na skierowane do tyłu łuskowate liście. Młode liście są igłowate, mają 5–8 mm długości, 1,5–2 mm szerokości i są zaostrzone. 
Liście dorosłych roślin są skrzyżowane, łuskowate, romboidalne, mają 2–3(–5) mm długości, są zielone do żółtozielonych i po roztarciu wydzielają intensywny zapach. Szyszki męskie są jajowato-kuliste, długości 2–3,5 mm, na końcach gałęzi znajdują się płaskie pręciki (8–12), kwitną wczesną wiosną. Szyszki żeńskie są siedzące lub na krótkiej szypułce, kuliste, o średnicy 2–3 mm, początkowo niebieskozielone. 
Dojrzałe, pogrubione szyszki są kuliste, mają średnicę 7–13 mm, są ciemnoniebieskie do czarnych i pokryte szronem. 
Łuski owocujące są 4–6, krzyżują się, są różnej wielkości, całkowicie zrośnięte. 
Szyszki zawierają 1–2, rzadziej 3, jajowato-kuliste lub półkuliste, jasnobrązowe nasiona, które dojrzewają w ciągu 18 miesięcy.

Zamieszanie: 
Różni się od gatunku Juniperus Excelsa grubszymi, kwadratowymi gałązkami o średnicy 1,2–2 mm ( J. excelsa 0,7–1,3 mm) i bardziej zielonymi (nie szarozielonymi) liśćmi. Zgniecione liście mają silny zapach. 
Jałowce są prawie czarne.
https://botany.cz/cs/juniperus-foetidissima/

Wydrukuj tę wiadomość

  Juniperus Excelsa

Napisane przez: Krystyna
25-03-2025, 18:30
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

   
       
       
       
Juniperus Excelsa
Występowanie: 
Rośnie w południowo-wschodniej Europie i przyległej części Azji. 
Rośnie najdalej na zachód na Bałkanach, w Albanii, Macedonii, południowej Bułgarii i północnej Grecji, a także izolowanie na Krymie i Cyprze. 
W Azji zasięg występowania tego gatunku rozciąga się od Turcji, Syrii i Libanu, przez Kaukaz po Zakaukazie.

Ekologia: 
Rośnie w otwartych lasach i zaroślach na skalistych zboczach gór, często na wapieniu, szczególnie na obszarach, gdzie roczne opady przekraczają 500 mm, ale toleruje letnie upały i suszę. 
W niektórych pasmach górskich (np. w Turcji) stanowi górną granicę lasu. 
Unika śródziemnomorskiej makii. 
Obiekty te położone są na wysokościach od (100–)500 do 2300(-3800) m.

Opis: 
Najczęściej jest to drzewo, rzadziej rozłożysty krzew, dorastający do wysokości 25–30 m; 
Korona dobrze rozwiniętych okazów jest zazwyczaj szerokostożkowata, gałęzie starszych okazów są często zwisające, a w pobliżu górnej granicy lasu drzewo ma tendencję do dość nieregularnego, krzaczastego wzrostu; 
Młoda kora jest gładka, później staje się papierowa, czerwonobrązowa, a u starych drzew ma podłużne bruzdy. 
Młode liście są zebrane w trzyczęściowe okółki, igłowate, długości 0,8–1 cm, dojrzałe są łuskowate, przylegające, baldaszkowate, ale często z wyraźnym czubkiem, lancetowate do lancetowatych, długości 0,6–1,1(–3,5) mm i szerokości 0,4–0,8 mm, aparaty szparkowe są zwykle w 2 niewyraźnych rzędach. 
Szyszki męskie są pojedyncze, najczęściej na końcach gałązek, mają 3–4 mm długości, są zielonkawe, złożone z 8–10 łusek. 
Szyszki żeńskie są samotne, w kształcie doliny, siedzące, mają około 1 cm średnicy po osiągnięciu dojrzałości, ciemnobrązowofioletowe do prawie czarnych, często oszronione, zbudowane z 4(–6) łusek. 
W strąku znajduje się (2–)3–6(–8) nasion, są odwrotnie jajowate, kanciaste, długości 4–6 mm, żółtobrązowe.

Zagrożenie i ochrona: 
Jest to gatunek chroniony w Serbii i Rosji .

Uwaga: 
Do niedawna w obrębie gatunku rozróżniano dwa podgatunki: 
Najnowsza literatura uznaje te taksony na poziomie gatunku i klasyfikuje typ wschodni jako Juniperus Polycarpos . 
Na Zakaukaziu obydwa taksony krzyżują się.
https://botany.cz/cs/juniperus-excelsa/

Wydrukuj tę wiadomość

  Juniperus Drupacea

Napisane przez: Krystyna
25-03-2025, 18:10
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

   
       
       
Juniperus Drupacea
Występowanie: 
Stosunkowo niewielki obszar obejmuje Grecję, gdzie rośnie w południowej części Peloponezu (jedyna większa populacja w Górach Parnon), w Azji jest nieco liczniejszy, występując w południowej Turcji, zachodniej Syrii i Libanie.

Ekologia: 
Towarzyszy skalistym, krzaczastym lub zalesionym zboczom wapiennych gór, na wysokościach od 1000 do 1600 m n.p.m.

Opis: 
Drzewo dwupienne o szerokiej koronie, dorastające do wysokości 10–25 m, średnica pnia może wynosić 1–2 m. 
Liście są igłowate, wyrastają w okółkach po trzy, są lancetowate, mają 1–2,5 cm długości i 3–4 mm szerokości, zaostrzone na wierzchołku, z 2 szerokimi, białymi paskami szparkowymi na górnej stronie. 
Szyszki męskie zebrane są w pęczki po 5–20, mają długość 3–4 mm, są żółte. 
Szyszki żeńskie składają się z 6–9 zgrubiałych łusek, które łączą się ze sobą, tworząc strukturę przypominającą pestkowca (galbulus). 
Na 3 najwyżej położonych łuskach znajduje się po jednym jajku. 
Dojrzały galbulus jest jajowaty lub prawie kulisty, ma średnicę 2–2,5 cm (największy wśród Jałowców), a wierzchołki pierwotnych łusek tworzą wyraźniejsze guzki, brązowe do czarnych, oszronione; 
Nasiona są 3 i łączą się ze sobą, tworząc dużą, twardą, przypominającą kamień formację.

Uwaga: 
Wśród jałowców gatunek ten ma bardzo osobliwie ułożone jałowce, przypominające pestkowce; 
Dlatego też niektórzy autorzy wydzielili go do osobnego rodzaju Arceuthos . 
Jednakże jest on najwyraźniej blisko spokrewniony z gatunkiem Juniperus Oxycedrus .
https://botany.cz/cs/juniperus-drupacea/

Wydrukuj tę wiadomość

  Juniperus Communis subsp. Nana

Napisane przez: Krystyna
25-03-2025, 17:41
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

       
   
Juniperus Communis subsp. Nana
Występowanie: 
Góry półkuli północnej. 
W naszym kraju występuje bardzo rzadko, w górach Wysokich Sudetów.

Ekologia: 
Rośnie w kępach kosodrzewiny, na łąkach i pastwiskach górskich, powyżej granicy lasu, na skraju torfowisk i w krasach, w naszym kraju na podłożach krzemianowych, w innych miejscach także na wapieniach, w naszym kraju do wysokości około 1400 m n.p.m. (Wysoki Jesionik), w Alpach do wysokości 3570 m n.p.m.

Opis: 
Zimozielony krzew o płożącym pokroju, dorastający do 1 m wysokości. 
Igły zebrane w okółki 3-krotne, długości 4–8 mm i szerokości do 2 mm, zagięte, na końcach nagle zwężone, ciemnozielone, przylegające do gałązki, zebrane w gęste okółki co 3(–5) mm, przewód żywiczny nie zanurzony w tkance podskórnej, położony tuż pod wiązką przewodzącą.

Zagrożenie i ochrona: 
Pod względem zagrożenia jałowiec pospolity zaliczany jest do taksonów silnie zagrożonych naszej flory (C2b) , a ustawa chroni go również w kategorii silnie zagrożonych (§2) .
https://botany.cz/cs/juniperus-alpina/

Wydrukuj tę wiadomość


  1. Forum Ezoteryczne Dobry Tarot