<![CDATA[Forum Ezoteryczne Dobry Tarot - Runiczna Mitologia]]> https://dobrytarot.pl/ Thu, 07 May 2026 14:17:19 +0000 MyBB <![CDATA[Symbole Runiczne]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15231 Sun, 21 Jan 2024 19:47:31 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15231 https://78tarot.ru/wp-content/uploads/2020/04/Odinn.jpg
Symbole runiczne: Valknut, Wilczy Hak, Mjolnir.
Symbole runiczne to obrazy i koncepcje niosące wielowarstwową informację semantyczną świętego porządku.
I jak każda ezoteryczna forma graficzna, znaki Runiczne nie tylko odzwierciedlają pewne idee koncepcyjne, ale także mają swój własny potencjał energetyczny i wpływ.

Symbole Runiczne obejmują oczywiście  Runy Futhark 
Istnieje jednak szereg równie powszechnych i interesujących obrazów graficznych, które zasługują na największą uwagę i są przedmiotem badań współczesnych praktyków.

Przykładem tego są takie Znaki Runiczne, jak Valknut, Wolf Hook, Mjolnir. 
Cieszą się dużą popularnością wśród osób myślących magicznie w środowiskach ezoterycznych i bliskich okultyzmowi, co powoduje, że cieszą się dużym zainteresowaniem, także komercyjnym.

Wielu, przyłączając się do tradycji północnej, nabywa lub samodzielnie wytwarza artefakty Runiczne w postaci talizmanów, amuletów, a w niektórych przypadkach otrzymuje tatuaże. 
Ale czy jest to właściwe i bezpieczne? Spróbujmy to rozgryźć...

Jak już wspomniano, współczesna runologia jest w większym stopniu zbiorowym „laboratorium naukowym”, w którym główną metodą poznania jest praktyka. 
A materiał teoretyczny to bardzo małe i słabo zbadane dziedzictwo historyczne. 
A wnioski prezentowane w wyniku badań nie zawsze są jasne i oczywiste.
Dlatego włączając ezoteryczną grafikę do swojej przestrzeni życiowej, ważne jest, aby być bardziej świadomym i uważnym niż kiedykolwiek.
https://78tarot.ru/runicheskie-simvoly.html]]> https://78tarot.ru/wp-content/uploads/2020/04/Odinn.jpg
Symbole runiczne: Valknut, Wilczy Hak, Mjolnir.
Symbole runiczne to obrazy i koncepcje niosące wielowarstwową informację semantyczną świętego porządku.
I jak każda ezoteryczna forma graficzna, znaki Runiczne nie tylko odzwierciedlają pewne idee koncepcyjne, ale także mają swój własny potencjał energetyczny i wpływ.

Symbole Runiczne obejmują oczywiście  Runy Futhark 
Istnieje jednak szereg równie powszechnych i interesujących obrazów graficznych, które zasługują na największą uwagę i są przedmiotem badań współczesnych praktyków.

Przykładem tego są takie Znaki Runiczne, jak Valknut, Wolf Hook, Mjolnir. 
Cieszą się dużą popularnością wśród osób myślących magicznie w środowiskach ezoterycznych i bliskich okultyzmowi, co powoduje, że cieszą się dużym zainteresowaniem, także komercyjnym.

Wielu, przyłączając się do tradycji północnej, nabywa lub samodzielnie wytwarza artefakty Runiczne w postaci talizmanów, amuletów, a w niektórych przypadkach otrzymuje tatuaże. 
Ale czy jest to właściwe i bezpieczne? Spróbujmy to rozgryźć...

Jak już wspomniano, współczesna runologia jest w większym stopniu zbiorowym „laboratorium naukowym”, w którym główną metodą poznania jest praktyka. 
A materiał teoretyczny to bardzo małe i słabo zbadane dziedzictwo historyczne. 
A wnioski prezentowane w wyniku badań nie zawsze są jasne i oczywiste.
Dlatego włączając ezoteryczną grafikę do swojej przestrzeni życiowej, ważne jest, aby być bardziej świadomym i uważnym niż kiedykolwiek.
https://78tarot.ru/runicheskie-simvoly.html]]> <![CDATA[Trole]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15228 Wed, 17 Jan 2024 22:31:50 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15228
.jpg 11.jpg Rozmiar: 32,37 KB  Pobrań: 110

Trolle
 (norw., szw. troll, duń. trold)
Przypominający wyglądem człowieka stwór ze skandynawskich wierzeń ludowych, wywodzący się z Mitologii Nordyckiej.

Wierzenia
Wierzono, że Trolle różniły się między sobą zarówno wyglądem, jak i charakterem. 
Najczęściej miały to być stworzenia bardzo stare, brzydkie, złośliwe i mało inteligentne. 
Można było wśród nich znaleźć dużego wzrostu osobniki, jak i niewielkie skrzaty (norw. nisse) czy karły (norw. dverg).

Niektóre większe Trolle ze starości porastały lasem. 
Trolle mieszkały w trudno dostępnych dla człowieka miejscach: lasach, górach i jaskiniach, niektóre żyły też w morzu. 
Wyrządzały szkody ludziom i zwierzętom. 
Zajmowały się też wydobyciem i gromadzeniem srebra, złota oraz kosztowności. 
Były bardzo chciwe i skąpe. 
Nie znosiły światła słonecznego, dlatego pojawiały się wyłącznie w nocy; 
Troll, który na czas nie schował się przed promieniami słońca, zamieniał się w kamień. 
Żeńskim odpowiednikiem Trolla była Huldra. 
Były to zapadłe stworzenia, które kurczyły się w trakcie trwania swego życia. 
Często używały drabiny aby móc być na równo z ludźmi. 
Bywali złośliwi, ale czasami także pomocni to jest największa zagadka Trolli.

Po raz pierwszy na kartach książek Trolle pojawiły się w Eddzie Snorri Sturlusona około 1220 roku. 
Sturluson opisuje tam wielogłowego olbrzymiego potwora. 
O Trollach wspomina też w XVII wieku norweski, ale tworzący w języku duńskim pisarz Ludvig Holberg.
Trolle wielokrotnie pojawiały się później w skandynawskich wierzeniach ludowych: 
W Norwegii opisali je w swoich baśniach m.in. Peter Christen Asbjørnsen i Jørgen Moe. 
Najczęściej w tych opowieściach przedstawiano Trolle jako wielkie i silne, złośliwe i niebezpieczne. 
Były brzydkie, miały ogromne nosy i oczy jak cynowe talerze. 
Były wrogo nastawione zarówno do ludzi, jak i bogów, i ożywiały się, czując zapach krwi chrześcijanina. 
Autorami najpopularniejszych wizerunków trolli są w Norwegii: Theodor Kittelsen i Erik Werenskiold, w Szwecji – John Bauer.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Troll]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 32,37 KB  Pobrań: 110

Trolle
 (norw., szw. troll, duń. trold)
Przypominający wyglądem człowieka stwór ze skandynawskich wierzeń ludowych, wywodzący się z Mitologii Nordyckiej.

Wierzenia
Wierzono, że Trolle różniły się między sobą zarówno wyglądem, jak i charakterem. 
Najczęściej miały to być stworzenia bardzo stare, brzydkie, złośliwe i mało inteligentne. 
Można było wśród nich znaleźć dużego wzrostu osobniki, jak i niewielkie skrzaty (norw. nisse) czy karły (norw. dverg).

Niektóre większe Trolle ze starości porastały lasem. 
Trolle mieszkały w trudno dostępnych dla człowieka miejscach: lasach, górach i jaskiniach, niektóre żyły też w morzu. 
Wyrządzały szkody ludziom i zwierzętom. 
Zajmowały się też wydobyciem i gromadzeniem srebra, złota oraz kosztowności. 
Były bardzo chciwe i skąpe. 
Nie znosiły światła słonecznego, dlatego pojawiały się wyłącznie w nocy; 
Troll, który na czas nie schował się przed promieniami słońca, zamieniał się w kamień. 
Żeńskim odpowiednikiem Trolla była Huldra. 
Były to zapadłe stworzenia, które kurczyły się w trakcie trwania swego życia. 
Często używały drabiny aby móc być na równo z ludźmi. 
Bywali złośliwi, ale czasami także pomocni to jest największa zagadka Trolli.

Po raz pierwszy na kartach książek Trolle pojawiły się w Eddzie Snorri Sturlusona około 1220 roku. 
Sturluson opisuje tam wielogłowego olbrzymiego potwora. 
O Trollach wspomina też w XVII wieku norweski, ale tworzący w języku duńskim pisarz Ludvig Holberg.
Trolle wielokrotnie pojawiały się później w skandynawskich wierzeniach ludowych: 
W Norwegii opisali je w swoich baśniach m.in. Peter Christen Asbjørnsen i Jørgen Moe. 
Najczęściej w tych opowieściach przedstawiano Trolle jako wielkie i silne, złośliwe i niebezpieczne. 
Były brzydkie, miały ogromne nosy i oczy jak cynowe talerze. 
Były wrogo nastawione zarówno do ludzi, jak i bogów, i ożywiały się, czując zapach krwi chrześcijanina. 
Autorami najpopularniejszych wizerunków trolli są w Norwegii: Theodor Kittelsen i Erik Werenskiold, w Szwecji – John Bauer.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Troll]]> <![CDATA[Elfy w Mitologii Nordyckiej]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15227 Wed, 17 Jan 2024 12:47:09 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15227 https://menviking.fr/blogs/viking-mythol...e-nordique]]> https://menviking.fr/blogs/viking-mythol...e-nordique]]> <![CDATA[Miód Poezji w Mitologii Nordyckiej]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15226 Tue, 16 Jan 2024 20:22:37 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15226 All About Mead in Norse Mythology: Roles, Powers & History (atlasmythica.com)
Pochodzenie miodu pitnego według mitologii nordyckiej – AleHorn
Mead of poetry - Wikipedia]]> All About Mead in Norse Mythology: Roles, Powers & History (atlasmythica.com)
Pochodzenie miodu pitnego według mitologii nordyckiej – AleHorn
Mead of poetry - Wikipedia]]> <![CDATA[Mało znane góry w mitologii nordyckiej]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15225 Tue, 16 Jan 2024 02:03:24 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15225 12+ Мифических гор из мифологии | Мифолог (mifolog.com)]]> 12+ Мифических гор из мифологии | Мифолог (mifolog.com)]]> <![CDATA[Rzeki w mitologii nordyckiej]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15224 Tue, 16 Jan 2024 02:01:31 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15224 Мифические реки из мифологии | Мифолог (mifolog.com)]]> Мифические реки из мифологии | Мифолог (mifolog.com)]]> <![CDATA[Mosty]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15223 Tue, 16 Jan 2024 01:59:37 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15223 Мосты в мифологии | Мифолог (mifolog.com)]]> Мосты в мифологии | Мифолог (mifolog.com)]]> <![CDATA[Życie pozagrobowe w Mitologii Nordyckiej]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15222 Tue, 16 Jan 2024 01:53:26 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15222 Загробные миры в мифологиях | Мифолог (mifolog.com)
Folkvangr - Pole poległych Freyji (mitologia nordycka) (avareurgente.com)]]> Загробные миры в мифологиях | Мифолог (mifolog.com)
Folkvangr - Pole poległych Freyji (mitologia nordycka) (avareurgente.com)]]> <![CDATA[Bifrost]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=1255 Sun, 25 Dec 2011 23:46:54 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=1255
.jpg 4.jpg Rozmiar: 32,79 KB  Pobrań: 199

Płonący trójpasmowy most tęczowy między ASGARDEM a MIDGRADEM czyli niebem i ziemią.
Inna jego nazwa to ASBRU, od  nazwy jego wykonawców...
Miał być zbudowany przez bogow z czerwonego ognia, zielonej wody i niebieskiego powietrza.
Każdego dnia bogowie przeprawiali się przez most, udając się na zgromadzenie przy źródłe URD
Mostu strzegł bóg-strażnik HEIMDALL

Według wierzeń nordyckich Bifröst ma ulec zniszczeniu w czasie Ragnaröku, zawalając się pod ciężarem przechodzących
po nim gigantów i potworów.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Bifrost]]>
.jpg 4.jpg Rozmiar: 32,79 KB  Pobrań: 199

Płonący trójpasmowy most tęczowy między ASGARDEM a MIDGRADEM czyli niebem i ziemią.
Inna jego nazwa to ASBRU, od  nazwy jego wykonawców...
Miał być zbudowany przez bogow z czerwonego ognia, zielonej wody i niebieskiego powietrza.
Każdego dnia bogowie przeprawiali się przez most, udając się na zgromadzenie przy źródłe URD
Mostu strzegł bóg-strażnik HEIMDALL

Według wierzeń nordyckich Bifröst ma ulec zniszczeniu w czasie Ragnaröku, zawalając się pod ciężarem przechodzących
po nim gigantów i potworów.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Bifrost]]> <![CDATA[Grzmiący Wodospad Bogów]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=1224 Fri, 16 Dec 2011 20:06:08 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=1224 https://res.cloudinary.com/itb-database/...3a683d1a2c
https://static.deon.pl/storage/image/cor...bogow.webp
https://d-art.ppstatic.pl/kadry/k/r/1/40...o_full.jpg
Wodospad Bogów
Na Islandii bogom oddawano cześć przy wodospadzie Godafoss, co znaczy "wodospad bogów".
wodospad Godafoss - tylko 12 metrów wysokości, ale bardzo malowniczy na pustkowiu.     
Podobno właśnie do "Wodospadu Bogów" wrzucono posągi pogańskich bożków, gdy do Islandii przyszło chrześcijaństwo.
Grzmiący wodospad bogów | Dziennik Polski (dziennikpolski24.pl)
Grzmiący wodospad bogów (deon.pl)
Goðafoss waterfall | Visit North Iceland]]> https://res.cloudinary.com/itb-database/...3a683d1a2c
https://static.deon.pl/storage/image/cor...bogow.webp
https://d-art.ppstatic.pl/kadry/k/r/1/40...o_full.jpg
Wodospad Bogów
Na Islandii bogom oddawano cześć przy wodospadzie Godafoss, co znaczy "wodospad bogów".
wodospad Godafoss - tylko 12 metrów wysokości, ale bardzo malowniczy na pustkowiu.     
Podobno właśnie do "Wodospadu Bogów" wrzucono posągi pogańskich bożków, gdy do Islandii przyszło chrześcijaństwo.
Grzmiący wodospad bogów | Dziennik Polski (dziennikpolski24.pl)
Grzmiący wodospad bogów (deon.pl)
Goðafoss waterfall | Visit North Iceland]]> <![CDATA[Valhalla]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=1219 Thu, 15 Dec 2011 22:37:46 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=1219 Walhalla autorstwa Karla Ludwiga Prinza, 1911 rok
Uczta w Walhalli, obraz autorstwa Emila Doeplera, rok 1905
Valhalla,  Walhalla  
(staronord. Valhöll – komnata, pałac poległych)
W mitologii nordyckiej miejsce przebywania poległych w chwale wojowników (tzw. Einherjerów), których z pola bitwy zabierały Valkirie, a na progu Valhalli witał ich Bragi.
Valhalla znajduje się w Asgardzie, a dokładniej w Gladsheim i należy do głównego boga Germanów, Odyna.
Pałac o 540 bramach, przez które jednocześnie mogło przejść 800 wojowników idących ramię w ramię.
Najstarszą bramą jest wiecznie otwarta Walgind.
Na zachód od niej wisi przybity do ściany wilk, którego dziobie orzeł.
Ściany pałacu Odyna pokryte są złotymi włóczniami, a sufit złotymi tarczami.
Ławy obłożone są zbrojami wojowników, którymi Valhalla jest wypełniona.
W Valhalli całymi dniami toczą się nieustające bitwy, a wieczorem wszyscy ucztują.            
Przyrządzany jest dzik Sahrimnir w kotle Eldhirmnir przez kucharza o imieniu Andhrimnir.  
Rogi z miodem podają walkirie, pije się również mleko kozy Hei&eth;rún.
Wojownicy piją, jedzą i ćwiczą, aby w chwili końca świata stoczyć ostateczną bitwę ze złem u boku Thora.
Valhalla to kraina wiecznego szczęścia
źródło]]> Walhalla autorstwa Karla Ludwiga Prinza, 1911 rok
Uczta w Walhalli, obraz autorstwa Emila Doeplera, rok 1905
Valhalla,  Walhalla  
(staronord. Valhöll – komnata, pałac poległych)
W mitologii nordyckiej miejsce przebywania poległych w chwale wojowników (tzw. Einherjerów), których z pola bitwy zabierały Valkirie, a na progu Valhalli witał ich Bragi.
Valhalla znajduje się w Asgardzie, a dokładniej w Gladsheim i należy do głównego boga Germanów, Odyna.
Pałac o 540 bramach, przez które jednocześnie mogło przejść 800 wojowników idących ramię w ramię.
Najstarszą bramą jest wiecznie otwarta Walgind.
Na zachód od niej wisi przybity do ściany wilk, którego dziobie orzeł.
Ściany pałacu Odyna pokryte są złotymi włóczniami, a sufit złotymi tarczami.
Ławy obłożone są zbrojami wojowników, którymi Valhalla jest wypełniona.
W Valhalli całymi dniami toczą się nieustające bitwy, a wieczorem wszyscy ucztują.            
Przyrządzany jest dzik Sahrimnir w kotle Eldhirmnir przez kucharza o imieniu Andhrimnir.  
Rogi z miodem podają walkirie, pije się również mleko kozy Hei&eth;rún.
Wojownicy piją, jedzą i ćwiczą, aby w chwili końca świata stoczyć ostateczną bitwę ze złem u boku Thora.
Valhalla to kraina wiecznego szczęścia
źródło]]> <![CDATA[Krasnoludy, Karły]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=617 Fri, 10 Jun 2011 19:27:49 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=617 Najsłynniejszymi rzemieślnikami w świecie germańskim były mądre i utalentowane Karły, które pracowały w podziemnych jaskiniach pełnych drogich kamieni.
Mitologia Skandynawska przekazuje obraz Karłów, Krasnoludów jako istot mrukliwych i brzydkich.
Za materiał z którego stworzono drobne, ale silne ciała pierwszych Karłów, posłużyły mniejsze kości Olbrzyma YMIRA, zabitego przez Odyna, Villi i We.
Według prastarej opowieści dwa pierwsze Karły, Modsognir i Durin, które u zarania dziejów stworzyli Bogowie, powędrowały w podziemne korytarze ciągnące się pod górami.
Zachwyceni mrokiem, wilgocią i bogactwami, które były tam ukryte, urządzili  w nich pierwsze kopalnie i odtąd nimi władali.
Tam założyli tez pierwsze kuźnie.
Kiedy odcięte od słonecznego światła miasto było gotowe, Modsognir i Durin ulepili resztę krasnoludzkiego plemienia z gliny
A ponieważ mieli wybitne zdolności magiczne, obdarzyli swoich potomków mądrością, wytrzymałością i umiejętnościami rzemieślniczymi.
Siedzib swych nie opuszczały zbyt często w obawie przed zamienieniem się w kamień pod wpływem promieni słonecznych, tak jak stało się to z krasnoludami Alvisem i Dvalinem.
Właśnie z powodu tego ostatniego krasnoludy zwały słońce Rozkoszą Dvalina

Karły natychmiast wzięły się do wytężonej pracy, pozyskiwały rudy metali i wykonywały dziesiątki wyjątkowych przedmiotów, którymi szybko zainteresowali się bogowie...
Obdarzone nadnaturalnymi zdolnościami i tajemną wiedzą, wytwarzały bajeczne skarby i talizmany dla bogów i herosów.
Niektóre z ich dzieł odznaczały się wyjątkową pięknością, jak naszyjnik Brysingów, inne miały nadprzyrodzoną moc, jak jedwabny sznur, którym spętano wściekłego Fenrira.    
Do najbardziej nieodzownych należała cudowna broń bogów-Młot Thora, Miollnir, działający jak bumerang, czy też nie chybiająca celu włócznia Odyna, Gungnir.
Nie znające zmęczenia Karły były także wspaniałymi inżynierami, wynalazcami Latającego Statku dla Freya i Miecza, który raz wyciągnięty z pochwy walczył samodzielnie.
Jednak najbardziej zadziwiające były skarby obdarzone życiem - dzik o złotej szczecinie, Gullinbursti, oraz złote włosy dla Sif, które rosły w naturalny sposób.
Niektóre cenne cuda były dziełem natury, tak jak Jabłka młodości.
Wśród śmiertelników jedynie Kowal Wolung dorównywał Karłom biegłością swego rzemiosła

Czasami wiedzę swoją wykorzystywali w niezbyt chwalebny sposób, by wspomnieć chociażby o czterech nocach, które w zamian za piękny naszyjnik Freya musiała spędzić z twórcami
Poza wyjątkowymi sytuacjami Karły zazwyczaj nie szkodziły ani bogom, ani ludziom..
http://fantastyka.elixir.int.pl/articles.php?id=414
http://fantastyka.elixir.int.pl/articles.php?id=479
http://bulfinch.englishatheist.org/b/gue...pter24.htm
źródło]]> Najsłynniejszymi rzemieślnikami w świecie germańskim były mądre i utalentowane Karły, które pracowały w podziemnych jaskiniach pełnych drogich kamieni.
Mitologia Skandynawska przekazuje obraz Karłów, Krasnoludów jako istot mrukliwych i brzydkich.
Za materiał z którego stworzono drobne, ale silne ciała pierwszych Karłów, posłużyły mniejsze kości Olbrzyma YMIRA, zabitego przez Odyna, Villi i We.
Według prastarej opowieści dwa pierwsze Karły, Modsognir i Durin, które u zarania dziejów stworzyli Bogowie, powędrowały w podziemne korytarze ciągnące się pod górami.
Zachwyceni mrokiem, wilgocią i bogactwami, które były tam ukryte, urządzili  w nich pierwsze kopalnie i odtąd nimi władali.
Tam założyli tez pierwsze kuźnie.
Kiedy odcięte od słonecznego światła miasto było gotowe, Modsognir i Durin ulepili resztę krasnoludzkiego plemienia z gliny
A ponieważ mieli wybitne zdolności magiczne, obdarzyli swoich potomków mądrością, wytrzymałością i umiejętnościami rzemieślniczymi.
Siedzib swych nie opuszczały zbyt często w obawie przed zamienieniem się w kamień pod wpływem promieni słonecznych, tak jak stało się to z krasnoludami Alvisem i Dvalinem.
Właśnie z powodu tego ostatniego krasnoludy zwały słońce Rozkoszą Dvalina

Karły natychmiast wzięły się do wytężonej pracy, pozyskiwały rudy metali i wykonywały dziesiątki wyjątkowych przedmiotów, którymi szybko zainteresowali się bogowie...
Obdarzone nadnaturalnymi zdolnościami i tajemną wiedzą, wytwarzały bajeczne skarby i talizmany dla bogów i herosów.
Niektóre z ich dzieł odznaczały się wyjątkową pięknością, jak naszyjnik Brysingów, inne miały nadprzyrodzoną moc, jak jedwabny sznur, którym spętano wściekłego Fenrira.    
Do najbardziej nieodzownych należała cudowna broń bogów-Młot Thora, Miollnir, działający jak bumerang, czy też nie chybiająca celu włócznia Odyna, Gungnir.
Nie znające zmęczenia Karły były także wspaniałymi inżynierami, wynalazcami Latającego Statku dla Freya i Miecza, który raz wyciągnięty z pochwy walczył samodzielnie.
Jednak najbardziej zadziwiające były skarby obdarzone życiem - dzik o złotej szczecinie, Gullinbursti, oraz złote włosy dla Sif, które rosły w naturalny sposób.
Niektóre cenne cuda były dziełem natury, tak jak Jabłka młodości.
Wśród śmiertelników jedynie Kowal Wolung dorównywał Karłom biegłością swego rzemiosła

Czasami wiedzę swoją wykorzystywali w niezbyt chwalebny sposób, by wspomnieć chociażby o czterech nocach, które w zamian za piękny naszyjnik Freya musiała spędzić z twórcami
Poza wyjątkowymi sytuacjami Karły zazwyczaj nie szkodziły ani bogom, ani ludziom..
http://fantastyka.elixir.int.pl/articles.php?id=414
http://fantastyka.elixir.int.pl/articles.php?id=479
http://bulfinch.englishatheist.org/b/gue...pter24.htm
źródło]]> <![CDATA[Giganci]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=612 Fri, 10 Jun 2011 17:28:02 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=612
.jpg 11.jpg Rozmiar: 24,47 KB  Pobrań: 165

Thor i śpiący Olbrzym
Giganci: Antybogowie Mitologii Nordyckiej
W tradycji Wikingów Olbrzymy były wrogami Bogów
Chociaż liczne filmy i motywy popkulturowe sprawiły, że ta boska wrogość stała się dobrze znana, sami Giganci są powszechnie niezrozumiani przez wielu współczesnych entuzjastów Wikingów. 
Dorastając na historiach takich jak Jack i łodyga fasoli i tym podobnych, mamy tendencję do myślenia o Olbrzymach jako o masywnych, brutalnych stworzeniach, których kroki trzęsą ziemią i pieką ludzi w ciasta, ale łatwo dają się oszukać sprytnemu bohaterowi. 
Ale Giganci z nordyckiej tradycji nie są "stworzeniami"-są istotami nadprzyrodzonymi, mającymi takie samo pochodzenie jak sami Bogowie. Zwykle nie są głupi, ale w niektórych przypadkach rozumieją wszechświat lub widzą przyszłość nawet lepiej niż Bogowie. 
Najbardziej zaskakujące dla tych, którzy dopiero co zapoznali się z historią Wikingów, jest to, że nie wszyscy Giganci muszą być wielcy.

Wikingowie Giganci reprezentują Siły Kosmiczne jako rodzaj Antybogów.
W mitologii nordyckiej Olbrzymy są pierwotnymi istotami "założycielskimi" na szczycie nordyckiego drzewa genealogicznego. 
Bardziej znani Bogowie (tacy jak Odyn, Thor) są bezpośrednimi lub pośrednimi potomkami tych Olbrzymów. 
Olbrzymy nazywano Jötunn (liczba pojedyncza) lub Jötnar (liczba mnoga). 
Słowo Jötunn pochodzi od pragermańskiego słowa, które oznaczało "pożeracz".
Inną ich nazwą było þursar lub þurs (wymawiane thurss), co oznacza coś w rodzaju "potężny i raniący" lub po prostu coś w rodzaju "przebijacza" lub "cierń". 
W poematach Runicznych Runa Thurisaz (ᚦ ) jest związana z Jötnar (Olbrzymami), a także z chorobą, tragedią i bólem.

Pierwszy Olbrzym, Ymir, powstał z pierwotnego chaosu, kiedy światy ognia i lodu połączyły się w potężnym, syczącym krzyku. 
Jego potomkowie, Jötnarowie, byli duchami tego chaosu, reprezentującymi destrukcyjny cykl naturalnego porządku wszechświata.
Plemiona bogów Asów i Wanów również częściowo wywodzą się z tej samej rasy Olbrzymów (choć miały również innego przodka, Buriego – istotę nieznanego pochodzenia, która była związana lodem, dopóki nie została uwolniona przez krowę Auðumbla, która lizała lód przez trzy dni. 
Z własnej natury i wyboru Bogów, Giganci stali się pozytywnym lub twórczym aspektem uniwersalnego porządku. 
W tradycji Wikingów nie chodzi o to, że Bogowie są dobrzy, a Giganci źli, ale raczej o to, że Bogowie i Olbrzymy są w opozycji i równowadze. 
Nie oznacza to, że wiara nordycka przestrzegała ścisłego dualizmu (jak niektóre starożytne religie), ale rozumieli swój świat poprzez opowieści o walce Bogów i Jötnarów, między stworzeniem a zniszczeniem.
Czasami różnica między Olbrzymami a Bogami sama w sobie jest niejasna. 
Na przykład Loki jest często uważany za Boga kłopotów Wikingów. 
Był adoptowanym członkiem plemienia Bogów Asów i bratem krwi Odyna, ale Loki był synem Olbrzymów i tylko w pierwotnych źródłach jest niejednoznacznie nazywany Bogiem. 
Nikt z jego potomstwa nie jest Bogiem, ale jest Olbrzymem lub nadprzyrodzonym zwierzęciem. 
Podobnie Jörð (postać "Matki Ziemi") i Skadi (nosząca narty Bogini dzikiej przyrody) pojawiają się w Eddach jako Jötunn. 
Później nazywa się je Boginiami, ale często wyklucza się je z list lub zgromadzeń Bogiń w Asgardzie.
Niektórzy eksperci widzą w tej wzajemnej grze między Bogami a Olbrzymami paralelę do tego, jak sami Wikingowie wchodzili w interakcje z otaczającymi ich kulturami. 
Niezależnie od tego, czy jest to prawda, czy nie, wiedza jest jasna, że Bogowie i Giganci nie są odrębnymi rasami istot, ale raczej przeciwstawnymi i rywalizującymi siłami. 
Kosmiczną naturę tych rywalizujących sił można łatwo wywnioskować z imion, atrybutów i działań poszczególnych członków tych "walczących plemion".

"Giganci" przez skojarzenia
Pod koniec epoki Wikingów północna Europa była zdominowana przez hybrydowych Normanów i innych potomków Wikingów. 
Mieli pamięć kulturową, ale schrystianizowali skłonności łacińskie. 
Normanowie wzięli opowieści swoich przodków w języku staronordyckim i opowiedzieli je na nowo nabyty język starofrancuski. 
W tym języku najbliższym Jötunn terminem było "geant" z łacińskiego "gigans", które odnosiło się do greckich/rzymskich Tytanów. Chociaż wiedza nordycka różni się znacznie od mitologii grecko-rzymskiej, Tytani mają wiele podobieństw do Jötnar.  
Jednak teraz, gdy słowo to zostało powiązane z szerszym europejskim środowiskiem kulturowym - a " geants” " tacy jak Chronos i Atlas zaczęli dzielić przestrzeń (na przestrzeni wieków) z "gigantami" baśni braci Grimm - Jötnar zostali pociągnięci za sobą. 
W ten sposób ich pierwotny charakter został przesłonięty przez późniejsze konotacje nałożonej nazwy.
Giants: The Anti-Gods of Norse Mythology – Sons of Vikings]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 24,47 KB  Pobrań: 165

Thor i śpiący Olbrzym
Giganci: Antybogowie Mitologii Nordyckiej
W tradycji Wikingów Olbrzymy były wrogami Bogów
Chociaż liczne filmy i motywy popkulturowe sprawiły, że ta boska wrogość stała się dobrze znana, sami Giganci są powszechnie niezrozumiani przez wielu współczesnych entuzjastów Wikingów. 
Dorastając na historiach takich jak Jack i łodyga fasoli i tym podobnych, mamy tendencję do myślenia o Olbrzymach jako o masywnych, brutalnych stworzeniach, których kroki trzęsą ziemią i pieką ludzi w ciasta, ale łatwo dają się oszukać sprytnemu bohaterowi. 
Ale Giganci z nordyckiej tradycji nie są "stworzeniami"-są istotami nadprzyrodzonymi, mającymi takie samo pochodzenie jak sami Bogowie. Zwykle nie są głupi, ale w niektórych przypadkach rozumieją wszechświat lub widzą przyszłość nawet lepiej niż Bogowie. 
Najbardziej zaskakujące dla tych, którzy dopiero co zapoznali się z historią Wikingów, jest to, że nie wszyscy Giganci muszą być wielcy.

Wikingowie Giganci reprezentują Siły Kosmiczne jako rodzaj Antybogów.
W mitologii nordyckiej Olbrzymy są pierwotnymi istotami "założycielskimi" na szczycie nordyckiego drzewa genealogicznego. 
Bardziej znani Bogowie (tacy jak Odyn, Thor) są bezpośrednimi lub pośrednimi potomkami tych Olbrzymów. 
Olbrzymy nazywano Jötunn (liczba pojedyncza) lub Jötnar (liczba mnoga). 
Słowo Jötunn pochodzi od pragermańskiego słowa, które oznaczało "pożeracz".
Inną ich nazwą było þursar lub þurs (wymawiane thurss), co oznacza coś w rodzaju "potężny i raniący" lub po prostu coś w rodzaju "przebijacza" lub "cierń". 
W poematach Runicznych Runa Thurisaz (ᚦ ) jest związana z Jötnar (Olbrzymami), a także z chorobą, tragedią i bólem.

Pierwszy Olbrzym, Ymir, powstał z pierwotnego chaosu, kiedy światy ognia i lodu połączyły się w potężnym, syczącym krzyku. 
Jego potomkowie, Jötnarowie, byli duchami tego chaosu, reprezentującymi destrukcyjny cykl naturalnego porządku wszechświata.
Plemiona bogów Asów i Wanów również częściowo wywodzą się z tej samej rasy Olbrzymów (choć miały również innego przodka, Buriego – istotę nieznanego pochodzenia, która była związana lodem, dopóki nie została uwolniona przez krowę Auðumbla, która lizała lód przez trzy dni. 
Z własnej natury i wyboru Bogów, Giganci stali się pozytywnym lub twórczym aspektem uniwersalnego porządku. 
W tradycji Wikingów nie chodzi o to, że Bogowie są dobrzy, a Giganci źli, ale raczej o to, że Bogowie i Olbrzymy są w opozycji i równowadze. 
Nie oznacza to, że wiara nordycka przestrzegała ścisłego dualizmu (jak niektóre starożytne religie), ale rozumieli swój świat poprzez opowieści o walce Bogów i Jötnarów, między stworzeniem a zniszczeniem.
Czasami różnica między Olbrzymami a Bogami sama w sobie jest niejasna. 
Na przykład Loki jest często uważany za Boga kłopotów Wikingów. 
Był adoptowanym członkiem plemienia Bogów Asów i bratem krwi Odyna, ale Loki był synem Olbrzymów i tylko w pierwotnych źródłach jest niejednoznacznie nazywany Bogiem. 
Nikt z jego potomstwa nie jest Bogiem, ale jest Olbrzymem lub nadprzyrodzonym zwierzęciem. 
Podobnie Jörð (postać "Matki Ziemi") i Skadi (nosząca narty Bogini dzikiej przyrody) pojawiają się w Eddach jako Jötunn. 
Później nazywa się je Boginiami, ale często wyklucza się je z list lub zgromadzeń Bogiń w Asgardzie.
Niektórzy eksperci widzą w tej wzajemnej grze między Bogami a Olbrzymami paralelę do tego, jak sami Wikingowie wchodzili w interakcje z otaczającymi ich kulturami. 
Niezależnie od tego, czy jest to prawda, czy nie, wiedza jest jasna, że Bogowie i Giganci nie są odrębnymi rasami istot, ale raczej przeciwstawnymi i rywalizującymi siłami. 
Kosmiczną naturę tych rywalizujących sił można łatwo wywnioskować z imion, atrybutów i działań poszczególnych członków tych "walczących plemion".

"Giganci" przez skojarzenia
Pod koniec epoki Wikingów północna Europa była zdominowana przez hybrydowych Normanów i innych potomków Wikingów. 
Mieli pamięć kulturową, ale schrystianizowali skłonności łacińskie. 
Normanowie wzięli opowieści swoich przodków w języku staronordyckim i opowiedzieli je na nowo nabyty język starofrancuski. 
W tym języku najbliższym Jötunn terminem było "geant" z łacińskiego "gigans", które odnosiło się do greckich/rzymskich Tytanów. Chociaż wiedza nordycka różni się znacznie od mitologii grecko-rzymskiej, Tytani mają wiele podobieństw do Jötnar.  
Jednak teraz, gdy słowo to zostało powiązane z szerszym europejskim środowiskiem kulturowym - a " geants” " tacy jak Chronos i Atlas zaczęli dzielić przestrzeń (na przestrzeni wieków) z "gigantami" baśni braci Grimm - Jötnar zostali pociągnięci za sobą. 
W ten sposób ich pierwotny charakter został przesłonięty przez późniejsze konotacje nałożonej nazwy.
Giants: The Anti-Gods of Norse Mythology – Sons of Vikings]]> <![CDATA[Walkirie]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=607 Fri, 10 Jun 2011 16:19:53 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=607 Walkirie (nor. i duń. Valkyrie, szw. Valkyria)
w mitologii nordyckiej pomniejsze boginie, córki Odyna, zwykle przedstawiane jako piękne dziewice - wojowniczki ujeżdżające skrzydlate konie (czasem wilki), uzbrojone we włócznie i tarcze.

Zadaniem Walkirii było sprowadzanie dusz najdzielniejszych poległych w boju wojowników, Einherjerów, do Walhalli.
Były również posłannicami Odyna i służkami usługującymi podczas uczt w Walhalli.

Nieśmiertelne żeńskie duchy.
Walkirie — były to dziewice, które uzbrojone jeździły po polach bitew na koniach lub wilkach, ewentualnie unosiły się nad nimi jako drapieżne ptaki.
Ich obecność była zwiastunem śmierci wojowników.
Walkirie wynajdowały wśród poległych bohaterów i przyprowadzały ich na uczty Odyna w Walhalli, gdzie podawały do stołów.

Imiona najbardziej znanych Walkirii to:
Brunhilda, Hildr, Gudr, Herfjöturr, Hlökk.
Oznaczały one „walkę" i „okowy wojny".
Słowo to oznacza „wybierająca poległych".

WALKIRIE pedziły konno nad chmurami na plac boju, aby wybierać dusze poległych wojowników godnych miejsca w WALHALLI
Były one jak wierzono duszami germańskich wojowników, które umarły śmiercią naturalną...
dla Germanów znaczyło to tyle, co polec w bitwie....
źródło]]> Walkirie (nor. i duń. Valkyrie, szw. Valkyria)
w mitologii nordyckiej pomniejsze boginie, córki Odyna, zwykle przedstawiane jako piękne dziewice - wojowniczki ujeżdżające skrzydlate konie (czasem wilki), uzbrojone we włócznie i tarcze.

Zadaniem Walkirii było sprowadzanie dusz najdzielniejszych poległych w boju wojowników, Einherjerów, do Walhalli.
Były również posłannicami Odyna i służkami usługującymi podczas uczt w Walhalli.

Nieśmiertelne żeńskie duchy.
Walkirie — były to dziewice, które uzbrojone jeździły po polach bitew na koniach lub wilkach, ewentualnie unosiły się nad nimi jako drapieżne ptaki.
Ich obecność była zwiastunem śmierci wojowników.
Walkirie wynajdowały wśród poległych bohaterów i przyprowadzały ich na uczty Odyna w Walhalli, gdzie podawały do stołów.

Imiona najbardziej znanych Walkirii to:
Brunhilda, Hildr, Gudr, Herfjöturr, Hlökk.
Oznaczały one „walkę" i „okowy wojny".
Słowo to oznacza „wybierająca poległych".

WALKIRIE pedziły konno nad chmurami na plac boju, aby wybierać dusze poległych wojowników godnych miejsca w WALHALLI
Były one jak wierzono duszami germańskich wojowników, które umarły śmiercią naturalną...
dla Germanów znaczyło to tyle, co polec w bitwie....
źródło]]>