<![CDATA[Forum Ezoteryczne Dobry Tarot - Kawa]]> https://dobrytarot.pl/ Thu, 07 May 2026 14:17:30 +0000 MyBB <![CDATA[Czekolada na gorąco]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=10845 Thu, 28 Feb 2019 02:27:56 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=10845
.jpg 1.jpg Rozmiar: 16,48 KB  Pobrań: 163

Gorąca czekolada z Chilli po Aztecku
Składniki /2 porcje/
tabliczka gorzkiej czekolady
300 ml mleka 2%
80 ml śmietanki 30%
szczypta cynamonu i chilli
Przepis na gorącą czekoladę dla początkujących
Do rondelka wlej mleko i śmietankę.
Podgrzewaj na małym ogniu.
Dodaj połamaną czekoladę.
Pilnuj aby się nie przypaliło.
Mieszaj łyżką, do całkowitego rozpuszczenia.
Posyp cynamonem i szczyptą chilli.

Przepis dla pewnych siebie w kuchni
W rondelku zagotuj małą ilość wody.
Postaw na nim metalową miskę zamiast pokrywki, dnem do dołu.
W misce umieść pokruszoną czekoladę i poczekaj aż się rozpuści w tzw. kąpieli wodnej.
Zmniejsz ogień i dolewaj małymi porcjami mleko i intensywnie mieszaj.
Uważaj, aby miska nie spadła!
To samo zrób ze śmietanką.
Gdy dolejesz całość, uzyskasz przyjemnie gęstą gorącą czekoladę, która szybko z a s t y g a.
Jak najszybciej przelej ją do kubków i posyp przyprawami.
https://positiveat.pl/goraca-czekolada-z-chilli/

.]]>
.jpg 1.jpg Rozmiar: 16,48 KB  Pobrań: 163

Gorąca czekolada z Chilli po Aztecku
Składniki /2 porcje/
tabliczka gorzkiej czekolady
300 ml mleka 2%
80 ml śmietanki 30%
szczypta cynamonu i chilli
Przepis na gorącą czekoladę dla początkujących
Do rondelka wlej mleko i śmietankę.
Podgrzewaj na małym ogniu.
Dodaj połamaną czekoladę.
Pilnuj aby się nie przypaliło.
Mieszaj łyżką, do całkowitego rozpuszczenia.
Posyp cynamonem i szczyptą chilli.

Przepis dla pewnych siebie w kuchni
W rondelku zagotuj małą ilość wody.
Postaw na nim metalową miskę zamiast pokrywki, dnem do dołu.
W misce umieść pokruszoną czekoladę i poczekaj aż się rozpuści w tzw. kąpieli wodnej.
Zmniejsz ogień i dolewaj małymi porcjami mleko i intensywnie mieszaj.
Uważaj, aby miska nie spadła!
To samo zrób ze śmietanką.
Gdy dolejesz całość, uzyskasz przyjemnie gęstą gorącą czekoladę, która szybko z a s t y g a.
Jak najszybciej przelej ją do kubków i posyp przyprawami.
https://positiveat.pl/goraca-czekolada-z-chilli/

.]]> <![CDATA[Espresso - kawa dla smakoszy]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=10456 Fri, 16 Nov 2018 16:31:41 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=10456 Jest aromatyczna i bardzo energetyzująca. 
Warto więc dowiedzieć się co nieco o tej wyjątkowej kawie i pokochać ją jeszcze bardziej. 

Kilka faktów
Skąd pochodzi nazwa? Nazwa „espresso” pochodzi z języka włoskiego, gdzie dosłownie oznacza „kawa wyciskana, wytłaczana”. 
To nieco podpowiada nam jej charakterystyczne cechy. 
Kawa espresso przygotowywana jest w specjalnym ekspresie. 

Odpowiednia ilość wody dosłownie przelewana jest przez kawę pod ciśnieniem. 
Kawa espresso powstaje z mieszanki kilku gatunków kaw.
 Jeśli kawa zostanie przygotowana we właściwy sposób będzie miała gęstą konsystencję, orzechowo-brązowy kolor i piankę, która w języku włoskim nazywana jest „crema” 
Dla wielu smakoszy pianka jest najistotniejsza i świadczy o właściwie przygotowanej kawie.

Ekstrakcja – istota espresso
Ekstrakcja jest procesem, w którym zawarte w zmielonej kawie substancje, takie jak tłuszcze, cukry, olej i kofeina, przenikają do wody. 
Innymi słowy: ekstrakcja kawy to proces, w czasie którego kawa oddaje swoje aromaty i smaki, którymi możemy zachwycać się pijąc kawę. 
Najlepszy czas ekstrakcji dla kawy espresso wynosi 25 sekund. 
Czas ekstrakcji zmienia się w zależności od grubości zmielonej kawy, stopnia jej ubicia oraz od rodzaju ekspresu. 
Warto pamiętać, że drobniej zmielone ziarna można dużo mocniej ubić, a to sprawi, że kawa będzie stawiała większy opór wodzie. Grubiej zmielone ziarna trudniej ubić, więc między nimi znajduje się większa przestrzeń, a to znacznie skraca czas ekstrakcji.

Espresso – jak pić?
Czarny aromatyczny napar może być pity samodzielnie, ale stanowi również bazę dla innych napojów kawowych, takich jak latte macchiato, caffè macchiato lub cappuccino. 
Espresso podawane jest w małych filiżankach – ważne jest to, by filiżanka była podgrzana przed podaniem. 
Dzięki temu kawa zachowa swój aromat. 
Kawa espresso jest na tyle intensywna, że podaje się jej jedynie około 70 ml, czyli połowę małej filiżanki. 
Czarny napój serwowany w ten sposób smakuje znakomicie zarówno z cukrem, jak i bez niego. 
Smakosze espresso mogą wzbogacić smak kawy o kakao, czekoladowe wiórka, wanilię lub cynamon – wariacji na temat kawy espresso jest nieskończenie wiele. 
Gdy dodamy do kawy spienione mleko, powstanie capuccino. 
Wielu nowicjuszy picia kawy zastanawia się, po co do espresso podaje się wodę? 
Koneserzy smaku doskonale wiedzą, że by można było rozkoszować się smakiem czarnego naparu, należy przed wypiciem przepłukać kubki smakowe czystą wodą. 
To sprawi, że kawa nabierze głębszego i bogatszego smaku.

Espresso – dlaczego warto się nią rozkoszować?
Kawa espresso wyróżnia się bardzo intensywnym, wyrazistym smakiem. 
Dobrze przygotowane espresso ma delikatnie gęstą konsystencję, a na wierzchu widnieje brązowawa pianka. 
Warto zwracać uwagę na te szczegóły i korzystać wyłącznie z najlepszych, świeżo palonych ziaren. 
żródło]]> Jest aromatyczna i bardzo energetyzująca. 
Warto więc dowiedzieć się co nieco o tej wyjątkowej kawie i pokochać ją jeszcze bardziej. 

Kilka faktów
Skąd pochodzi nazwa? Nazwa „espresso” pochodzi z języka włoskiego, gdzie dosłownie oznacza „kawa wyciskana, wytłaczana”. 
To nieco podpowiada nam jej charakterystyczne cechy. 
Kawa espresso przygotowywana jest w specjalnym ekspresie. 

Odpowiednia ilość wody dosłownie przelewana jest przez kawę pod ciśnieniem. 
Kawa espresso powstaje z mieszanki kilku gatunków kaw.
 Jeśli kawa zostanie przygotowana we właściwy sposób będzie miała gęstą konsystencję, orzechowo-brązowy kolor i piankę, która w języku włoskim nazywana jest „crema” 
Dla wielu smakoszy pianka jest najistotniejsza i świadczy o właściwie przygotowanej kawie.

Ekstrakcja – istota espresso
Ekstrakcja jest procesem, w którym zawarte w zmielonej kawie substancje, takie jak tłuszcze, cukry, olej i kofeina, przenikają do wody. 
Innymi słowy: ekstrakcja kawy to proces, w czasie którego kawa oddaje swoje aromaty i smaki, którymi możemy zachwycać się pijąc kawę. 
Najlepszy czas ekstrakcji dla kawy espresso wynosi 25 sekund. 
Czas ekstrakcji zmienia się w zależności od grubości zmielonej kawy, stopnia jej ubicia oraz od rodzaju ekspresu. 
Warto pamiętać, że drobniej zmielone ziarna można dużo mocniej ubić, a to sprawi, że kawa będzie stawiała większy opór wodzie. Grubiej zmielone ziarna trudniej ubić, więc między nimi znajduje się większa przestrzeń, a to znacznie skraca czas ekstrakcji.

Espresso – jak pić?
Czarny aromatyczny napar może być pity samodzielnie, ale stanowi również bazę dla innych napojów kawowych, takich jak latte macchiato, caffè macchiato lub cappuccino. 
Espresso podawane jest w małych filiżankach – ważne jest to, by filiżanka była podgrzana przed podaniem. 
Dzięki temu kawa zachowa swój aromat. 
Kawa espresso jest na tyle intensywna, że podaje się jej jedynie około 70 ml, czyli połowę małej filiżanki. 
Czarny napój serwowany w ten sposób smakuje znakomicie zarówno z cukrem, jak i bez niego. 
Smakosze espresso mogą wzbogacić smak kawy o kakao, czekoladowe wiórka, wanilię lub cynamon – wariacji na temat kawy espresso jest nieskończenie wiele. 
Gdy dodamy do kawy spienione mleko, powstanie capuccino. 
Wielu nowicjuszy picia kawy zastanawia się, po co do espresso podaje się wodę? 
Koneserzy smaku doskonale wiedzą, że by można było rozkoszować się smakiem czarnego naparu, należy przed wypiciem przepłukać kubki smakowe czystą wodą. 
To sprawi, że kawa nabierze głębszego i bogatszego smaku.

Espresso – dlaczego warto się nią rozkoszować?
Kawa espresso wyróżnia się bardzo intensywnym, wyrazistym smakiem. 
Dobrze przygotowane espresso ma delikatnie gęstą konsystencję, a na wierzchu widnieje brązowawa pianka. 
Warto zwracać uwagę na te szczegóły i korzystać wyłącznie z najlepszych, świeżo palonych ziaren. 
żródło]]> <![CDATA[Kawa...smaki, aromaty...]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=10041 Sun, 18 Dec 2011 13:58:30 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=10041
.jpg 11.jpg Rozmiar: 70,75 KB  Pobrań: 257

Espresso, cappuccino, latte, americano… Czym się różni kawa od kawy?
Większość z Was na pewno wie jaką kawę zamówić dla siebie.
Ale czym one się dokładnie różnią?
Espresso – wiadomo.
Latte ma więcej podgrzanego (ale nie spienionego) mleka, niż cappuccino.
Americano to „duża czarna”.
Co jednak zamówić kiedy w menu pojawią się również takie kawy jak np. flat white, Romano lub Marochino?
Zdecydować się na chybił trafił, czy wybrać dobrze znane cappuccino?
Ten krótki przewodnik rozwiąże Wasze problemy!

Na początku należy się Wam krótkie wyjaśnienie.
W tym artykule będziemy zajmowali kawami na bazie espresso, a więc mniej lub bardziej kawami „włoskimi”.
Poza Italią jest jeszcze cały świat, który ma do zaoferowania kawy robione na swój sposób (w jednym z artykułów pisałem już o Aeropressie, który jest genialnym urządzeniem do robienia kawy).
Niemniej jednak, napoje o których będę pisał stały się tak popularne, że można znaleźć je wszędzie, warto więc poznać je bliżej.
Zaczynamy!

https://kawowy.guru/wp-content/uploads/2..._kaw_1.jpg
Espresso – jeden z symboli Włoch, obok Koloseum, czy Ferrari.
Espresso zasługuje na oddzielny artykuł, więc tutaj wymienię tylko to, co najważniejsze: ma 25-30 ml, czas ekstrakcji (czyli przepuszczania wody przez zmieloną kawę w ekspresie) wynosi około 25 sekund, a temperatura użytej wody powinna wahać się w przedziale 88-92°C.
UWAGA! Nie ma czegoś takiego jak „ekspresso”, co niekiedy można usłyszeć od klientów w kawiarniach.
Sama nazwa „espresso” nie ma nic wspólnego z szybkością jego przygotowania, ale pochodzi od włoskiego przymiotnika espressivo, który oznacza wyrazisty, wyraźny.

Cappuccino – podąża zaraz za espresso, które stanowi jego bazę.
Do cappuccino używa się około 100 ml mleka, które po spienieniu powinno mieć 125 ml objętości.
Przygotowany napój ma zatem wg włoskich standardów 150 ml.
Mleczna pianka na powierzchni ma 1-2 cm grubości i jest całkowicie pozbawiona pęcherzyków powietrza, ma kremową konsystencję.
Nazwa „cappuccino” pochodzi od koloru habitu kapucynów, który jest brązowo-biały.

Latte – tam, gdzie cappuccino, tam też latte.
Jest w nim więcej mleka („latte” znaczy mleko), jego objętość to 200 ml lub więcej, a spienione mleko zajmuje tylko trochę miejsca na samej górze.
Latte (oraz cappuccino) we Włoszech pija się tradycyjnie do śniadania.

Flat white – czyli „biała płaska”.
Jest to kawa pochodząca nie z Włoch, lecz z Australii lub Nowej Zelandii (cały czas trwają spory o to gdzie zaczęto ją po raz pierwszy serwować).
Tradycyjnie przygotowuje się ją z podwójnego espresso, które zalewa się gorącym mlekiem (niekiedy może być lekko spienione, ale tylko trochę).
Jak nazwa wskazuje, flat white powinna być płaska na powierzchni.

Americano – espresso zalane gorącą wodą. 
Jej ilość jest bardzo różna: od 25-30 ml (co daje proporcje espresso do wody 1:1 i taka kawa jest nazywana w Ameryce „italiano” lub „short americano”) do 470 ml (co z kolei daje półlitrowy kubek „lury”).
Uważa się, że americano narodziło się we Włoszech w trakcie II wojny światowej.
Amerykańscy żołnierze prosili wówczas o dolewanie do espresso wody, tak aby otrzymać kawę podobną do tej, jaką pili w domu.

https://kawowy.guru/wp-content/uploads/2..._kaw_2.jpg
Macchiato – espresso z niewielką ilością spienionego mleka.
Macchiato znaczy w języku włoskim splamiony.
Taki napój jest więc espresso splamionym bardzo małą ilością mleka.

Latte macchiato – odwrotność samego macchiato.
Latte macchiato to gorące spienione mleko do którego wlewa się porcję espresso (czasami dwie porcje).
Całość przykrywa się niekiedy bitą śmietaną, ale nie jest to obowiązek.
Prawidłowo zrobione latte machciato ma 3 warstwy: mleko na dole szklanki, mleko zmieszane z espresso pośrodku i mleczną piankę na szczycie.
Ma ono minimum 200 ml pojemności i często podawane jest w przezroczystej szklance, dzięki czemu widać efektownie ułożone warstwy.

Mocha – to jeden z wariantów kawy latte.
Jej przygotowanie polega na dodaniu do espresso czekolady (może być w proszku lub w syropie).
Następnie dolewa się gorące mleko i kładzie bitą śmietanę.

Mocha breve – to z kolei wariant kawy mocha.
Mleko i bita śmietana jest tutaj zastąpione podgrzaną mieszanką mleka i śmietanki.
Kawa ta pochodzi z Ameryki i w Europie jest raczej rzadko spotykana.

Marochino – jest to espresso do którego dodaje się kakao lub syrop czekoladowy, a następnie niewielką ilość spienionego mleka.
Kawa ta pochodzi z włoskiej Aleksandrii, a jej nazwa odnosi się do koloru tak powstałego napoju. Marochino to w języku włoskim rodzaj skóry w kolorze jasnego brązu.

https://kawowy.guru/wp-content/uploads/2014/12/03.jpg
Kawa po irlandzku – tym razem nie z Włoch, lecz z drugiego końca Europy.
Irish coffee, czyli kawa po irlandzku to espresso (lub po prostu mocna czarna kawa) do której dodaje się podgrzaną miarkę whiskey, brązowy cukier, a całość dekoruje bitą śmietaną.
Sztuka polega na tym, żeby kożuszek ze śmietany nie zmieszał się z warstwą kawy i whiskey.
Podaje się ją w pokalu (kieliszku do piwa), dzięki czemu cały napój przypomina nieco z wyglądu piwo stout.

Kawa po wiedeńsku – jak nazwa wskazuje pochodzi z Wiednia.
Jest to espresso lub mocna czarna kawa parzona w inny sposób, udekorowana bitą śmietaną.
Niektóre przepisy zalecają roztopienie w rondelku czekolady i dodanie do niej kawy, następnie przelanie do filiżanki i położenie bitej śmietany.

Romano – jest to espresso podane ze skórką cytrynową, której jedna końcówka jest zamoczona w kawie.
Istnieje również wersja z sokiem cytrynowym dodanym do espresso.
Niektórzy uważają, że kawa z cytryną leczy kaca, ale jak pisałem w artykule o kawowych mitach, raczej nie jest to prawda.

Corretto – espresso z niewielką ilością alkoholu.
We Włoszech tradycyjnie używa się grappy, chociaż inne alkohole (brandy, koniak, whisky) są również popularne.
Do całości można opcjonalnie dodać spienione mleko.
W barach niekiedy podaje się oddzielnie espresso i alkohol, dzięki czemu można samemu dolać pożądaną ilość trunku.

Freddo – jest to espresso na zimno.
Przepisów na jego przygotowanie jest dość dużo, jeden z popularniejszych zaleca po prostu zalanie kostek lodu gorącym espresso i dodanie (opcjonalnie) alkoholu (np. grappy lub brandy).
Inna wersja zakłada użycie wystudzonego espresso, a jeszcze inna zastąpienie alkoholu niewielką ilością spienionego mleka.

https://kawowy.guru/wp-content/uploads/2..._kaw_4.jpg
Lungo – czyli „przedłużone” espresso.
Lungo znaczy po włosku długo. 
Przygotowuje się tak jak espresso, lecz po uzyskaniu około 25-30 ml ekstraktu nie przerywa się zaparzania, tylko kontynuuje, aż do uzyskania 50-60 ml, dzięki czemu kawa jest delikatniejsza.
Lungo nie należy mylić z americano, które przygotowuje się poprzez dodanie do espresso gorącej wody.

Ristretto – przeciwieństwo lungo.
Ristretto oznacza ograniczony.
Jest to kawa przygotowywana jak espresso, lecz z mniejszej ilości wody (około 15 ml), co daje dosłownie jeden łyk.

Dry cappuccino
Jest to taka wersja cappuccino, w której znajduje się mało spienionego mleka, a dużo mlecznej pianki (czasami używa się włoskiej nazwy cappuccino scurro) . 
W Ameryce zamiast mlecznej pianki używa się niekiedy bitej śmietany.

Con panna – espresso z niewielką ilością bitej śmietany.

Z miodem –espresso z dodatkiem miodu i spienionym mlekiem na wierzchu.

Jak widzicie, im dalej w las, tym więcej drzew.
Powyższy spis w miarę dokładnie pokazuje różne kawy, w większości na bazie espresso, ale różnice między krajami, ba! nawet między regionami w jednym państwie mogą istotnie zmienić znaczenie niektórych nazw.
Przykładowo, w Ameryce espresso con panna i kawa po wiedeńsku to praktycznie to samo, podobnie jak americano i lungo.
Dry cappuccino jest popularne w Ameryce w wersji z bitą śmietaną, co z kolei w Europie może być uznane za kawę po wiedeńsku.
W Australii z kolei flat white będzie właściwie tym samym co latte we Włoszech.
Mam nadzieję, że powyższy artykuł wyjaśnił Wam tajemnicze (niekiedy) kawowe nazwy.
Zaglądajcie regularnie na Kawowego Guru i polubcie mój profil na Facebooku.
Już za kilka dni odkryję przed Wami wszystkie sekrety espresso!
źródło]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 70,75 KB  Pobrań: 257

Espresso, cappuccino, latte, americano… Czym się różni kawa od kawy?
Większość z Was na pewno wie jaką kawę zamówić dla siebie.
Ale czym one się dokładnie różnią?
Espresso – wiadomo.
Latte ma więcej podgrzanego (ale nie spienionego) mleka, niż cappuccino.
Americano to „duża czarna”.
Co jednak zamówić kiedy w menu pojawią się również takie kawy jak np. flat white, Romano lub Marochino?
Zdecydować się na chybił trafił, czy wybrać dobrze znane cappuccino?
Ten krótki przewodnik rozwiąże Wasze problemy!

Na początku należy się Wam krótkie wyjaśnienie.
W tym artykule będziemy zajmowali kawami na bazie espresso, a więc mniej lub bardziej kawami „włoskimi”.
Poza Italią jest jeszcze cały świat, który ma do zaoferowania kawy robione na swój sposób (w jednym z artykułów pisałem już o Aeropressie, który jest genialnym urządzeniem do robienia kawy).
Niemniej jednak, napoje o których będę pisał stały się tak popularne, że można znaleźć je wszędzie, warto więc poznać je bliżej.
Zaczynamy!

https://kawowy.guru/wp-content/uploads/2..._kaw_1.jpg
Espresso – jeden z symboli Włoch, obok Koloseum, czy Ferrari.
Espresso zasługuje na oddzielny artykuł, więc tutaj wymienię tylko to, co najważniejsze: ma 25-30 ml, czas ekstrakcji (czyli przepuszczania wody przez zmieloną kawę w ekspresie) wynosi około 25 sekund, a temperatura użytej wody powinna wahać się w przedziale 88-92°C.
UWAGA! Nie ma czegoś takiego jak „ekspresso”, co niekiedy można usłyszeć od klientów w kawiarniach.
Sama nazwa „espresso” nie ma nic wspólnego z szybkością jego przygotowania, ale pochodzi od włoskiego przymiotnika espressivo, który oznacza wyrazisty, wyraźny.

Cappuccino – podąża zaraz za espresso, które stanowi jego bazę.
Do cappuccino używa się około 100 ml mleka, które po spienieniu powinno mieć 125 ml objętości.
Przygotowany napój ma zatem wg włoskich standardów 150 ml.
Mleczna pianka na powierzchni ma 1-2 cm grubości i jest całkowicie pozbawiona pęcherzyków powietrza, ma kremową konsystencję.
Nazwa „cappuccino” pochodzi od koloru habitu kapucynów, który jest brązowo-biały.

Latte – tam, gdzie cappuccino, tam też latte.
Jest w nim więcej mleka („latte” znaczy mleko), jego objętość to 200 ml lub więcej, a spienione mleko zajmuje tylko trochę miejsca na samej górze.
Latte (oraz cappuccino) we Włoszech pija się tradycyjnie do śniadania.

Flat white – czyli „biała płaska”.
Jest to kawa pochodząca nie z Włoch, lecz z Australii lub Nowej Zelandii (cały czas trwają spory o to gdzie zaczęto ją po raz pierwszy serwować).
Tradycyjnie przygotowuje się ją z podwójnego espresso, które zalewa się gorącym mlekiem (niekiedy może być lekko spienione, ale tylko trochę).
Jak nazwa wskazuje, flat white powinna być płaska na powierzchni.

Americano – espresso zalane gorącą wodą. 
Jej ilość jest bardzo różna: od 25-30 ml (co daje proporcje espresso do wody 1:1 i taka kawa jest nazywana w Ameryce „italiano” lub „short americano”) do 470 ml (co z kolei daje półlitrowy kubek „lury”).
Uważa się, że americano narodziło się we Włoszech w trakcie II wojny światowej.
Amerykańscy żołnierze prosili wówczas o dolewanie do espresso wody, tak aby otrzymać kawę podobną do tej, jaką pili w domu.

https://kawowy.guru/wp-content/uploads/2..._kaw_2.jpg
Macchiato – espresso z niewielką ilością spienionego mleka.
Macchiato znaczy w języku włoskim splamiony.
Taki napój jest więc espresso splamionym bardzo małą ilością mleka.

Latte macchiato – odwrotność samego macchiato.
Latte macchiato to gorące spienione mleko do którego wlewa się porcję espresso (czasami dwie porcje).
Całość przykrywa się niekiedy bitą śmietaną, ale nie jest to obowiązek.
Prawidłowo zrobione latte machciato ma 3 warstwy: mleko na dole szklanki, mleko zmieszane z espresso pośrodku i mleczną piankę na szczycie.
Ma ono minimum 200 ml pojemności i często podawane jest w przezroczystej szklance, dzięki czemu widać efektownie ułożone warstwy.

Mocha – to jeden z wariantów kawy latte.
Jej przygotowanie polega na dodaniu do espresso czekolady (może być w proszku lub w syropie).
Następnie dolewa się gorące mleko i kładzie bitą śmietanę.

Mocha breve – to z kolei wariant kawy mocha.
Mleko i bita śmietana jest tutaj zastąpione podgrzaną mieszanką mleka i śmietanki.
Kawa ta pochodzi z Ameryki i w Europie jest raczej rzadko spotykana.

Marochino – jest to espresso do którego dodaje się kakao lub syrop czekoladowy, a następnie niewielką ilość spienionego mleka.
Kawa ta pochodzi z włoskiej Aleksandrii, a jej nazwa odnosi się do koloru tak powstałego napoju. Marochino to w języku włoskim rodzaj skóry w kolorze jasnego brązu.

https://kawowy.guru/wp-content/uploads/2014/12/03.jpg
Kawa po irlandzku – tym razem nie z Włoch, lecz z drugiego końca Europy.
Irish coffee, czyli kawa po irlandzku to espresso (lub po prostu mocna czarna kawa) do której dodaje się podgrzaną miarkę whiskey, brązowy cukier, a całość dekoruje bitą śmietaną.
Sztuka polega na tym, żeby kożuszek ze śmietany nie zmieszał się z warstwą kawy i whiskey.
Podaje się ją w pokalu (kieliszku do piwa), dzięki czemu cały napój przypomina nieco z wyglądu piwo stout.

Kawa po wiedeńsku – jak nazwa wskazuje pochodzi z Wiednia.
Jest to espresso lub mocna czarna kawa parzona w inny sposób, udekorowana bitą śmietaną.
Niektóre przepisy zalecają roztopienie w rondelku czekolady i dodanie do niej kawy, następnie przelanie do filiżanki i położenie bitej śmietany.

Romano – jest to espresso podane ze skórką cytrynową, której jedna końcówka jest zamoczona w kawie.
Istnieje również wersja z sokiem cytrynowym dodanym do espresso.
Niektórzy uważają, że kawa z cytryną leczy kaca, ale jak pisałem w artykule o kawowych mitach, raczej nie jest to prawda.

Corretto – espresso z niewielką ilością alkoholu.
We Włoszech tradycyjnie używa się grappy, chociaż inne alkohole (brandy, koniak, whisky) są również popularne.
Do całości można opcjonalnie dodać spienione mleko.
W barach niekiedy podaje się oddzielnie espresso i alkohol, dzięki czemu można samemu dolać pożądaną ilość trunku.

Freddo – jest to espresso na zimno.
Przepisów na jego przygotowanie jest dość dużo, jeden z popularniejszych zaleca po prostu zalanie kostek lodu gorącym espresso i dodanie (opcjonalnie) alkoholu (np. grappy lub brandy).
Inna wersja zakłada użycie wystudzonego espresso, a jeszcze inna zastąpienie alkoholu niewielką ilością spienionego mleka.

https://kawowy.guru/wp-content/uploads/2..._kaw_4.jpg
Lungo – czyli „przedłużone” espresso.
Lungo znaczy po włosku długo. 
Przygotowuje się tak jak espresso, lecz po uzyskaniu około 25-30 ml ekstraktu nie przerywa się zaparzania, tylko kontynuuje, aż do uzyskania 50-60 ml, dzięki czemu kawa jest delikatniejsza.
Lungo nie należy mylić z americano, które przygotowuje się poprzez dodanie do espresso gorącej wody.

Ristretto – przeciwieństwo lungo.
Ristretto oznacza ograniczony.
Jest to kawa przygotowywana jak espresso, lecz z mniejszej ilości wody (około 15 ml), co daje dosłownie jeden łyk.

Dry cappuccino
Jest to taka wersja cappuccino, w której znajduje się mało spienionego mleka, a dużo mlecznej pianki (czasami używa się włoskiej nazwy cappuccino scurro) . 
W Ameryce zamiast mlecznej pianki używa się niekiedy bitej śmietany.

Con panna – espresso z niewielką ilością bitej śmietany.

Z miodem –espresso z dodatkiem miodu i spienionym mlekiem na wierzchu.

Jak widzicie, im dalej w las, tym więcej drzew.
Powyższy spis w miarę dokładnie pokazuje różne kawy, w większości na bazie espresso, ale różnice między krajami, ba! nawet między regionami w jednym państwie mogą istotnie zmienić znaczenie niektórych nazw.
Przykładowo, w Ameryce espresso con panna i kawa po wiedeńsku to praktycznie to samo, podobnie jak americano i lungo.
Dry cappuccino jest popularne w Ameryce w wersji z bitą śmietaną, co z kolei w Europie może być uznane za kawę po wiedeńsku.
W Australii z kolei flat white będzie właściwie tym samym co latte we Włoszech.
Mam nadzieję, że powyższy artykuł wyjaśnił Wam tajemnicze (niekiedy) kawowe nazwy.
Zaglądajcie regularnie na Kawowego Guru i polubcie mój profil na Facebooku.
Już za kilka dni odkryję przed Wami wszystkie sekrety espresso!
źródło]]> <![CDATA[Kawowe...malarstwo]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=10042 Sun, 11 Dec 2011 16:21:52 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=10042
.jpg 11.jpg Rozmiar: 25,34 KB  Pobrań: 173
.jpg 12.jpg Rozmiar: 17,97 KB  Pobrań: 169

.jpg 13.jpg Rozmiar: 38,13 KB  Pobrań: 160
.jpg 14.jpg Rozmiar: 39,7 KB  Pobrań: 167

źródło

KAWA(Ł) sztuki
Czy patrząc na apetycznie parującą kawę w filiżance przyszło ci kiedyś do głowy, że zamiast ją wypić, mógłbyś np.
Namalować nią fajny obraz?
Nie?
Najwyższa pora poznać mniej znane, kulturalne oblicze kawy.
To nie jest kolejny tendencyjny tekst o kawie.
Nie dowiesz się z niego, skąd pochodzi kawa, jak trafiła na nasze stoły i jakie są jej gatunki.
Jeśli bardzo cię to ciekawi, bez problemu znajdziesz te informacje np. w Wikipedii.
My natomiast skupimy się na subtelnej stronie picia kawy, bo napiszemy o tym, że kawa może być prawdziwie artystyczną inspiracją.
A więc za mną, czytelniku!
PS. Zanim zabierzesz się za lekturę tego tekstu, zrób sobie pysznej kawy.

Czy pamiętasz słynną scenę parzenia kawy w „Panu Tadeuszu”?
Kawiarka, czyli zatrudniona we dworze specjalistka od nabywania odpowiednich gatunków kawy i jej parzenia, przyrządza w blaszanych imbrykach kawę, którą następnie nalewa do złotych filiżanek z saskiej porcelany.
A do tego podaje w oddzielnych garnuszkach świeżutką śmietankę prosto od krowy.
Mniam…
Czytając, od razu chce się pobiec do najbliższej kawiarni i poprosić o delikatną kawę z dodatkiem bitej śmietany.
Takich apetycznych opisów parzenia kawy jest w książkach dużo więcej.  
Są też takie tytuły, które choć kawę wykorzystują tylko w nazwie (patrz: „Czarna kawa” Agathy Christie, „Czas cappuccino” Sue Townsend czy „Handlarz kawą” Davida Lissa), robią jej jednocześnie świetną promocję.
Niektórzy autorzy książek mają też tendencję do pojenia swoich bohaterów kawą zupełnie bez umiaru – jak Stieg Larsson, szwedzki autor robiącej obecnie furorę w całej Europie kryminalnej trylogii „Millennium”.
Dwójka jego głównych bohaterów uwielbia pić kawę i robi to namiętnie przy każdej możliwej okazji.
Trudno powiedzieć, czy to wyraz umiłowania kawy przez autora, czy wpływ tzw. fiki, czyli przerwy na kawę, szwedzkiej instytucji społecznej, świętej jak sjesta w krajach Europy Południowej.

„Jeśli nie mógłbym na pić się misy kawy trzy razy dziennie, wtedy w swej udręce, uschnąłbym jak kawałek pieczeni” – to fragment libretta do znanej melomanom „Kantaty o kawie” Jana Sebastiana Bacha, którą Bach skomponował miedzy 1732 a 1734 rokiem.
Najwyraźniej bez kawy trudno się żyło już kilkaset lat temu – całe szczęście, że obecnie nie jest już ona towarem, na który stać tylko wybranych.
Kawa była muzyczną inspiracją nie tylko dla Bacha – w ciągu ostatnich kilku dekad powstało o niej sporo znanych piosenek, jak: „Coffe&TV” Blur, „One More Cup of Coffee” Boba Dylana, „Two Bends and a Coffee Machine” Savage Garden czy „Falling in love at a Coffee Shop” Landon Piga.
W utworach muzycznych kawie często towarzystwa dotrzymują papierosy („Cigarettes and Coffee” Otisa Reddinga czy „Coffee and Cigarettes” Augustany).
Trudno się dziwić, wszak te dwie używki to codzienna strawa muzyków.

Od kawy nie stronią też filmowcy, nic więc dziwnego, że jej motyw przewija się często w przeróżnych dziełach wielkiego i małego ekranu.
Zazwyczaj kawa odgrywa tam poważne role, pobudzając do refleksji i łącząc ludzi.
I tak w serii krótkometrażówek „Coffee and Cigarettes” Jima Jarmuscha kawa wystąpiła obok takich znanych gwiazd jak Roberto Benigni, Cate Blanchett czy Bill Murray.
Bohaterowie filmu, paląc papierosy i leniwie popijając kawę, rozmawiają o wyjątkowo oryginalnych sprawach, jak lody na kofeinie czy stosowanie nikotyny jako środka dezynfekującego.
O kawie powstało też sporo filmów dokumentalnych, np. „Victims of Cheap Coffee” (Ofiary taniej kawy), „Black Coffee” czy „Black Gold” (Czarne złoto).
Kawa zagrała np. bardzo ciekawą rolę w jednym z odcinków serialu te le wizyjnego „Star Trek: The Original Series”.
Wypicie kawy powoduje tam, że… ludzie znikają.
Dość przerażające, ale w wydaniu „Star Trek” nieprzekonujące.

Co zrobić z niedopitą kawą, która zdążyła wystygnąć?
Szkoda wylewać, lepiej złapać za pędzel i malować, malować…
Tak jak portorykański artysta, Francisco Rivera Rosa, który nie tylko malował z użyciem kawy, ale tak że ukuł specjalny termin „arfe” (od słów: art i café), oznaczający tworzenie obrazów barwnikiem kawy.
Ten rodzaj sztuki nazywany bywa również „kawowym malowaniem” lub „sztuką kawy”.
Rosa nie pozostał w swym artystycznym odkryciu osamotniony, kawą malują bowiem: Mira i Amita Chudasama, Andrew Sur, Angel Sarkela – Saur czy Karen Eland.
Ta ostatnia artystka wpadła na pomysł malowania obrazów wyłącznie kawą, gdy pracowała jako baristka.
By uzyskać odpowiednie kolory, nakłada delikatnie pędzelkiem od kilku do kilkunastu warstw espresso.
Ciemniejsze tonacje uzyskuje dzięki malowaniu kawą, która po zaparzeniu stoi kilka dni.
Jej prace to kawowe reprodukcje najsłynniejszych obrazów świata, rozbudowane o kawowy motyw.
Można je obejrzeć w Internecie.
Może więc warto pomyśleć dwa razy, zanim kolejna niedopita kawa wyląduje w zlewie?
Tekst ukazał się w magazynie C&C:
Autorka: MAGDALENA GRYN
artystka i jej obrazy powyzej...
Karen Eland, 38-letnia artystka, która piwa używa głównie do malowania obrazów.
I to jakich!
Sami zobaczcie, jak „po małym piwku” wyglądają stworzeni przez nią Justin Bieber, Lady Gaga, David Beckham czy prezydent Barack Obama! Oczko))]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 25,34 KB  Pobrań: 173
.jpg 12.jpg Rozmiar: 17,97 KB  Pobrań: 169

.jpg 13.jpg Rozmiar: 38,13 KB  Pobrań: 160
.jpg 14.jpg Rozmiar: 39,7 KB  Pobrań: 167

źródło

KAWA(Ł) sztuki
Czy patrząc na apetycznie parującą kawę w filiżance przyszło ci kiedyś do głowy, że zamiast ją wypić, mógłbyś np.
Namalować nią fajny obraz?
Nie?
Najwyższa pora poznać mniej znane, kulturalne oblicze kawy.
To nie jest kolejny tendencyjny tekst o kawie.
Nie dowiesz się z niego, skąd pochodzi kawa, jak trafiła na nasze stoły i jakie są jej gatunki.
Jeśli bardzo cię to ciekawi, bez problemu znajdziesz te informacje np. w Wikipedii.
My natomiast skupimy się na subtelnej stronie picia kawy, bo napiszemy o tym, że kawa może być prawdziwie artystyczną inspiracją.
A więc za mną, czytelniku!
PS. Zanim zabierzesz się za lekturę tego tekstu, zrób sobie pysznej kawy.

Czy pamiętasz słynną scenę parzenia kawy w „Panu Tadeuszu”?
Kawiarka, czyli zatrudniona we dworze specjalistka od nabywania odpowiednich gatunków kawy i jej parzenia, przyrządza w blaszanych imbrykach kawę, którą następnie nalewa do złotych filiżanek z saskiej porcelany.
A do tego podaje w oddzielnych garnuszkach świeżutką śmietankę prosto od krowy.
Mniam…
Czytając, od razu chce się pobiec do najbliższej kawiarni i poprosić o delikatną kawę z dodatkiem bitej śmietany.
Takich apetycznych opisów parzenia kawy jest w książkach dużo więcej.  
Są też takie tytuły, które choć kawę wykorzystują tylko w nazwie (patrz: „Czarna kawa” Agathy Christie, „Czas cappuccino” Sue Townsend czy „Handlarz kawą” Davida Lissa), robią jej jednocześnie świetną promocję.
Niektórzy autorzy książek mają też tendencję do pojenia swoich bohaterów kawą zupełnie bez umiaru – jak Stieg Larsson, szwedzki autor robiącej obecnie furorę w całej Europie kryminalnej trylogii „Millennium”.
Dwójka jego głównych bohaterów uwielbia pić kawę i robi to namiętnie przy każdej możliwej okazji.
Trudno powiedzieć, czy to wyraz umiłowania kawy przez autora, czy wpływ tzw. fiki, czyli przerwy na kawę, szwedzkiej instytucji społecznej, świętej jak sjesta w krajach Europy Południowej.

„Jeśli nie mógłbym na pić się misy kawy trzy razy dziennie, wtedy w swej udręce, uschnąłbym jak kawałek pieczeni” – to fragment libretta do znanej melomanom „Kantaty o kawie” Jana Sebastiana Bacha, którą Bach skomponował miedzy 1732 a 1734 rokiem.
Najwyraźniej bez kawy trudno się żyło już kilkaset lat temu – całe szczęście, że obecnie nie jest już ona towarem, na który stać tylko wybranych.
Kawa była muzyczną inspiracją nie tylko dla Bacha – w ciągu ostatnich kilku dekad powstało o niej sporo znanych piosenek, jak: „Coffe&TV” Blur, „One More Cup of Coffee” Boba Dylana, „Two Bends and a Coffee Machine” Savage Garden czy „Falling in love at a Coffee Shop” Landon Piga.
W utworach muzycznych kawie często towarzystwa dotrzymują papierosy („Cigarettes and Coffee” Otisa Reddinga czy „Coffee and Cigarettes” Augustany).
Trudno się dziwić, wszak te dwie używki to codzienna strawa muzyków.

Od kawy nie stronią też filmowcy, nic więc dziwnego, że jej motyw przewija się często w przeróżnych dziełach wielkiego i małego ekranu.
Zazwyczaj kawa odgrywa tam poważne role, pobudzając do refleksji i łącząc ludzi.
I tak w serii krótkometrażówek „Coffee and Cigarettes” Jima Jarmuscha kawa wystąpiła obok takich znanych gwiazd jak Roberto Benigni, Cate Blanchett czy Bill Murray.
Bohaterowie filmu, paląc papierosy i leniwie popijając kawę, rozmawiają o wyjątkowo oryginalnych sprawach, jak lody na kofeinie czy stosowanie nikotyny jako środka dezynfekującego.
O kawie powstało też sporo filmów dokumentalnych, np. „Victims of Cheap Coffee” (Ofiary taniej kawy), „Black Coffee” czy „Black Gold” (Czarne złoto).
Kawa zagrała np. bardzo ciekawą rolę w jednym z odcinków serialu te le wizyjnego „Star Trek: The Original Series”.
Wypicie kawy powoduje tam, że… ludzie znikają.
Dość przerażające, ale w wydaniu „Star Trek” nieprzekonujące.

Co zrobić z niedopitą kawą, która zdążyła wystygnąć?
Szkoda wylewać, lepiej złapać za pędzel i malować, malować…
Tak jak portorykański artysta, Francisco Rivera Rosa, który nie tylko malował z użyciem kawy, ale tak że ukuł specjalny termin „arfe” (od słów: art i café), oznaczający tworzenie obrazów barwnikiem kawy.
Ten rodzaj sztuki nazywany bywa również „kawowym malowaniem” lub „sztuką kawy”.
Rosa nie pozostał w swym artystycznym odkryciu osamotniony, kawą malują bowiem: Mira i Amita Chudasama, Andrew Sur, Angel Sarkela – Saur czy Karen Eland.
Ta ostatnia artystka wpadła na pomysł malowania obrazów wyłącznie kawą, gdy pracowała jako baristka.
By uzyskać odpowiednie kolory, nakłada delikatnie pędzelkiem od kilku do kilkunastu warstw espresso.
Ciemniejsze tonacje uzyskuje dzięki malowaniu kawą, która po zaparzeniu stoi kilka dni.
Jej prace to kawowe reprodukcje najsłynniejszych obrazów świata, rozbudowane o kawowy motyw.
Można je obejrzeć w Internecie.
Może więc warto pomyśleć dwa razy, zanim kolejna niedopita kawa wyląduje w zlewie?
Tekst ukazał się w magazynie C&C:
Autorka: MAGDALENA GRYN
artystka i jej obrazy powyzej...
Karen Eland, 38-letnia artystka, która piwa używa głównie do malowania obrazów.
I to jakich!
Sami zobaczcie, jak „po małym piwku” wyglądają stworzeni przez nią Justin Bieber, Lady Gaga, David Beckham czy prezydent Barack Obama! Oczko))]]> <![CDATA[Kawa...ciekawostki...]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=1194 Wed, 07 Dec 2011 17:11:27 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=1194
.jpg 1.jpg Rozmiar: 22,56 KB  Pobrań: 179

Jedną z najbardziej charakterystycznych przemian nie tylko kuchni, ale także obyczajów i kultury w XVII i XVIII wieku było rozpowszechnienie się egzotycznych używek: kawy, herbaty i czekolady.
 Szczególna rola przypadła tu kawie, używce zaliczanej często to tzw. napojów cywilizacyjnych (takich jak wino w kulturze śródziemnomorskiej, herbata w Chinach czy właśnie kawa w świecie muzułmańskim i arabskim). 
Recepcja kawy w Europie pociągnęła za sobą dalekosiężne skutki ekonomiczne i kulturowe.
 Jej rozpowszechnienie zmieniło nie tylko menu najpierw elit, a potem i szerszych grup ludności, ale i pociągnęło za sobą ważne zmiany codziennych zachowań.

Kawa, rozpowszechniona ostatecznie w Imperium Osmańskim w XVI wieku, od drugiej połowy tego stulecia zaczęła wzbudzać ciekawość dyplomatów, podróżników i uczonych, których życiowe losy związały z Turcją.
 W XVII wieku była już znana i spożywana w wąskich kręgach kupców utrzymujących kontakty handlowe z tym krajem. 
Spośród Polaków najwcześniej zetknęli się z obyczajem picia kawy podróżujący do Turcji posłowie i kupcy. 
Jednym z pierwszych amatorów tego napoju w Polsce był Jan Sobieski. 
W 1666 roku radził żonie by zawsze miała świeże mleko do kawy.
 Rok później hetman narzekał, że jakiś Ormianin sprzedał mu kawę pośledniego gatunku.
 W 1677 roku poseł Jan Gniński odnotował w swym raporcie, że Turcy częstowali go kawą i sorbetem.

Kawa jako napój przybywający z Turcji budziła początkowo pewną niechęć.
 Jan Andrzej Morsztyn pisał ok. 1670 r.
W Malcie(śmy), pomnię, kosztowali kafy,
Trunku [...] I co jest Turków, ale tak szkaradny
Napój, jak brzydka trucizna i jady,
Co żadnej śliny nie puszcza przez zęby,
Niech chrześcijańskiej nie plugawią gęby

Kawa przestała być diabelska i pogańska gdy do Polski szerzej zaczęła napływać nie z Turcji, ale z Amsterdamu i Francji. 
Szybko stała się modną nowością, wyróżnikiem elity i środkiem socjalizacji. 
W ciągu XVIII wieku stała się ulubionym napojem oświeconych elit i powoli zaczęła przenikać do grup niższych. 
Spożycie kawy poważnie ograniczyło pijaństwo zwłaszcza wśród szlachty i bogatego mieszczaństwa. 
W 1774 roku w „Monitorze” zachęcano do picia kawy „byśmy w opilstwie nie bardzo wierzgali. 
Wiele osób nie mogło się już bez niej obyć.
 Kawa stała się symbolem oświecenia i nowych lepszych czasów.
 „Achilles, Cezar – wielcy ludzie byli/ Jednakże kawy z śmietanką nie pili” pisał Krasicki przeświadczony o wyjątkowości czasów, w których przyszło mu żyć.
Jarosław Dumanowski
źródło]]>
.jpg 1.jpg Rozmiar: 22,56 KB  Pobrań: 179

Jedną z najbardziej charakterystycznych przemian nie tylko kuchni, ale także obyczajów i kultury w XVII i XVIII wieku było rozpowszechnienie się egzotycznych używek: kawy, herbaty i czekolady.
 Szczególna rola przypadła tu kawie, używce zaliczanej często to tzw. napojów cywilizacyjnych (takich jak wino w kulturze śródziemnomorskiej, herbata w Chinach czy właśnie kawa w świecie muzułmańskim i arabskim). 
Recepcja kawy w Europie pociągnęła za sobą dalekosiężne skutki ekonomiczne i kulturowe.
 Jej rozpowszechnienie zmieniło nie tylko menu najpierw elit, a potem i szerszych grup ludności, ale i pociągnęło za sobą ważne zmiany codziennych zachowań.

Kawa, rozpowszechniona ostatecznie w Imperium Osmańskim w XVI wieku, od drugiej połowy tego stulecia zaczęła wzbudzać ciekawość dyplomatów, podróżników i uczonych, których życiowe losy związały z Turcją.
 W XVII wieku była już znana i spożywana w wąskich kręgach kupców utrzymujących kontakty handlowe z tym krajem. 
Spośród Polaków najwcześniej zetknęli się z obyczajem picia kawy podróżujący do Turcji posłowie i kupcy. 
Jednym z pierwszych amatorów tego napoju w Polsce był Jan Sobieski. 
W 1666 roku radził żonie by zawsze miała świeże mleko do kawy.
 Rok później hetman narzekał, że jakiś Ormianin sprzedał mu kawę pośledniego gatunku.
 W 1677 roku poseł Jan Gniński odnotował w swym raporcie, że Turcy częstowali go kawą i sorbetem.

Kawa jako napój przybywający z Turcji budziła początkowo pewną niechęć.
 Jan Andrzej Morsztyn pisał ok. 1670 r.
W Malcie(śmy), pomnię, kosztowali kafy,
Trunku [...] I co jest Turków, ale tak szkaradny
Napój, jak brzydka trucizna i jady,
Co żadnej śliny nie puszcza przez zęby,
Niech chrześcijańskiej nie plugawią gęby

Kawa przestała być diabelska i pogańska gdy do Polski szerzej zaczęła napływać nie z Turcji, ale z Amsterdamu i Francji. 
Szybko stała się modną nowością, wyróżnikiem elity i środkiem socjalizacji. 
W ciągu XVIII wieku stała się ulubionym napojem oświeconych elit i powoli zaczęła przenikać do grup niższych. 
Spożycie kawy poważnie ograniczyło pijaństwo zwłaszcza wśród szlachty i bogatego mieszczaństwa. 
W 1774 roku w „Monitorze” zachęcano do picia kawy „byśmy w opilstwie nie bardzo wierzgali. 
Wiele osób nie mogło się już bez niej obyć.
 Kawa stała się symbolem oświecenia i nowych lepszych czasów.
 „Achilles, Cezar – wielcy ludzie byli/ Jednakże kawy z śmietanką nie pili” pisał Krasicki przeświadczony o wyjątkowości czasów, w których przyszło mu żyć.
Jarosław Dumanowski
źródło]]>