<![CDATA[Forum Ezoteryczne Dobry Tarot - Zwierzeta występujace w Mitologii]]>

<![CDATA[Forum Ezoteryczne Dobry Tarot - Zwierzeta występujace w Mitologii]]> https://dobrytarot.pl/ Sun, 15 Nov 2026 00:14:19 +0000 MyBB <![CDATA[Wilk Garmr]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=18036 Sat, 07 Nov 2026 22:52:24 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=18036 https://upload.wikimedia.org/wikipedia/c...l_unscaled
Wilk Garmr
W Mitologii Nordyckiej Garmr lub Garm ( w staronordyjskim : Garmr [ ˈɡɑrmz̠ ] ) to Wilk lub Pies kojarzony zarówno z Helem, jak i Ragnarökiem, opisywany jako krwawy strażnik bramy Hel

Etymologia imienia Garmr pozostaje niepewna.
Bruce Lincoln łączy imię Garmr z greckim mitycznym psem Cerberem, wiążąc oba imiona z praindoeuropejskim rdzeniem *ger- , oznaczającym warczenie (być może z przyrostkami -*m/*b i -*r )
Jednak Daniel Ogden zauważa, że analiza ta wymaga, aby imiona Cerberus i Garmr pochodziły z dwóch różnych rdzeni indoeuropejskich (odpowiednio * ger- i * gher- ), i w tej opinii nie ustanawia związku między tymi dwoma imionami.

Pojawia się także w folklorze dolnosaksońskim pod nazwą helhond lub kardoes w Twente , we wschodniej Holandii , jako towarzysz Tamfany lub Tanfany ; jest to jeden z wielu tytułów/imion Piekła / Nerthusa
Mówi się, że jego świecące na czerwono oczy widziano w okolicach tankenbergu w Oldenzaal , a jego wycie zwiastuje chorobę i śmierć.

Elementy folkloru pangermańskiego nakładają się na starożytną tradycję „'t an bloaz'n” („błąd w głowie”) lub „mirreweenterhorn” („róg środka zimy”), zwanego także Lur („ róg środka zimy ”) .

Prawdopodobne jest, że na niesamowite dźwięki rogu, służące do komunikacji z duchami przodków, odpowiadały wilki zamieszkujące ten teren.
W ten sposób dźwięk stał się synonimem zimy, choroby, śmierci i cienia zasłony między życiem a śmiercią.

Lur/róg środka zimy był rytualnym narzędziem animistycznym, używanym do przywoływania „zaświatów”, dziękowania przodkom lub ogłaszania i ostrzegania przed śmiercią członków rodziny i społeczności.

Edda Poetycka
W poemacie Eddy poetyckiej Grímnismál wspomniany jest Garmr:

Najlepszym z drzew | musi być Yggdrasil , Skíðblaðnir najlepszym z łodzi;
ze wszystkich bogów | największy jest Óðinn, a Sleipnir najlepszym z rumaków;
Bifröst wśród mostów, | Bragi wśród skaldów, Hábrók wśród jastrzębi, | i Garmr wśród psów.

W jednym z refrenów pieśni Völuspá wycie Garmr zwiastuje nadejście Ragnaröku:
Teraz Garmr głośno wyje | przed Gnipahellirem ,
Pęta pękną, | a wilk ucieknie swobodnie;
Wiele wiem, | i więcej mogę zobaczyć
O losie bogów, | potężnych w walce.

Po pierwszym wystąpieniu tego refrenu recytowana jest Fimbulvetr ; po drugim wystąpieniu opisana jest inwazja Jötnara na świat bogów ; po ostatnim wystąpieniu opisany jest początek nowego, lepszego świata.

Baldrs Draumar opisuje podróż Odyna do Hel
Po drodze spotyka psa.

Wtedy Odyn, stary czarodziej, wstał i położył siodło na grzbiecie Sleipnira;
stamtąd pojechał w głąb Niflhel i spotkał psa, który przybył z piekła.

Krwawy trzymał go na piersi, a ojciec magii wył z daleka;
Odyn jechał naprzód, ziemia dudniła, aż dotarł do domu tak wysokiego, że nie mógł już dłużej przebywać w Hel

Choć nie ma imienia, ten pies jest czasami uznawany za Garmr
Alternatywnie, Garmr jest czasami uznawany za identycznego z Fenrir
Garmr jest czasami postrzegany jako pies piekielny, porównywalny do Cerberusa .

Prose Edda
Księga Eddy Prozatorskiej Gylfaginning przypisuje mu rolę w Ragnaröku :
Wtedy zostanie wypuszczony pies Garmr, związany przed Gnipahellirem : stoczy walkę z Tyrem , a każdy z nich będzie zabójcą drugiego.
https://en.wikipedia.org/wiki/Garmr]]> https://upload.wikimedia.org/wikipedia/c...l_unscaled
Wilk Garmr
W Mitologii Nordyckiej Garmr lub Garm ( w staronordyjskim : Garmr [ ˈɡɑrmz̠ ] ) to Wilk lub Pies kojarzony zarówno z Helem, jak i Ragnarökiem, opisywany jako krwawy strażnik bramy Hel

Etymologia imienia Garmr pozostaje niepewna.
Bruce Lincoln łączy imię Garmr z greckim mitycznym psem Cerberem, wiążąc oba imiona z praindoeuropejskim rdzeniem *ger- , oznaczającym warczenie (być może z przyrostkami -*m/*b i -*r )
Jednak Daniel Ogden zauważa, że analiza ta wymaga, aby imiona Cerberus i Garmr pochodziły z dwóch różnych rdzeni indoeuropejskich (odpowiednio * ger- i * gher- ), i w tej opinii nie ustanawia związku między tymi dwoma imionami.

Pojawia się także w folklorze dolnosaksońskim pod nazwą helhond lub kardoes w Twente , we wschodniej Holandii , jako towarzysz Tamfany lub Tanfany ; jest to jeden z wielu tytułów/imion Piekła / Nerthusa
Mówi się, że jego świecące na czerwono oczy widziano w okolicach tankenbergu w Oldenzaal , a jego wycie zwiastuje chorobę i śmierć.

Elementy folkloru pangermańskiego nakładają się na starożytną tradycję „'t an bloaz'n” („błąd w głowie”) lub „mirreweenterhorn” („róg środka zimy”), zwanego także Lur („ róg środka zimy ”) .

Prawdopodobne jest, że na niesamowite dźwięki rogu, służące do komunikacji z duchami przodków, odpowiadały wilki zamieszkujące ten teren.
W ten sposób dźwięk stał się synonimem zimy, choroby, śmierci i cienia zasłony między życiem a śmiercią.

Lur/róg środka zimy był rytualnym narzędziem animistycznym, używanym do przywoływania „zaświatów”, dziękowania przodkom lub ogłaszania i ostrzegania przed śmiercią członków rodziny i społeczności.

Edda Poetycka
W poemacie Eddy poetyckiej Grímnismál wspomniany jest Garmr:

Najlepszym z drzew | musi być Yggdrasil , Skíðblaðnir najlepszym z łodzi;
ze wszystkich bogów | największy jest Óðinn, a Sleipnir najlepszym z rumaków;
Bifröst wśród mostów, | Bragi wśród skaldów, Hábrók wśród jastrzębi, | i Garmr wśród psów.

W jednym z refrenów pieśni Völuspá wycie Garmr zwiastuje nadejście Ragnaröku:
Teraz Garmr głośno wyje | przed Gnipahellirem ,
Pęta pękną, | a wilk ucieknie swobodnie;
Wiele wiem, | i więcej mogę zobaczyć
O losie bogów, | potężnych w walce.

Po pierwszym wystąpieniu tego refrenu recytowana jest Fimbulvetr ; po drugim wystąpieniu opisana jest inwazja Jötnara na świat bogów ; po ostatnim wystąpieniu opisany jest początek nowego, lepszego świata.

Baldrs Draumar opisuje podróż Odyna do Hel
Po drodze spotyka psa.

Wtedy Odyn, stary czarodziej, wstał i położył siodło na grzbiecie Sleipnira;
stamtąd pojechał w głąb Niflhel i spotkał psa, który przybył z piekła.

Krwawy trzymał go na piersi, a ojciec magii wył z daleka;
Odyn jechał naprzód, ziemia dudniła, aż dotarł do domu tak wysokiego, że nie mógł już dłużej przebywać w Hel

Choć nie ma imienia, ten pies jest czasami uznawany za Garmr
Alternatywnie, Garmr jest czasami uznawany za identycznego z Fenrir
Garmr jest czasami postrzegany jako pies piekielny, porównywalny do Cerberusa .

Prose Edda
Księga Eddy Prozatorskiej Gylfaginning przypisuje mu rolę w Ragnaröku :
Wtedy zostanie wypuszczony pies Garmr, związany przed Gnipahellirem : stoczy walkę z Tyrem , a każdy z nich będzie zabójcą drugiego.
https://en.wikipedia.org/wiki/Garmr]]> <![CDATA[Wilk Sköll]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=18035 Sat, 07 Nov 2026 00:12:36 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=18035 Wilk Sköll
W Mitologii Nordyckiej Sköll lub Skoll ( staronordyjski : Skǫll ) to Wilk, który według Eddy Prozatorskiej Snorriego Sturlusona goni Słońce (uosobione jako bogini, Sól ) jadąc rydwanem po niebie.
Hati Hróðvitnisson goni Księżyc (uosobiony jako Máni ) w nocy. Sköll i Hati są synami Wilka Fenrira i nienazwanej olbrzymki.
Przepowiedziano, że Wilki będą gonić Słońce i Księżyc po niebie aż do Ragnarök, w którym to momencie Wilki dogonią i pożrą niebiańskie istoty.

Edda Prozatorska
W Eddzie Prozatorskiej Snorriego Sturlusona wzmianka o Sköll pojawia się w opisie historii Sol, powożącej rydwanem Słońca w Mitologii Nordyckiej.
Wilk jest widziany, jak goni ją po tym, jak otrzymuje rydwan, by ponieść Słońce. „[Słońce] pędzi w szybkim tempie; jej prześladowca jest tuż za nią i nie pozostaje jej nic innego, jak uciekać. …
Są dwa wilki, a ten, który ją ściga, nazywa się Skoll [Zdrada] i to właśnie tego się boi; on ją dopadnie [na końcu świata]”

Teorie
Według Rudolfa Simeka możliwe jest, że Sköll to inne imię Fenrir, a jeśli tak, to „w przypadku Sköll i Hati (który goni księżyc) może istnieć interpretacja mitologiczno-naturowa.
Taka interpretacja sugeruje, że Wilki mogą opisywać zjawisko parhelia i paraselenae, czyli psów słonecznych i psów księżycowych, ponieważ w językach skandynawskich (po norwesku solulv, po szwedzku solvarg ) są one nazywane „wilkami słonecznymi”
Rudolf Simek wysuwa teorię, że Sköll, Hati i Fenrir to jedno i to samo, wywodzące się z gromady gwiazd Hiady znajdującej się w gwiazdozbiorze Byka.
Gwiazdy tworzą kształt litery „V”, który można by łatwo zinterpretować jako paszczę wilka.
https://en.wikipedia.org/wiki/Sk%C3%B6ll]]> Wilk Sköll
W Mitologii Nordyckiej Sköll lub Skoll ( staronordyjski : Skǫll ) to Wilk, który według Eddy Prozatorskiej Snorriego Sturlusona goni Słońce (uosobione jako bogini, Sól ) jadąc rydwanem po niebie.
Hati Hróðvitnisson goni Księżyc (uosobiony jako Máni ) w nocy. Sköll i Hati są synami Wilka Fenrira i nienazwanej olbrzymki.
Przepowiedziano, że Wilki będą gonić Słońce i Księżyc po niebie aż do Ragnarök, w którym to momencie Wilki dogonią i pożrą niebiańskie istoty.

Edda Prozatorska
W Eddzie Prozatorskiej Snorriego Sturlusona wzmianka o Sköll pojawia się w opisie historii Sol, powożącej rydwanem Słońca w Mitologii Nordyckiej.
Wilk jest widziany, jak goni ją po tym, jak otrzymuje rydwan, by ponieść Słońce. „[Słońce] pędzi w szybkim tempie; jej prześladowca jest tuż za nią i nie pozostaje jej nic innego, jak uciekać. …
Są dwa wilki, a ten, który ją ściga, nazywa się Skoll [Zdrada] i to właśnie tego się boi; on ją dopadnie [na końcu świata]”

Teorie
Według Rudolfa Simeka możliwe jest, że Sköll to inne imię Fenrir, a jeśli tak, to „w przypadku Sköll i Hati (który goni księżyc) może istnieć interpretacja mitologiczno-naturowa.
Taka interpretacja sugeruje, że Wilki mogą opisywać zjawisko parhelia i paraselenae, czyli psów słonecznych i psów księżycowych, ponieważ w językach skandynawskich (po norwesku solulv, po szwedzku solvarg ) są one nazywane „wilkami słonecznymi”
Rudolf Simek wysuwa teorię, że Sköll, Hati i Fenrir to jedno i to samo, wywodzące się z gromady gwiazd Hiady znajdującej się w gwiazdozbiorze Byka.
Gwiazdy tworzą kształt litery „V”, który można by łatwo zinterpretować jako paszczę wilka.
https://en.wikipedia.org/wiki/Sk%C3%B6ll]]> <![CDATA[Wilk Hati Hróðvitnisson]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=18034 Fri, 06 Nov 2026 23:45:18 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=18034 Wilk Hati Hróðvitnisson
W mitologii nordyckiej Hati Hróðvitnisson (imię oznaczające „Ten, który nienawidzi” lub „wróg” to Wilk, który według Eddy Prozatorskiej Snorriego Sturlusona goni Máni, Księżyc, po nocnym niebie, tak jak wilk Sköll goni Sól, Słońce, w ciągu dnia, aż do czasu Ragnarök, kiedy to połkną te ciała niebieskie.
Snorri podaje również inną nazwę Wilka, który połyka Księżyc, Mánagarmr ( [ ˈmɑːnɑˌɡɑrmz̠ ] , „Pies Księżyca” lub „Pies Księżyca”).

Patronimiczne imię Hati, Hróðvitnisson , poświadczone zarówno w eddyjskim poemacie „ Grímnismál ”, jak i w części Eddy prozatorskiej poświęconej Gylfaginning, wskazuje na jego pochodzenie – jest on synem Fenrir, dla którego Hróðvitnir („Sławny Wilk”) to alternatywne imię.
Według Snorriego, matką Hati jest olbrzymka, nienazwana, ale wspomniana w eddyjskim poemacie „ Völuspá ”, która mieszka na wschód od Midgard, w lesie Járnviðr („Żelazny Las”) i „wychowuje rodzinę Fenrira”.
Snorri twierdzi, że ta olbrzymka i czarownica ma wielu synów olbrzymów, wszystkich w postaci Wilków, w tym Hati i Sköll, który w ten sposób sugeruje się jako brat Hati
W dwóch wersach „Völuspá”, które cytuje Snorri, bezimienny syn tej olbrzymki ma przepowiedzieć, że porwie Księżyc, a także zje ciała zmarłych, spryskując niebiosa krwią.
Z kolei eddyjski poemat „ Vafþrúðnismál ” głosi, że sam Fenrir zniszczy słońce

Mánagarmr
Snorri wymienia również wilka o imieniu Mánagarmr („Pies Księżyca” lub „Pies Księżyca”) jako najpotężniejszego z potomstwa olbrzymki, dodając, że połknie Księżyc i pożre zmarłych.
Jest to prawdopodobnie alternatywne imię Hati lub Sköll, które Snorri zaczerpnął z folkloru.
Można je zangielszczyć jako Managarm, Manegarm , Mánagarm lub Managarmr
https://en.wikipedia.org/wiki/Hati_Hr%C3...0vitnisson
https://uk.wikipedia.org/wiki/%D0%93%D0%...%96%D1%8F)]]> Wilk Hati Hróðvitnisson
W mitologii nordyckiej Hati Hróðvitnisson (imię oznaczające „Ten, który nienawidzi” lub „wróg” to Wilk, który według Eddy Prozatorskiej Snorriego Sturlusona goni Máni, Księżyc, po nocnym niebie, tak jak wilk Sköll goni Sól, Słońce, w ciągu dnia, aż do czasu Ragnarök, kiedy to połkną te ciała niebieskie.
Snorri podaje również inną nazwę Wilka, który połyka Księżyc, Mánagarmr ( [ ˈmɑːnɑˌɡɑrmz̠ ] , „Pies Księżyca” lub „Pies Księżyca”).

Patronimiczne imię Hati, Hróðvitnisson , poświadczone zarówno w eddyjskim poemacie „ Grímnismál ”, jak i w części Eddy prozatorskiej poświęconej Gylfaginning, wskazuje na jego pochodzenie – jest on synem Fenrir, dla którego Hróðvitnir („Sławny Wilk”) to alternatywne imię.
Według Snorriego, matką Hati jest olbrzymka, nienazwana, ale wspomniana w eddyjskim poemacie „ Völuspá ”, która mieszka na wschód od Midgard, w lesie Járnviðr („Żelazny Las”) i „wychowuje rodzinę Fenrira”.
Snorri twierdzi, że ta olbrzymka i czarownica ma wielu synów olbrzymów, wszystkich w postaci Wilków, w tym Hati i Sköll, który w ten sposób sugeruje się jako brat Hati
W dwóch wersach „Völuspá”, które cytuje Snorri, bezimienny syn tej olbrzymki ma przepowiedzieć, że porwie Księżyc, a także zje ciała zmarłych, spryskując niebiosa krwią.
Z kolei eddyjski poemat „ Vafþrúðnismál ” głosi, że sam Fenrir zniszczy słońce

Mánagarmr
Snorri wymienia również wilka o imieniu Mánagarmr („Pies Księżyca” lub „Pies Księżyca”) jako najpotężniejszego z potomstwa olbrzymki, dodając, że połknie Księżyc i pożre zmarłych.
Jest to prawdopodobnie alternatywne imię Hati lub Sköll, które Snorri zaczerpnął z folkloru.
Można je zangielszczyć jako Managarm, Manegarm , Mánagarm lub Managarmr
https://en.wikipedia.org/wiki/Hati_Hr%C3...0vitnisson
https://uk.wikipedia.org/wiki/%D0%93%D0%...%96%D1%8F)]]> <![CDATA[Wilk Geri and Freki]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=18033 Fri, 06 Nov 2026 22:09:04 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=18033 https://upload.wikimedia.org/wikipedia/c...l_unscaled
Dekoracja na wieczku torebki z Sutton Hoo przedstawiająca postać z jednym okiem (trudno ją dostrzec na zdjęciu) między dwoma wilkami. Uważa się, że przedstawia Odyna z Geri i Freki
W mitologii nordyckiej Geri i Freki ( w przybliżeniu „Chciwość” i „Żarłok”) to dwa Wilki, które rzekomo towarzyszą Bogu Odynowi
Ich istnienie jest poświadczone w Eddzie Poetyckiej, zbiorze poezji epickiej sporządzonym w XIII wieku na podstawie wcześniejszych źródeł tradycyjnych, w Eddzie Prozatorskiej , napisanej w XIII wieku przez Snorriego Sturlusona , oraz w poezji skaldów .
Parę tę porównuje się do podobnych postaci z mitologii greckiej, rzymskiej i wedyjskiej, a może mieć ona również związek z wierzeniami dotyczącymi germańskich „grup wilków-wojowników” – Úlfhéðnar .

Etymologia
Imię Geri interpretowano jako oznaczające „chciwy” lub „żarłoczny”.
Imię Geri pochodzi od rdzenia morfemu ger/gir , wywodzącego się z protogermańskiego przymiotnika: * geraz , poświadczonego w burgundzkim girs , staronordyjskim gerr , staroszwedzkim giri („chciwość, pragnienie”), staro-wysoko-niemieckim ger lub giri i staronordyjskim gir, z których wszystkie oznaczają „chciwy”.
Porównaj współczesne duńskie : gerrig , girig , norweskie : girug , szwedzkie : girig , wszystkie oznaczające chciwy.

Nazwę Freki można wywieść z protogermańskiego przymiotnika * frekaz , poświadczonego w gockim 𐍆𐌰𐌹𐌷𐌿𐍆𐍂𐌹𐌺𐍃 ( faihufriks ) „chciwy, skąpy”, staroangielskiego frec „pożądliwy, chciwy, żarłoczny, zuchwały” i staro-wysoko- niemieckiego freh „chciwy, chciwy, pragnący”
Staronordycka forma frekr jest dość szeroka (porównaj współczesny duński : fræk , norweski : frek , szwedzki : fräck , fräk ), oznaczając „bezczelny, przedsiębiorczy, chciwy, chciwy i nienasycony”, w tym mający żarłoczny apetyt („żarłoczny”).
John Lindow interpretuje oba staronordyjskie imiona jako zinonizowane przymiotniki.
Bruce Lincoln wywodzi dalej, że Geri wywodzi się z praindoeuropejskiego rdzenia * gher- , który jest taki sam jak ten występujący w imieniu Garmr, odnoszącym się do psa ściśle kojarzonego z wydarzeniami Ragnarök
https://en.wikipedia.org/wiki/Geri_and_Freki]]> https://upload.wikimedia.org/wikipedia/c...l_unscaled
Dekoracja na wieczku torebki z Sutton Hoo przedstawiająca postać z jednym okiem (trudno ją dostrzec na zdjęciu) między dwoma wilkami. Uważa się, że przedstawia Odyna z Geri i Freki
W mitologii nordyckiej Geri i Freki ( w przybliżeniu „Chciwość” i „Żarłok”) to dwa Wilki, które rzekomo towarzyszą Bogu Odynowi
Ich istnienie jest poświadczone w Eddzie Poetyckiej, zbiorze poezji epickiej sporządzonym w XIII wieku na podstawie wcześniejszych źródeł tradycyjnych, w Eddzie Prozatorskiej , napisanej w XIII wieku przez Snorriego Sturlusona , oraz w poezji skaldów .
Parę tę porównuje się do podobnych postaci z mitologii greckiej, rzymskiej i wedyjskiej, a może mieć ona również związek z wierzeniami dotyczącymi germańskich „grup wilków-wojowników” – Úlfhéðnar .

Etymologia
Imię Geri interpretowano jako oznaczające „chciwy” lub „żarłoczny”.
Imię Geri pochodzi od rdzenia morfemu ger/gir , wywodzącego się z protogermańskiego przymiotnika: * geraz , poświadczonego w burgundzkim girs , staronordyjskim gerr , staroszwedzkim giri („chciwość, pragnienie”), staro-wysoko-niemieckim ger lub giri i staronordyjskim gir, z których wszystkie oznaczają „chciwy”.
Porównaj współczesne duńskie : gerrig , girig , norweskie : girug , szwedzkie : girig , wszystkie oznaczające chciwy.

Nazwę Freki można wywieść z protogermańskiego przymiotnika * frekaz , poświadczonego w gockim 𐍆𐌰𐌹𐌷𐌿𐍆𐍂𐌹𐌺𐍃 ( faihufriks ) „chciwy, skąpy”, staroangielskiego frec „pożądliwy, chciwy, żarłoczny, zuchwały” i staro-wysoko- niemieckiego freh „chciwy, chciwy, pragnący”
Staronordycka forma frekr jest dość szeroka (porównaj współczesny duński : fræk , norweski : frek , szwedzki : fräck , fräk ), oznaczając „bezczelny, przedsiębiorczy, chciwy, chciwy i nienasycony”, w tym mający żarłoczny apetyt („żarłoczny”).
John Lindow interpretuje oba staronordyjskie imiona jako zinonizowane przymiotniki.
Bruce Lincoln wywodzi dalej, że Geri wywodzi się z praindoeuropejskiego rdzenia * gher- , który jest taki sam jak ten występujący w imieniu Garmr, odnoszącym się do psa ściśle kojarzonego z wydarzeniami Ragnarök
https://en.wikipedia.org/wiki/Geri_and_Freki]]> <![CDATA[Wilki w Mitologii Nordyckiej]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=18032 Fri, 06 Nov 2026 21:52:27 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=18032 Bogowie, boginie, olbrzymy, krasnoludy i potwory z Mitologii Nordyckiej byli czasem brutalni, czasem komiczni, ale zawsze fascynujący. Ale być może najbardziej istotne w mitologii nordyckiej były zwierzęta, a w szczególności – Wilki.
Wilki w mitologii nordyckiej pojawiają się jako przyjaciele i wrogowie bogów, uosabiając dziką, pierwotną naturę dziczy oraz lojalność i ochronę rodziny.
Pod wieloma względami stanowią idealny symbol Mitologii Nordyckiej jako całości – brutalne, piękne i pełne fascynujących nauk.
W niektórych opowieściach były pomocnymi towarzyszami, w innych zaś – groźnymi i niebezpiecznymi.
Niezależnie od sposobu przedstawienia, Wilki zawsze dodawały element dzikości i nieprzewidywalności historiom, w których się pojawiały.

1. Fenrir
2. Garmr
3. Geri and
4. Hati Hróðvitnisson
5. Sköll
https://en.wikipedia.org/wiki/Category:W..._mythology
https://www.norsegarde.com/en-pl/blogs/l...-and-freki]]> Bogowie, boginie, olbrzymy, krasnoludy i potwory z Mitologii Nordyckiej byli czasem brutalni, czasem komiczni, ale zawsze fascynujący. Ale być może najbardziej istotne w mitologii nordyckiej były zwierzęta, a w szczególności – Wilki.
Wilki w mitologii nordyckiej pojawiają się jako przyjaciele i wrogowie bogów, uosabiając dziką, pierwotną naturę dziczy oraz lojalność i ochronę rodziny.
Pod wieloma względami stanowią idealny symbol Mitologii Nordyckiej jako całości – brutalne, piękne i pełne fascynujących nauk.
W niektórych opowieściach były pomocnymi towarzyszami, w innych zaś – groźnymi i niebezpiecznymi.
Niezależnie od sposobu przedstawienia, Wilki zawsze dodawały element dzikości i nieprzewidywalności historiom, w których się pojawiały.

1. Fenrir
2. Garmr
3. Geri and
4. Hati Hróðvitnisson
5. Sköll
https://en.wikipedia.org/wiki/Category:W..._mythology
https://www.norsegarde.com/en-pl/blogs/l...-and-freki]]> <![CDATA[Jelenie]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15211 Sun, 07 Jan 2024 18:46:00 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15211 Eikthyrnir
W opowieściach z Mitologii Nordyckiej istnieje stworzenie równie enigmatyczne, jak mgliste królestwa, z których pochodzi.
Mowa o Eikthyrnir, jeleniu siedzącym na szczycie Valhalli, którego historia jest równie intrygująca, co starożytna.
Ta majestatyczna istota nie jest tylko kolejną postacią w nordyckim panteonie;
To symbol życia.
Stojąc na dachu Valhalli, wraz z Kozą Heidrun, Eikthyrnir żywił się liśćmi Yggdrasil.
Dostarczył również całą wodę, która napełniała studnię Hvergelmir, źródło wszystkich rzek w dziewięciu królestwach.

Nazwa i Etymologia
Nazwa Eikthyrnir (staronordycki: Eikþyrnir) jest złożeniem dwóch elementów.
Po pierwsze, "eik", co oznacza "dąb", a następnie "þyrnir", co tłumaczy się jako "ciernie" lub "poroże".
Malowanie wizerunku jelenia z porożem tak mocnym i rozłożystym jak gałęzie dębu.
Zanglicyzowana forma Eikthyrnir zachowuje pierwotne znaczenie, dostosowując się jednocześnie do fonetycznych wygód języka angielskiego.
We współczesnym języku norweskim mówimy Eikthyrne, co jest doskonałym przykładem tego, jak bardzo podobne są czasami staronordyckie i norweskie.
Eikthyrnir to nie tylko imię, ale tytuł, który oddaje istotę stworzenia i podziw, jaki wzbudza.
Co więcej, łączenie starożytnego świata ze współczesnością dzięki sile mitu i języka.

Rola i znaczenie Eikthyrnir
W wielkim schemacie nordyckiej kosmologii Eikthyrnir zajmuje honorowe miejsce.
Siedząc na szczycie Valhalli, sali poległych wojowników, je liście Yggdrasil
Jest tak kolosalnym jeleniem, że woda, która (z jakiegoś powodu) wypływa z jego poroża, spływa do studni Hvergelmir.
Stamtąd woda płynie dalej, zasilając wszystkie rzeki dziewięciu światów, podtrzymując życie.
Służy również jako świadectwo wzajemnych powiązań całego życia w nordyckim wszechświecie.
Powód istnienia Eikthyrnir jest spleciony z samą istotą nordyckich wierzeń.
Jest fizycznym ucieleśnieniem życia i strażnikiem witalności, który przypomina o naturalnym porządku.
Obecność Jelenia w Valhalli oznacza również związek między poległymi wojownikami a wiecznymi siłami życiowymi.
Jest to cykl, który się powtarza, tak jak wierzyli w życie pozagrobowe.
Patrząc na to w bardziej naturalny sposób, mógł być wyjaśnieniem zarówno deszczu, jak i rosy.
Jednak rosę przypisywano również Hrimfaxi, Koniowi, który ciągnie rydwan Nótt po niebie.

Eikthyrnir przedstawiany jest jako Jeleń o niezwykłej urodzie i sile, z porożem sięgającym nieba.
Poroże we mgle rosy mogło kojarzyć się z chmurami na niebie.
Pasuje do kapiącej rosy, która spada na ziemię, aby stać się rzekami świata.
Ten obraz nie jest jedynie fizycznym opisem; to symbol życiodajnych energii, które przepływają przez nordycki kosmos.
Związek Jelenia z wodą, niezbędnym elementem życia, podkreśla jego znaczenie jako czynnika podtrzymującego życie.

Mity O Eikthyrnir
Eikthyrnir ma godną uwagi wzmiankę znalezioną w Eddzie prozatorskiej.
Tam jest opisany jako Jeleń, który stoi na szczycie Valhalli.
Z jego poroża czysta rosa spływa do Studni Hvergelmir.
Nie jest to byle jaka Studnia, ale źródło, które jest źródłem wszystkich rzek w nordyckiej kosmologii.
To połączenie między Eikthyrnir a życiodajnymi wodami świata podkreśla znaczenie Jelenia w podtrzymywaniu życia.

Wizerunek Eikthyrnir, z rosą spadającą z poroża na Hvergelmir, jest potężnym symbolem w mitologii nordyckiej.
Reprezentuje niekończący się cykl życia i pożywienie dostarczane przez świat przyrody.
Rosa z poroża Eikthyrnir, która zasila rzeki, jest metaforą życiodajnych sił natury.
Ponadto kładzie nacisk na wzajemne powiązania wszystkich rzeczy i nordycki szacunek dla środowiska.

Eikthyrnir W Eddzie Prozatorskiej
Jeleń pojawia się w rozdziale 40 w części Gylfaginning Eddy prozatorskiej.
Następuje po opisie Kozy Heidrun.
Wtedy Har rzekł:
Jeszcze bardziej godny uwagi jest Jeleń Eikthyrnir, który stoi nad Walhallą i gryzie gałęzie tego samego drzewa.
Z jego rogów spada tak wiele kropel w dół do Hvergelmer, że stamtąd płyną rzeki, które nazywają się Sid, Vid, Sekin, Ekin, Svol, Gunthro, Fjorm, Fimbulthul, Gipul, Gopul, Gomul i Geirvimul, z których wszystkie spadają wokół siedzib Asów.
Wymieniono również: Thyn, Vin, Thol, Bol, Grad, Gunthrain, Nyt, Not, Non, Hron, Vina, Vegsvin, Thjodnuma.

Eikthyrnir W Eddzie Poetyckiej
Sam Snorri niewiele wymyślił.
Zamiast tego większość swojej wiedzy czerpał z wierszy ze zbioru, który znamy dziś jako Eddę poetycką.
Powyższa wzmianka, znajdująca się w Gylfaginningu, pochodzi prawdopodobnie z poematu Grímnismál, strofy od 26 do 28.

26. The stag Eikthyrnir | stands by Odin’s hall,
Feeding on the branches of Læradr;
From his horns | drips into Hvergelmir
Flowing into all rivers.

26. Jeleń Eikthyrnir | stoi przy sali Odyna,żywiąc
się gałęziami Laradra;
Z jego rogów | wpada do Hvergelmir
Wpływając do wszystkich rzek.

27. Sid and Vid, | Sækin Svol and Gunnthro,
Fiorm and Fimbulthul,
Rin and Rennandi,
Gipul and Gopul,
Gomul and Geirvimul,
They flow through the realms of gods;,
Thyn and Vin, | Tholl, and Holl,
Grad and Gunnthorin.

27.
Sid i Vid, | Sækin i Eikin,Svol i Gunnthro,Fiorm i Fimbulthul,Rin i Rennandi,Gipul i Gopul,Gomul i Geirvimul, Płyną przez królestwa bogów;,Thyn i Vin,
| Tholl, Holl,
Grad i Gunnthorin.

28. Vin is one named, | Vegsvin another,
A third is Thiodnuma,
Nyt and Not, | Nonn and Hronn,
Slid and Hrid, | Sylg and Ylg,
Vid and Van, | Vond and Strond,
Gjoll and Leipt, | they flow close to men,
And fall down to Hel after.

28. Vin jest jeden nazwany | Vegsvin inny,Trzeci to Thiodnuma,Nyt i Nie,
Nonn i Hronn, Slid i Hrid,
Sylg i Ylg, Vid i Van,
Vond i Strond, Gjoll i Leipt,
płyną blisko ludzi,a
potem spadają na Hel.
Eikthyrnir | Stag on Valhalla’s Roof Eating from Yggdrasil (vikingr.org)]]> Eikthyrnir
W opowieściach z Mitologii Nordyckiej istnieje stworzenie równie enigmatyczne, jak mgliste królestwa, z których pochodzi.
Mowa o Eikthyrnir, jeleniu siedzącym na szczycie Valhalli, którego historia jest równie intrygująca, co starożytna.
Ta majestatyczna istota nie jest tylko kolejną postacią w nordyckim panteonie;
To symbol życia.
Stojąc na dachu Valhalli, wraz z Kozą Heidrun, Eikthyrnir żywił się liśćmi Yggdrasil.
Dostarczył również całą wodę, która napełniała studnię Hvergelmir, źródło wszystkich rzek w dziewięciu królestwach.

Nazwa i Etymologia
Nazwa Eikthyrnir (staronordycki: Eikþyrnir) jest złożeniem dwóch elementów.
Po pierwsze, "eik", co oznacza "dąb", a następnie "þyrnir", co tłumaczy się jako "ciernie" lub "poroże".
Malowanie wizerunku jelenia z porożem tak mocnym i rozłożystym jak gałęzie dębu.
Zanglicyzowana forma Eikthyrnir zachowuje pierwotne znaczenie, dostosowując się jednocześnie do fonetycznych wygód języka angielskiego.
We współczesnym języku norweskim mówimy Eikthyrne, co jest doskonałym przykładem tego, jak bardzo podobne są czasami staronordyckie i norweskie.
Eikthyrnir to nie tylko imię, ale tytuł, który oddaje istotę stworzenia i podziw, jaki wzbudza.
Co więcej, łączenie starożytnego świata ze współczesnością dzięki sile mitu i języka.

Rola i znaczenie Eikthyrnir
W wielkim schemacie nordyckiej kosmologii Eikthyrnir zajmuje honorowe miejsce.
Siedząc na szczycie Valhalli, sali poległych wojowników, je liście Yggdrasil
Jest tak kolosalnym jeleniem, że woda, która (z jakiegoś powodu) wypływa z jego poroża, spływa do studni Hvergelmir.
Stamtąd woda płynie dalej, zasilając wszystkie rzeki dziewięciu światów, podtrzymując życie.
Służy również jako świadectwo wzajemnych powiązań całego życia w nordyckim wszechświecie.
Powód istnienia Eikthyrnir jest spleciony z samą istotą nordyckich wierzeń.
Jest fizycznym ucieleśnieniem życia i strażnikiem witalności, który przypomina o naturalnym porządku.
Obecność Jelenia w Valhalli oznacza również związek między poległymi wojownikami a wiecznymi siłami życiowymi.
Jest to cykl, który się powtarza, tak jak wierzyli w życie pozagrobowe.
Patrząc na to w bardziej naturalny sposób, mógł być wyjaśnieniem zarówno deszczu, jak i rosy.
Jednak rosę przypisywano również Hrimfaxi, Koniowi, który ciągnie rydwan Nótt po niebie.

Eikthyrnir przedstawiany jest jako Jeleń o niezwykłej urodzie i sile, z porożem sięgającym nieba.
Poroże we mgle rosy mogło kojarzyć się z chmurami na niebie.
Pasuje do kapiącej rosy, która spada na ziemię, aby stać się rzekami świata.
Ten obraz nie jest jedynie fizycznym opisem; to symbol życiodajnych energii, które przepływają przez nordycki kosmos.
Związek Jelenia z wodą, niezbędnym elementem życia, podkreśla jego znaczenie jako czynnika podtrzymującego życie.

Mity O Eikthyrnir
Eikthyrnir ma godną uwagi wzmiankę znalezioną w Eddzie prozatorskiej.
Tam jest opisany jako Jeleń, który stoi na szczycie Valhalli.
Z jego poroża czysta rosa spływa do Studni Hvergelmir.
Nie jest to byle jaka Studnia, ale źródło, które jest źródłem wszystkich rzek w nordyckiej kosmologii.
To połączenie między Eikthyrnir a życiodajnymi wodami świata podkreśla znaczenie Jelenia w podtrzymywaniu życia.

Wizerunek Eikthyrnir, z rosą spadającą z poroża na Hvergelmir, jest potężnym symbolem w mitologii nordyckiej.
Reprezentuje niekończący się cykl życia i pożywienie dostarczane przez świat przyrody.
Rosa z poroża Eikthyrnir, która zasila rzeki, jest metaforą życiodajnych sił natury.
Ponadto kładzie nacisk na wzajemne powiązania wszystkich rzeczy i nordycki szacunek dla środowiska.

Eikthyrnir W Eddzie Prozatorskiej
Jeleń pojawia się w rozdziale 40 w części Gylfaginning Eddy prozatorskiej.
Następuje po opisie Kozy Heidrun.
Wtedy Har rzekł:
Jeszcze bardziej godny uwagi jest Jeleń Eikthyrnir, który stoi nad Walhallą i gryzie gałęzie tego samego drzewa.
Z jego rogów spada tak wiele kropel w dół do Hvergelmer, że stamtąd płyną rzeki, które nazywają się Sid, Vid, Sekin, Ekin, Svol, Gunthro, Fjorm, Fimbulthul, Gipul, Gopul, Gomul i Geirvimul, z których wszystkie spadają wokół siedzib Asów.
Wymieniono również: Thyn, Vin, Thol, Bol, Grad, Gunthrain, Nyt, Not, Non, Hron, Vina, Vegsvin, Thjodnuma.

Eikthyrnir W Eddzie Poetyckiej
Sam Snorri niewiele wymyślił.
Zamiast tego większość swojej wiedzy czerpał z wierszy ze zbioru, który znamy dziś jako Eddę poetycką.
Powyższa wzmianka, znajdująca się w Gylfaginningu, pochodzi prawdopodobnie z poematu Grímnismál, strofy od 26 do 28.

26. The stag Eikthyrnir | stands by Odin’s hall,
Feeding on the branches of Læradr;
From his horns | drips into Hvergelmir
Flowing into all rivers.

26. Jeleń Eikthyrnir | stoi przy sali Odyna,żywiąc
się gałęziami Laradra;
Z jego rogów | wpada do Hvergelmir
Wpływając do wszystkich rzek.

27. Sid and Vid, | Sækin Svol and Gunnthro,
Fiorm and Fimbulthul,
Rin and Rennandi,
Gipul and Gopul,
Gomul and Geirvimul,
They flow through the realms of gods;,
Thyn and Vin, | Tholl, and Holl,
Grad and Gunnthorin.

27.
Sid i Vid, | Sækin i Eikin,Svol i Gunnthro,Fiorm i Fimbulthul,Rin i Rennandi,Gipul i Gopul,Gomul i Geirvimul, Płyną przez królestwa bogów;,Thyn i Vin,
| Tholl, Holl,
Grad i Gunnthorin.

28. Vin is one named, | Vegsvin another,
A third is Thiodnuma,
Nyt and Not, | Nonn and Hronn,
Slid and Hrid, | Sylg and Ylg,
Vid and Van, | Vond and Strond,
Gjoll and Leipt, | they flow close to men,
And fall down to Hel after.

28. Vin jest jeden nazwany | Vegsvin inny,Trzeci to Thiodnuma,Nyt i Nie,
Nonn i Hronn, Slid i Hrid,
Sylg i Ylg, Vid i Van,
Vond i Strond, Gjoll i Leipt,
płyną blisko ludzi,a
potem spadają na Hel.
Eikthyrnir | Stag on Valhalla’s Roof Eating from Yggdrasil (vikingr.org)]]> <![CDATA[Niedzwiedź-Bears]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15210 Sun, 07 Jan 2024 18:34:32 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15210 Niedźwiedzie w mitologii nordyckiej były postrzegane jako przodkowie człowieka.
Bogowie tacy jak Odyn i Thor regularnie przybierali kształt niedźwiedzia podczas odwiedzania świata ludzi.
Dodatkowo Wikingowie postrzegali niedźwiedzia jako symbol wewnętrznej siły, mądrości i uzdrowienia.

Samica niedźwiedzia była postrzegana jako współczująca i rodzinna, podczas gdy samiec Niedźwiedzia kojarzył się przede wszystkim z siłą.

Niedźwiedzie Polarne miały również swoje unikalne znaczenie w świecie zwierząt nordyckich.
W Norwegii były postrzegane jako stworzenia zdolne do odblokowania stłumionych emocji i pomagania ludziom w pokonywaniu wyzwań.
Zwierzęta w mitologii nordyckiej: przewodnik po nordyckich zwierzętach (scandification.com)]]> <![CDATA[Kruki]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=12231 Thu, 28 May 2020 13:36:29 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=12231 [attachment=67309]
https://i.pinimg.com/736x/8f/91/3d/8f913...a434c1.jpg
Hugin i Munin
Para Kruków z mitologii nordyckiej, które latają po świecie Midgardu i informują boga Odyna o tym, co się dzieje.
W języku staroislandzkim Huginn oznacza "myśliciela", a Muninn oznacza "pamiętający" (lub odpowiednio "myśl" i "pamięć").
Wspomina się o nich w XIII-wiecznych zabytkach literatury skandynawskiej, takich jak Edda Starsza i Młodsza, Krąg Ziemi i Trzeci traktat gramatyczny Olava Thordarsona, a także w poezji skaldów.
W tych dziełach Hugin i Munin są opisani jako Wrony w służbie Odyna, które siedzą na jego ramionach i dostarczają mu informacji. W Kręgu Ziemi jest powiedziane, jak Odyn obdarzył Kruki mową.
Rola Hugina i Munina jako posłańców najwyższego Asa wiąże się z tradycją praktyk szamańskich oraz z ogólną symboliką ludów germańskich, które przedstawiają Kruka jako źródło ukrytej wiedzy.
Huginn i Muninn – Wikipedia, wolna encyklopedia

[url=https://en.wikipedia.org/wiki/Huginn_and_Muninn#cite_note-4][/url]]]> [attachment=67309]
https://i.pinimg.com/736x/8f/91/3d/8f913...a434c1.jpg
Hugin i Munin
Para Kruków z mitologii nordyckiej, które latają po świecie Midgardu i informują boga Odyna o tym, co się dzieje.
W języku staroislandzkim Huginn oznacza "myśliciela", a Muninn oznacza "pamiętający" (lub odpowiednio "myśl" i "pamięć").
Wspomina się o nich w XIII-wiecznych zabytkach literatury skandynawskiej, takich jak Edda Starsza i Młodsza, Krąg Ziemi i Trzeci traktat gramatyczny Olava Thordarsona, a także w poezji skaldów.
W tych dziełach Hugin i Munin są opisani jako Wrony w służbie Odyna, które siedzą na jego ramionach i dostarczają mu informacji. W Kręgu Ziemi jest powiedziane, jak Odyn obdarzył Kruki mową.
Rola Hugina i Munina jako posłańców najwyższego Asa wiąże się z tradycją praktyk szamańskich oraz z ogólną symboliką ludów germańskich, które przedstawiają Kruka jako źródło ukrytej wiedzy.
Huginn i Muninn – Wikipedia, wolna encyklopedia

[url=https://en.wikipedia.org/wiki/Huginn_and_Muninn#cite_note-4][/url]]]> <![CDATA[Koza, Kozły]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=12224 Thu, 15 Dec 2011 19:01:55 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=12224

Heidrun.jpg Rozmiar: 109,11 KB Pobrań: 459

Koza Heidrun
W mitologii nordyckiej, Heiðrún to imię kozy, która żyła na szczycie Drzewa Świata - Yggdrasil i żywiła się jego liśćmi.
Jej mleka Andhrimnir używał do przyrządzania miodu pitnego dla bogów.
Koza ta mimo iż co wieczór skazana była na zagładę, to co dzień rano odżywała.

Thor1.jpg Rozmiar: 208,83 KB Pobrań: 1148

Thor2.jpg Rozmiar: 64,02 KB Pobrań: 780

Thor.jpg Rozmiar: 54,28 KB Pobrań: 593

W Eddzie Prozaicznej jest rownież mowa o tym, że THOR jeździ wozem ciągnionym przez dwa kozly....
http://nordicwiccan.blogspot.com/2013/05/goat.html

Tanngniost i Tanngrisnir: Ich imiona Tanngniost „Teeth barer” i Tanngrisnir „Teeth młynek” to dwie kozy, które ciągną rydwan Thora.
Za każdym razem, gdy Thor jedzie swoim rydwanem, ludzie słyszą hałas z kół i widzą iskry i błyskawice z kół wysyłane, gdy lecą po niebie.
Niektórzy uważają, że iskry pochodzą z jego młota Mjölnir.
Mieszkańcy Midgard nazywają to grzmotem i błyskawicą.
Jeśli Thor jest z dala od domu, czasami gotuje kozy.
Thor wskrzesi ich młotkiem Mjöllnir następnego dnia.]]>

Heidrun.jpg Rozmiar: 109,11 KB Pobrań: 459

Thor1.jpg Rozmiar: 208,83 KB Pobrań: 1148

Thor2.jpg Rozmiar: 64,02 KB Pobrań: 780

Thor.jpg Rozmiar: 54,28 KB Pobrań: 593

Ratatoskr.png Rozmiar: 455,06 KB Pobrań: 459

Wewiórka Ratatosk
W mitologii nordyckiej, Ratatosk jest wiewiórką biegającą po ogromnym drzewie Yggdrasil, przenoszącą wiadomości i szerzącą plotki.
W szczególności, Ratatosk wymienia obelgi pomiędzy siedzącym na szczycie drzewa orłem a mającym swe legowisko pod jego korzeniami smokiem Nidhoggiem.
http://nordicwiccan.blogspot.com/2013/02/squirrel.html]]>

Ratatoskr.png Rozmiar: 455,06 KB Pobrań: 459

123.jpg Rozmiar: 81,43 KB Pobrań: 508

123.jpg Rozmiar: 81,43 KB Pobrań: 508

Krowa Audhumla- pierwsza krowa, narodzona razem ze światem.
Jej mlekiem żywił się olbrzym Ymir.
Z braku trawy żywiła się lizaniem słonego lodu.
Z lodu tego wydobyła na świat Buriego, przodka bogów.
https://odinsvolk.ca/new/gods-goddesses/audhumla/]]> <![CDATA[Konie]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=12227 Fri, 10 Jun 2011 16:12:17 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=12227 https://i.pinimg.com/1200x/5c/fc/15/5cfc...e939bf.jpg
Sleipnir- Ośmionogi Koń Odyna, potomek Svadilfariego i Lokiego.
Potrafił galopować ponad morzem i w przestworzach.
Mógł prześcignąć każdego rumaka we wszystkich dziewięciu światach.
W Mitologii Nordyckiej Sleipnir to ośmionożny Koń dosiadany przez Odyna.
Sleipnir jest poświadczony w Eddzie Poetyckiej, skompilowanej w XIII wieku z wcześniejszych tradycyjnych źródeł, oraz w Eddzie Prozatorskiej napisanej w XIII wieku przez Snorriego Sturlusona.
W obu źródłach Sleipnir jest rumakiem Odyna, jest dzieckiem Lokiego i Svaðilfari, jest opisywany jako najlepszy ze wszystkich koni i czasami jest dosiadany do Helu.
Edda Prozatorska zawiera obszerne informacje dotyczące okoliczności narodzin Sleipnira oraz szczegóły dotyczące jego szarego koloru.
Sleipnir jest również wspomniany w zagadce znalezionej w XIII-wiecznej legendarnej sadze Hervarar saga ok Heiðreks, w XIII-wiecznej legendarnej sadze Völsunga saga jako przodek konia Grani oraz w księdze I Gesta Danorum, napisanej w XII wieku przez Saxo Grammaticusa, zawiera epizod uważany przez wielu uczonych za związany ze Sleipnirem.
Sleipnir jest powszechnie uznawany za przedstawiony na dwóch gotlandzkich kamieniach z VIII wieku: kamieniu wizerunkowym Tjängvide i kamieniu wizerunkowym Ardre VIII.
Zaproponowano teorie naukowe dotyczące potencjalnego związku Sleipnira z praktykami szamańskimi wśród nordyckich pogan.
W czasach nowożytnych Sleipnir pojawia się w islandzkim folklorze jako twórca Ásbyrgi, w dziełach sztuki, literaturze, oprogramowaniu i nazwach statków.
The horse in Nordic mythology - Wikipedia
Klasyczne ilustracje z mitologii nordyckiej (germanicmythology.com)
Koń Sleipnir w mitologii nordyckiej (mifi-skandinavii.ru)
Мифология викингов - Слейпнир (legendami.ru)
[url=http://www.legendami.ru/bod/viking/viking29.htm][/url]]]> https://i.pinimg.com/1200x/5c/fc/15/5cfc...e939bf.jpg
Sleipnir- Ośmionogi Koń Odyna, potomek Svadilfariego i Lokiego.
Potrafił galopować ponad morzem i w przestworzach.
Mógł prześcignąć każdego rumaka we wszystkich dziewięciu światach.
W Mitologii Nordyckiej Sleipnir to ośmionożny Koń dosiadany przez Odyna.
Sleipnir jest poświadczony w Eddzie Poetyckiej, skompilowanej w XIII wieku z wcześniejszych tradycyjnych źródeł, oraz w Eddzie Prozatorskiej napisanej w XIII wieku przez Snorriego Sturlusona.
W obu źródłach Sleipnir jest rumakiem Odyna, jest dzieckiem Lokiego i Svaðilfari, jest opisywany jako najlepszy ze wszystkich koni i czasami jest dosiadany do Helu.
Edda Prozatorska zawiera obszerne informacje dotyczące okoliczności narodzin Sleipnira oraz szczegóły dotyczące jego szarego koloru.
Sleipnir jest również wspomniany w zagadce znalezionej w XIII-wiecznej legendarnej sadze Hervarar saga ok Heiðreks, w XIII-wiecznej legendarnej sadze Völsunga saga jako przodek konia Grani oraz w księdze I Gesta Danorum, napisanej w XII wieku przez Saxo Grammaticusa, zawiera epizod uważany przez wielu uczonych za związany ze Sleipnirem.
Sleipnir jest powszechnie uznawany za przedstawiony na dwóch gotlandzkich kamieniach z VIII wieku: kamieniu wizerunkowym Tjängvide i kamieniu wizerunkowym Ardre VIII.
Zaproponowano teorie naukowe dotyczące potencjalnego związku Sleipnira z praktykami szamańskimi wśród nordyckich pogan.
W czasach nowożytnych Sleipnir pojawia się w islandzkim folklorze jako twórca Ásbyrgi, w dziełach sztuki, literaturze, oprogramowaniu i nazwach statków.
The horse in Nordic mythology - Wikipedia
Klasyczne ilustracje z mitologii nordyckiej (germanicmythology.com)
Koń Sleipnir w mitologii nordyckiej (mifi-skandinavii.ru)
Мифология викингов - Слейпнир (legendami.ru)
[url=http://www.legendami.ru/bod/viking/viking29.htm][/url]]]> <![CDATA[Dziki]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=12228 Fri, 10 Jun 2011 16:09:55 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=12228 https://thetroth.org/wp-content/uploads/...6/frey.jpg
https://i.pinimg.com/1200x/c1/16/b4/c116...e96bf3.jpg
Najsłynniejszym z mitycznych dzików był GULLINBURSTI,
odyniec o złotej szczecinie, zdolnej rozproszyć mrok
Dzik ten należał do FREJA, który jeździł na nim wierzchem lub zaprzęgał go do swojego powietrznego wozu.
https://en.wikipedia.org/wiki/Gullinbursti]]> https://thetroth.org/wp-content/uploads/...6/frey.jpg
https://i.pinimg.com/1200x/c1/16/b4/c116...e96bf3.jpg
Najsłynniejszym z mitycznych dzików był GULLINBURSTI,
odyniec o złotej szczecinie, zdolnej rozproszyć mrok
Dzik ten należał do FREJA, który jeździł na nim wierzchem lub zaprzęgał go do swojego powietrznego wozu.
https://en.wikipedia.org/wiki/Gullinbursti]]> <![CDATA[Węże, smoki]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=12230 Fri, 10 Jun 2011 16:05:12 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=12230 Węże, smoki i morskie potwory
Smoki w mitologii germańskiej
Smok - pierwotna nazwa germańska nieznana, formy: ang. dragon, niem. Drache, mają źródło w łacińskim
draco, draconis wąż, smok; w stylistyce zachowała się natomiast nazwa węża (w domyśle smoka) - orm, np, Midgarsorm.
Potwory, które do demonologii trafiły z mitologii w niemalże niezmienionej formie:
potrafiły latać, ziały ogniem lub duszącymi oparami, zbierały skarby, by potem ich pilnować, znały mowę zwierząt (ten, kto napił się ich krwi, osiągał tę samą umiejętność), były podstępne, nie dotrzymywały słowa.
Znały się na magii.
Stoor jest demonologiczną hipostazą znanego z mitologii Jormunganda lub Nidhogga.
Przedstawiono go jako gigantycznego morskiego węża-skoma, który, wynurzając się z wody, zatapiał ogromne połacie lądu.
Jedynym sposobem przebłagania Stoora było składanie mu w darze dziewic.
Dalsza część legendy jednoznacznie wskazuje, że terenem jej powstania była Norwegia lub wyspy północnej części Szkocji.
Umierający potwór stracił zęby, które wpadły do morza, tworząc łańcuchy Orkadów, Wysp Owczych i Szetlandów.
Z ciała smoka utworzyła się Islandia, znana z wybuchów wulkanów (efekt ciągle wrzącego ognia w ciele Stoora).
Ostatnim uderzeniem ogona wąż oddzielił Norwegię od północnej Danii.
Źródło: Mitologia Germańska (Artur Szrejter
żródło
źródło]]> Węże, smoki i morskie potwory
Smoki w mitologii germańskiej
Smok - pierwotna nazwa germańska nieznana, formy: ang. dragon, niem. Drache, mają źródło w łacińskim
draco, draconis wąż, smok; w stylistyce zachowała się natomiast nazwa węża (w domyśle smoka) - orm, np, Midgarsorm.
Potwory, które do demonologii trafiły z mitologii w niemalże niezmienionej formie:
potrafiły latać, ziały ogniem lub duszącymi oparami, zbierały skarby, by potem ich pilnować, znały mowę zwierząt (ten, kto napił się ich krwi, osiągał tę samą umiejętność), były podstępne, nie dotrzymywały słowa.
Znały się na magii.
Stoor jest demonologiczną hipostazą znanego z mitologii Jormunganda lub Nidhogga.
Przedstawiono go jako gigantycznego morskiego węża-skoma, który, wynurzając się z wody, zatapiał ogromne połacie lądu.
Jedynym sposobem przebłagania Stoora było składanie mu w darze dziewic.
Dalsza część legendy jednoznacznie wskazuje, że terenem jej powstania była Norwegia lub wyspy północnej części Szkocji.
Umierający potwór stracił zęby, które wpadły do morza, tworząc łańcuchy Orkadów, Wysp Owczych i Szetlandów.
Z ciała smoka utworzyła się Islandia, znana z wybuchów wulkanów (efekt ciągle wrzącego ognia w ciele Stoora).
Ostatnim uderzeniem ogona wąż oddzielił Norwegię od północnej Danii.
Źródło: Mitologia Germańska (Artur Szrejter
żródło
źródło]]> <![CDATA[Pies]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=12229 Fri, 10 Jun 2011 16:03:41 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=12229

1.jpg Rozmiar: 84,52 KB Pobrań: 255

Pies Garmr (od stisl. gramr - okrutny).
Garmr (Garmr) - piekielny pies nordyckiej bogini zaświatów Hel, córki Lokiego.
Strażnik bram królestwa umarłych.
W czasie Ragnarök Garm miał stoczyć walkę z Tyrem- bogiem wojny - w której obaj przeciwnicy mieli pozabijać się nawzajem.
Według niektórych opisów Garmr ma czworo oczu.
źródło]]>

1.jpg Rozmiar: 84,52 KB Pobrań: 255