Forum Ezoteryczne Dobry Tarot - Celtowie

Koło Roku

Sun, 03 Jun 2018 23:36:39 +0200

koło roku wicca.jpg Rozmiar: 70,57 KB Pobrań: 314

Koło roku – osiem świąt wikańskich tzw. sabatów, związanych z porami roku
Gardnerianie, aleksandryjczycy oraz wikanie eklektyczni świętują osiem sabatów, podczas gdy grupy związane z „Tradycyjnym Czarostwem” (ang. Traditional Witchcraft), takie jak Clan of Tubal Cain, obchodzą tylko cztery sabaty, zaś jeszcze inne, jak kornwalijska Ros an Bucca obchodzą sześć

Cztery sabaty wspólne dla wszystkich grup to Większe Sabaty – są to dni „w pół drogi” między przesileniami i równonocami.
Ich korzenie leżą w festiwalach organizowanych przez Celtów oraz inne ludy Europy
Margaret Murray, w książkach „Kult wiedźm w zachodniej Europie” (ang. The Witch-Cult in Western Europe; 1921) oraz „Bóg wiedźm” (ang. The God of the Witches; 1933), w których rozważała hipotezę pierwotnego kultu wiedźm, zauważyła, iż opisywane cztery święta przetrwały chrystianizację i były obchodzone przez pogańskie kulty Europy.
Konsekwentnie, kiedy wicca była rozwijana od początku lat 30. do 60. XX wieku, wiele ze wczesnych grup, jak Clan of Tubal Cain Roberta Cochrane’a, czy kowen Bricket Wood Geralda Gardnera zaadaptowało wspomniane przez Murray praktyki.
Gardner dodatkowo posłużył się angielskimi nazwami świąt: „cztery wielkie sabaty to Candlemas, May Eve, Lammas i Halloween”

Cztery pozostałe Mniejsze Sabaty, zwane też „dniami ćwierciowymi” (ang. quarter days), przypadają na przesilenia i równonoce.
Po raz pierwszy celebrował je kowen Gardnera w 1958 roku, nim zostały przyswojone przez inne koweny tej tradycji, a następnie inne tradycje jak wicca aleksandryjska i wicca dianiczna.
Nazwy tych świąt są powszechnie używane dzisiaj i pochodzą w większości z wierzeń Germanów i Celtów
Ich wygląd nie jest, w większości tradycji, próbą rekonstrukcji dawnych zwyczajów, a raczej czerpaniem z form uniwersalistycznych.
Dlatego też rytuały mogą zawierać w sobie elementy zarówno święta, którego nazwę przyjmują, jak i całkowicie niezwiązane elementy kultur obcych
Powyższych sabatów nie należy mylić z esbatami, które są dodatkowymi spotkaniami kowenów lub pomniejszymi świętami, mającymi miejsce podczas pełni i nowiów.
źródło
źródło

Ostara - Równonoc wiosenna

Sun, 03 Jun 2018 20:35:51 +0200

Ostara – wiccańskie święto sięgające do tradycji wierzeń germańskich, tzw. mały sabat, obchodzony między 21 a 23 marca (na półkuli południowej między 21 a 23 września) związany z radosnym momentem wiosennego zrównania dnia i nocy.
Ostara wyznacza początek wiosny.
Symboliczny moment kiedy dzień (światło) wygrywa z nocą (ciemnością) jest początkiem okresu radości, płodności i rozmnażania się.
Tradycyjnym symbolem tego dnia jest jajko, które symbolizuje odrodzenie i powstanie nowego życia.
Podobnie w tradycji chrześcijańskiejjajko jest symbolem związanym z Wielkanocą, która ma miejsce w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni Księżyca.
Zwyczajem praktykowanym tego dnia jest sadzenie kwiatów, drzew i ziół
źródlo
źródło
źródło
źródło
źródło

Lughnasadh/Lammas

Sun, 03 Jun 2018 18:16:09 +0200

Lughnasadh (wym. [l u ː n ə s ə ]) – przypadające na 1 sierpnia celtyckie święto poświęcone niegdyś bogini Taltu – przybranej matce Lugha tradycji iryjskiej również określane jest jako Brón Troghain – dosł. „Smutek/Boleść porodu” (irl. troghan – „poród”, „bóle porodowe”, „narodziny”) określenie prawdopodobnie związane z wydawaniem plonów przez ziemię w tym okresie i porównaniem tego do cierpień przy porodzie.
Obecnie święto nosi nazwę Lúnasa (irl. sierpień)i obchodzone jest w Irlandii w nocy z 31 lipca na 1 sierpnia (irl. Lá Lúnasa). Zwane jest festiwalem miłości. Wyznacza początek zbiorów pszenicy i jęczmienia oraz początek jesieni według tradycyjnego kalendarza irlandzkiego.
Chrześcijanie zmienili Lughnasadh w Lammas (od „hlafmasse” – „loaf mass”)
Do odprawienia mszy w ten dzień bierze się chleb ze świeżo zebranego zboża
źródlo
źródło
źródło
źródło

Yule - Przesilenie zimowe

Fri, 21 Dec 2012 20:03:08 +0100

Yule, Gody, Saturnalia, Przesilenie Zimowe
dzisiaj, czyli 21.12, przypada Przesilenie Zimowe.
jest to najkrótszy dzień w roku na półkuli północnej, a na południowej - najdłuższy.
Słońce jest w zenicie na Zwrotniku Koziorożca i wchodzi w ten znak tego dnia.

ten dzień był świętowany przez wiele różnych ludów - dlatego, że widzieli oni, że od tego momentu dni stawały się dłuższe, co wiązało się z bóstwami słonecznymi.
i tak:
- Rzymianie obchodzili Saturnalia: od 17 do 23 grudnia. składano wtedy ofiary Saturnowi, obdarowywano się prezentami (dzień zwany Sigillaria, 23 grudnia), urządzano wystawne uczty, dozwolony był hazard, a niewolnicy mieli przez te kilka dni więcej praw niż zwykle. wiele z tych obyczajów przeszło później - rozpowszechnione przez chrześcijaństwo rzymskie - do karnawału i obchodów świąt Bożego Narodzenia.
25 grudnia obchodzili Rzymianie święto Dies Natalis Sol Invictus, czyli Dzień Narodzin/Urodzin Niezwyciężonego Słońca, czyli bóstwa słonecznego - Mitry: http://pl.wikipedia.org/wiki/Mitra_%28mitologia%29
- Słowanie obchodzili Święto Godowe, Szczodre Gody. trwało także kilka-kilkanaście dni. wiązane było z początkiem nowego roku (Stary umiera, Nowy się rodzi; słowo "god" oznaczało właśnie rok), nowego cyklu w którym Słońce odzyskuje panowanie nad światem, a dzień staje się dłuższy. również obdarowywano się prezentami i szykowane specjalne, świąteczne potrawy.
do dzisiaj przetrwało związane z tym świętem używanie siana do dekoracji, jak i kilka innych zwyczajów, o których można przeczytać tutaj: http://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Awi%C4%99to_Godowe
- Germanie i ludy spowinacone obchodziły święto Yule - staronordyckie słowo „hjól” oznaczało "koło", co z kolei przywodzi na myśl koniec starego roku i początek nowego.
o zwyczajach starożytnych i nowych można przeczytać tutaj: http://pl.wikipedia.org/wiki/Jul

a tu możemy poczytać o innych zwyczajach z całego świata związanych z tym okresem roku: http://en.wikipedia.org/wiki/Winter_solstice

w Ikonologii Cesare Ripa widzimy ilustrację przesilenia zimowego (s. 349-350):

"Mężczyzna w wieku dojrzałym, niemal podeszłym, cały odziany w skórę, z nogami opasanymi obręczą niebieską, pośrodku której widnieje znak Koziorożca; wokół owej obręczy wygrawerowanych jest 12 gwiazd. W lewej dłoni trzyma glob albo kulę, której jedna ćwiartka świeci, pozostała zaś część jest ciemna. Pod prawą pachą trzyma eleganckim gestem kozę. U stóp ma 4 skrzydełekL po prawej jedno jest białe, drugie czarne, po lewej - oba czarne."

życzę Wam Radosnego Przesilenia!

http://nordicwiccan.blogspot.com/2012/12...stice.html
źródło
źródło
źródło

Samhain

Fri, 26 Oct 2012 13:05:07 +0200

Samhain - najważniejsze święto celtyckie, święto ognia wyznaczające początek zimy, wyznaczający początek nowego cyklu.
Obchodzone 31 października święto Samhain jest ostatnim z czterech wielkich sabatów czarownic. Wieńczy ono stary rok pogański i zwiastuje nadejście nowego. To czas wspomnień i kontaktów z duchami zmarłych przodków.

Badacze wierzeń i zwyczajów dawnej Europy sądzą, że prawie wszystkie ludy pogańskie obchodziły święta ku czci zmarłych na początku jesieni. Na Litwie i Białorusi obchodzono wtedy Dziady, czyli ceremonie przywoływania duchów umarłych i wspólne z nimi biesiadowanie.
Samhain było też najważniejszym świętem Celtów, podczas którego wygaszano na ołtarzach święty ogień i zapalano nowy, symbolizujący rozpoczęcie nowego roku.
Celtowie byli ludem pasterskim, dlatego koniec lata oznaczał dla nich radykalną zmianę stylu życia. Bydło sprowadzano do zagród, a ludzie gromadzili się w chatach, gdzie zajmowali się rękodziełem i opowiadaniem historyjek. Wierzono, że w okresie przejściowym między starym a nowym rokiem zasłona między światem ludzkim a światem mocy nadprzyrodzonych jest najcieńsza, dlatego można łatwiej przekazywać swoje prośby bogom, lecz równocześnie jest się szczególnie podatnym na wpływy złych duchów. Powszechne było przekonanie, że kto w ten czas samotnie przemierza lasy, góry i mokradła, może się stać ofiarą podstępnych demonów.

Wraz z nadejściem chrześcijaństwa święto Samhain utraciło swój pierwotny charakter. Widząc, że trudno jest wykorzenić stare obrzędy, chrześcijanie ogłosili 1 listopada Dniem Wszystkich Świętych. Dzięki temu zabiegowi udało się im ukrócić spirytystyczne, a czasem wręcz orgiastyczne praktyki dawnych pogan, chociaż ich pozostałości przetrwały w postaci coraz bardziej modnego - nie tylko w Ameryce - święta Halloween.
Sabat Samhain jest znakomitym czasem na pozbywanie się starych nawyków oraz podejmowanie nowych zobowiązań. Jest to również dobra pora na obrzędy wróżbiarskie.
Samhain to jednak przede wszystkim święto ku czci zmarłych. Namaszcza się wtedy świece olejkiem z paczuli, potem umieszcza się je w wydrążonych dyniach dla przywołania duchów umarłych. Ku ich czci pije się sok jabłkowy z cynamonem. Nade wszystko jednak karmi się duchy, zakopując w ogrodzie jabłka lub owoce granatu.

Rytuał Pamięci
Istnieje wiele rytuałów związanych z tym świętem. Oto jeden z nich--

Podczas zachodu słońca 31 października (między godz. 16.00 a 17.00) zgaś wszystkie światła w domu i przygotuj stolik rytualny.
Przykryj go ciemnym obrusem reprezentującym wnętrze Matki Ziemi i granicę pomiędzy światem żywych i tych, co odeszli.
Na stoliku ustaw gliniane talerzyki z dynią, słodyczami, żołędziami, szyszkami, liśćmi z drzew. Postaw też na nim świecę w ciemnym kolorze (może być fioletowa, brązowa) oraz kieliszek wina.
Stań przed stolikiem i pomyśl o roku, który dobiega końca, przypomnij sobie wszystkie przeżyte szczęśliwe i mniej szczęśliwe momenty, osoby, które kochasz, a które odeszły. Podziękuj im za razem spędzone chwile, przeproś za wyrządzone krzywdy.
Kiedy poczujesz się gotowa/y, zapal świecę, mówiąc: Tym światłem witam dusze tych, którzy odeszli przede mną.
Weź do ręki kieliszek wina, upij z niego trochę, mówiąc: Za dusze zmarłych. Kilka kropli wylej na ziemię.
Teraz zapal po jednej świecy dla każdego z bliskich zmarłych. Mogą to być świece w różnych kolorach lub białe. Możesz też zapalić jedną dużą świecę dla wszystkich.
Następnie weź do ręki ciemną świecę i przejdź z nią wszystkie pomieszczenia, zapalając kolejno w każdym z nich światło, chociaż na kilka minut.
Na koniec podejdź ze świecą do drzwi wejściowych i rzuć przed nimi, na ziemię, monetę o jakimkolwiek nominale, mówiąc: Pieniądze na ziemi, pieniądze przed drzwiami. Zostaw tę monetę na ziemi przez miesiąc (np. pod wycieraczką). Przyniesie ona domowi szczęście. Po upływie miesiąca możesz ją włożyć do portmonetki i nosić jako talizman.
Wszystkie rzeczy na stoliku rytualnym powinny tam pozostać do 3 listopada. Potem możemy je z niego zdjąć. Rzeczy jadalne zjadamy, pozostałe wsypujemy do worka i wyrzucamy. Świece powinny wypalić się do końca. W tych dniach odwiedzamy groby naszych bliskich, zapalamy na nich znicze.

Nie jest to święto żałoby i smutku, ale raczej celebracja tajemnicy śmierci, przemijania i zmiany.
Noc będąca wigilią Samhain (31.10/01.11) jest szczególnym czasem.. To noc, kiedy jest najcieńsza zasłona pomiędzy światem żywych i umarłych, wolna od ograniczeń czasowych, przestrzennych, przesycona magią. Właśnie w tą noc najłatwiej podróżować między światami. Z tego powodu w wielu domach pozostawiano zapaloną świeczkę, aby umarli mogli trafić do swoich bliskich żywych oraz pozostawiano w ogrodzie półmisek z jedzeniem dla dusz zmarłych.
Podziękujmy swoim bliskim, swoim przodkom za to, że w dużej mierze dzięki nim jesteśmy tacy, jacy jesteśmy. Porzućmy wszelkie żale, nienawiści, winy. Wybaczmy sobie i im, abyśmy mogli odnowić siły witalne i wejść pomyślnie w nowy rok. Wspominając zmarłych pamiętajmy, że zrobili w swoim ziemskim życiu wszystko, co mieli do zrobienia i wrócili do domu, gdzie są naprawdę wolni i szczęśliwi.

31.10 palimy ognisko i spalamy w nim,to co stare.Oczywiście tylko to,co mozna palic--drewno,papier,np stare rachunki,listy,itp.Na małych karteczkach piszemy to wszystko co chcemy usunać,np imie i nazwisko osoby,która powinna zniknąć z naszego życia..złe nawyki,uzależnienia.
Gdy spalimy już to co stare,co chcemy usunąc z naszego życia,należy od ognia zapalić świecę-kolor w zależności co chcemy przyciągnąć w Nowym Roku.
Świecę przed zapaleniem namaszczamy odpowiednim olejkiem.Powinna się wypalić do końca.
Można też na kartce napisać co chemy osiągnąć w tym roku.i w przyszły Samhain spalić w ogniu.
źródło
źródło

Mabon - Równonoc jesienna

Thu, 20 Sep 2012 09:12:34 +0200

Zbliża się jesień i święto, podczas którego możesz podziękować za wszystkie dobre wydarzenia, jakie spotkały cię od początku roku, i poprosić o więcej!
W tym roku energia Mabon jest niezwykle silna, bo równonoc jesienna 23 września o godz. 5.10 zbiegnie się w czasie z pełnią Księżyca w znaku Barana o godz. 11.18. Sabatowe świętowanie można więc rozpocząć już 22 września wieczorem od uroczystej kolacji na powitanie jesieni. Albo 22 września medytować, a przy stole zastawionym owocami, płatkami zbożowymi i ciastem zasiąść dzień później. Jednak zanim zaczniesz świętować, przygotuj wcześniej dekoracje domu i stołu. I tak odpowiednie dla Mabon są:
– złote, żółte, brązowe i czerwone świece i wstążki;
– kadzidła i olejki o zapachu sosnowym, pomarańczowym, miodowym;
– potrawy z owoców i orzechów, zbóż, wszystko gorące i mocno przyprawione, także winem;
– ozdoby z kłosów, jarzębiny, owoców, najlepiej przypominające dożynkowy wieniec.
Wszystko to symbolizuje obfitość i przeniesienie dostatku na czas rozpoczynającej się jesieni. Aby ten miły dobrobyt zagościł i w twoim domu, w dniu sabatu przeprowadź odpowiednie rytuały.

NA OBFITOŚĆ
Zapal w domu kadzidła, aby przywołać obfitość, uporządkuj portfel i torebkę, i przez resztę dnia powstrzymaj się od niepotrzebnych wydatków.
„Zamrożone pieniądze” to idealny rytuał na Mabon. Dzięki niemu nigdy nie będzie ci brakowało w portfelu jakichś zaskórniaków. Potrzebujesz: banknotu lub kilku banknotów, złotej koperty albo złotego papierka po czekoladzie, czerwonej wstążeczki, małego plastikowego pojemnika do przechowywania żywności. Zapal świecę, a potem zawiń banknoty w czerwoną wstążeczkę. Powiedz: „Przez całą jesień mam swoje oszczędności i niczego mi nie brakuje”. Schowaj banknoty do złotej koperty lub zawiń je w złotko, włóż do pojemnika na żywność i ukryj w lodówce, najlepiej w zamrażalniku.

NA MIŁOŚĆ
Podczas sabatu Mabon skoncentruj się na swoich miłosnych sprawach i poświęć czas na przemyślenie relacji, jakie łączą cię z innymi ludźmi. Jeśli chcesz się z kimś pogodzić, nadchodzi ku temu najlepszy czas. Jeżeli zamierzasz nawiązać nowe znajomości, teraz staniesz się odważniejszy i pewniejszy tego, czego chcesz od innych. A jeśli musisz coś zakończyć, będzie mniej bolało.

Możesz też wykonać rytuał przywołania interesujących ludzi do twojego życia – być może ktoś z nich okaże się wielką miłością? Potrzebujesz: żółtych, złotych, czerwonych płatków kwiatów albo listków, małej świecy z wosku pszczelego, naczynka z ziarnami zbóż lub słonecznika, kromki chleba, spodka z miodem, filiżanki mleka. Rozrzuć płatki w formie kręgu na stoliku, który możesz obejść, zaczynając od kierunku północnego, zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Wyobrażaj sobie, jak krąg się powiększa na całą okolicę, a nawet miasto! Pomyśl o wszystkich miejscach, gdzie tylko dzieje się coś ciekawego. Na północy ustaw świecę, na wschodzie ziarna, na południu miód, a na zachodzie mleko. Zapal świecę i powiedz: „Niech w moje życie zawitają wspaniali ludzie, z którymi podzielę się dobrem i od których je otrzymam”, a potem obejdź stolik i skosztuj trochę ziaren, chleba, mleka, miodu. Zostaw je na czas, aż świeca się dopali, a resztę rozrzuć na dworze dla ptaków.
ŹRÓDŁO---Gwiazdy mówią.
źródło
źródło
źródło
źródło
źródło

Litha - Przesilenie letnie

Wed, 20 Jun 2012 20:36:42 +0200

Przesilenie letnie - moment maksymalnego wychylenia osi obrotu Ziemi w kierunku Słońca, czyli gdy biegun północny jest bliżej Słońca niż południowy.
Zachodzi około 21 czerwca.
Dzień przesilenia jest najdłuższym dniem w roku.
Noc z 20 na 21 czerwca jest najkrótszą w całym roku.
W tym czasie Słowianie obchodzili jedno z najważniejszych dla nich świąt: Noc Kupały, zwaną też Sobótką, Kupalnocką lub po prostu Kupałą.
Często zamienia się Kupalnockę z Nocą Świętojańską, którą to obchodzi się w wigilię Św. Jana, czyli w nocy z 23 na 24 czerwca.

Noc Kupały jak i Noc Świętojańska poświęcona jest przede wszystkim żywiołom wody i ognia, mającym oczyszczającą moc oraz związana jest z różnymi obrzędami w zależności od wyznania.
Poganie organizowali ją ku czci Kupały, bogini miłości i leczniczych roślin, a także patronki mądrych kobiet.
Chrześcijanom miała zapewnić pomyślność zbiorów, dobrą pogodę, obfitość plonów, jak również powodzenie w miłości.
Obrzędy musiały zaczynać się przy rozpalonym ognisku.
Uroczystość wrzała od tańców, śpiewów i zalotów, które trwały do białego rana.

Według tradycji wikańskich przesilenie letnie (Litha), to święto zwycięstwa światła nad ciemnością, dnia nad nocą, życia nad śmiercią.
To wielkie święto płodności, czas poddania się miłości, zawierania ślubów małżeńskich.
To bardzo dobra okazja do odprawiania rytuałów na rzecz powodzenia w życiu miłosnym, a także na wszelkie praktyki związane z oczyszczaniem, uzdrawianiem i sporządzania amuletów zapewniających pomyślność.
źródło
do poczytania
źródło
źródło

Beltaine

Mon, 30 Apr 2012 16:57:05 +0200

Noc z 30 kwietnia na 1 maja od wieków jest wyjątkowa.
Zloty czarownic, płonące stosy, upiory, chochliki, gnomy...
Jest to jednocześnie wigilia celtyckiego święta Beltaine.
Noc ta jest najsłynniejszą nocą w historii europejskej magii, opisaną według źródeł w takich dziełach jak Faust Goethego, Mistrz i Małgorzata Bułhakowa czy Ulisses Joyce'a.

Noc z 30 kwietnia na 1 maja w Europie była niegdyś swoistym świętem ognia, mającym właściwości oczyszczające.
W tradycji celtyckiej rozpoczynała obchody święta Beltane, zwłaszcza w germańskiej połączyła się z sabatem czarownic.

Baltane/Beltaine
Nazwa wywodzi się z staroirl. baltene („światło ognia”).
Beltane było świętem rozpoczynającym u Celtów letnią porę roku, znaczącym zmianę rytmu życia – przejścia od okresu „mroku” do okresu „jasności”, płodności i wegetacji przyrody, wyznaczającym równocześnie początek prac polowych i przepędzania stad na pastwiska.
Najważniejszą praktyką w wigilię majowego święta było gaszenie starych i rozpalanie nowych ognisk.

Współcześnie Beltane stało się jednym z najważniejszych świąt dorocznych, praktykowanych przez ruchy neopogańskie, w szczególności tzw. druidyzm.
Jako turystyczna atrakcja, najbardziej okazały charakter ma Beltane Fire Festival, organizowany od 1988 roku na Calton Hill w Edynburgu w Szkocji, gdzie corocznie kilkadziesiąt tysięcy osób bawi się do świtu wokół wielkiego ogniska.

Walpurgisnacht w Niemczech
W germańskiej tradycji noc przedmajowa była czasem królowania na ziemi duchów, wiedźm i czarownic, które odbywały wtedy swoje sabaty.
By chronić przed nimi ludzi i żywy inwentarz w obejściach wywieszano krzyże i pęczki ziół, mówiono ściszonym głosem, bito w dzwony, strzelano z bicza, na wzgórzach rozpalano ogniska.

Po chrystianizacji, noc z 30 kwietnia na 1 maja zaczęto nazywać Nocą Walpurgii, od imienia angielskiej mniszki i misjonarki z Devon, żyjącej w VIII wieku, która pomagała św. Bonifacemu w nawracaniu na chrześcijaństwo Germanów.
Św. Walpurgia/Walburga została kanonizowana 1 maja 870 roku i stąd jej święto w tym dniu.

W Niemczech sabaty czarownic miały odbywać się w różnych miejscach, m.in. w Szwarcwaldzie, Alzacji, ale największy na górze Brocken w górach Harzu
Dziś organizuje się tu corocznie wielki, okazjonalny festyn. Tysiące ludzi, w tym wiele osób przebranych za wiedźmy i czarownice, tańczy i bawi się do rana wokół ognisk.

Poza Niemcami, zgodnie z ludowymi wyobrażeniami, wielkie sabaty czarownic miały odbywać się m.in. na szczycie Puy de Dôme w Owernii we Francji, Carinenie i Zugarrmurdi w Hiszpanii, Stonehenge w Anglii, a w Polsce na Łysej Górze w Górach Świętokrzyskich i na Ślęży na Śląsku.

Noc Walpurgii na trwałe weszła do europejskiej kultury, jej wątek jest obecny m.in. w Fauście J. W. Goethego, Mistrzu i Małgorzacie M. Bułhakowa, Ulissesie J. Joyce’a, Nocy Walpurgii G. Meyrinka, czy muzycznych utworach F. Mendelssona-Bartholdy’ego i Ch. Gounoda, muzyce haevy metalowej, także w kilku filmach fabularnych.

Valborgsmässoafton w Szwecji
Wraz z pojawieniem się wiosny, w Szwecji ogniska rozpalano od niepamiętnych czasów (m.in. w celu odstraszenia drapieżników przed wiosennym wypasem zwierząt), ale w różnych terminach, wcześniej na południu, później na północy.
Zwyczaj, by czynić to w Noc Walpurgii pojawił się na początku XIX wieku za sprawą niemieckich imigrantów, najpierw w Sztokholmie, później w całym kraju.
Tę praktykę upowszechnili zwłaszcza studenci Uppsali i Lundu, świętując w ten sposób pożegnanie zimy i nadejście wiosny.
Dziś w wigilię maja Szwecja „płonie”, a przy ogniskach rozbrzmiewają okolicznościowe (powitanie wiosny), chóralne śpiewy.
Pije się też i konsumuje; do tradycyjnych już potraw należy łosoś marynowany w koprze.

Vappu w Finlandii
V appu jest fińską formą imienia Walpurgia.
To święto stało się jednym z najhuczniej obchodzonych w Finlandii, swoistym fińskim, miejskim karnawałem, związanym od końca XIX wieku w szczególności ze studentami i szkolną młodzieżą. Najbardziej dziś znany zwyczaj, praktykowany wieczorem 30 kwietnia – nakładania na głowę nagiej nimfy, stanowiącej centralną postać helsińskiego pomnika Havis Amandy, studenckiej białej czapki – narodził się w 1932 roku.
Ma on symbolizować przejęcie przez studentów władzy nad miastem na czas majowych obchodów, młodość, odnowę, a więc nadejście wiosny.
Zarówno ten wieczór, jak i 1 maja, to w Finlandii wielki piknik (nie tylko Święto Pracy), połączony z nieograniczoną wręcz konsumpcją alkoholu.

Noc Walpurgii jest w różnych formach świętowana także w innych krajach w Europie, w podobny sposób do fińskiego w Estonii (Valbriöö), zwłaszcza w Tartu.
We Francji to „Noc czarownic” (Nuit des Sorcières), tradycja silna zwłaszcza w departamencie Moselli w Lotaryngii.
W Czechach i na Morawach (Valpuržina noc) są to čarodĕjnice lub páleni čarodĕjnic.
Dzieci przebierają się za czarownice, bądź w ogniskach pali się kukły czarownic.
http://etnologia.amu.edu.pl/go.live.php ... urgii.html
http://www.gwiazdy.com.pl/component/con ... ogie-ponie
http://nordicwiccan.blogspot.com/2013/03...uinox.html
http://nordicwiccan.blogspot.com/2013/04/

Imbolc

Fri, 27 Jan 2012 19:57:32 +0100

Jedno z najważniejszych celtyckich świąt, o którym mówią źródła historyczne (głównie średniowieczne spisy mitologii mieszkańców Wysp Brytyjskich).
Obchodzone 1 lutego (a także często dni poprzedzające i następujące po tej dacie); jest to data między przesileniem zimowym a równonocą wiosenną.
Zbiegało się w czasie z okresem ciężarności owiec i ich mleczności, stąd jego nazwa ze staro irlandzkiego "i mbolg" = w brzuchu oraz "oimelc" = owcze mleko.
Swięto pierwotnie wiązane było z nadejściem wiosny, pierwszymi jej przejawami takimi jak odradzanie się przyrody oraz płodność zwierząt gospodarskich, a także wiązane z boginią Brygid/Brygantią.

Patronowała ona właśnie wiośnie, oraz poezji oraz wróżbiarstwu (co u Celtów często się łączyło), uzdrawianiu, płodności, rodzeniu dzieci i urodzajowi, rolnictwu i hodowli, a także wszelkiego rodzaju rzemiosłom, w tym kowalstwu i rzemiosłu wojennemu.
Opiekowała się też ogniem i światłem (od Imbolc dni robiły się wyraźnie dłuższe).
Czzęsto utożsamia się ją z boginią-matką, a także boginią potrójną (w trzech osobach).
W czasach chrystianizacji Irlandii związano ten dzień ze świętą Brygidą z Kildare (którą niekiedy dosłownie zlewa się w jedno z boginią celtycką).
Była ona przeoryszą zakonu w Kildare (Irlandia).
Żyła ona w V wieku naszej ery. w dzieciństwie, kiedy zajmowała się pasaniem bydła i owiec, jej ulubionym podobno zajęciem było wyplatanie krzyżyków z kłosów zbóż (do dzisiaj nazywa się je krzyżykami św. Brygidy i są one symbolami ochronnymi, zwłaszcza dla domu i jego mieszkańców, a także zwierząt).

Później, w owym zakonie w Kildare, siostry miały strzec "świętego ognia", który tam płonął.
Św. Brygida jest również patronką poetów, ludzi zajmujących się zwierzętami, położnych a także zakonników i całej Irlandii.
Święto to związane było z ochroną domostwa, przychówku, wszystkich rzeczy rodzinnych. obchodzono je poprzez różne rytuały związane z ogniem i ogniskiem domowym, przygotowywanie specjalnych potraw (zwłaszcza z mleka i masła), a także poprzez wróżby z ognia i innych omenów przyrody.
Ogień był także elementem koniecznym do oczyszczenia domostwa i jego mieszkańców; podobnie woda, którą obmywano ręce, nogi i głowy.

Inną postacią z mitologii celtyckiej związaną z tym świętem, jest Cailleach - jedna z bogiń w postaci starej wiedźmy (dosłownie: kobiety w kapturze), która między innymi ukształtowała piękne krajobrazy Wyspach.
Miała ona w Imbolc zbierać opał na resztę zimy - wróżono więc z pogody, jaka była tego dnia, czy zima ma się ku końcowi:
jeśli pogoda była brzydka, to znaczy że Cailleach śpi i drewna nie zbiera, więc zima się kończy, jeśli pogoda była słoneczna, dawało to wiedźmie długi dzień na zbieranie zapasu i zapowiadało to długą zimę.
więcej o Imbolc tutaj:
http://www.mojairlandia.pl/tradycje/tr-imbolc.php
http://www.psc.uj.edu.pl/index.php/pl/o_...ia/imbolc/