Wczoraj, 23:52
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/c...l_unscaled
Wilk Garmr
W Mitologii Nordyckiej Garmr lub Garm ( w staronordyjskim : Garmr [ ˈɡɑrmz̠ ] ) to Wilk lub Pies kojarzony zarówno z Helem, jak i Ragnarökiem, opisywany jako krwawy strażnik bramy Hel
Etymologia imienia Garmr pozostaje niepewna.
Bruce Lincoln łączy imię Garmr z greckim mitycznym psem Cerberem, wiążąc oba imiona z praindoeuropejskim rdzeniem *ger- , oznaczającym warczenie (być może z przyrostkami -*m/*b i -*r )
Jednak Daniel Ogden zauważa, że analiza ta wymaga, aby imiona Cerberus i Garmr pochodziły z dwóch różnych rdzeni indoeuropejskich (odpowiednio * ger- i * gher- ), i w tej opinii nie ustanawia związku między tymi dwoma imionami.
Pojawia się także w folklorze dolnosaksońskim pod nazwą helhond lub kardoes w Twente , we wschodniej Holandii , jako towarzysz Tamfany lub Tanfany ; jest to jeden z wielu tytułów/imion Piekła / Nerthusa
Mówi się, że jego świecące na czerwono oczy widziano w okolicach tankenbergu w Oldenzaal , a jego wycie zwiastuje chorobę i śmierć.
Elementy folkloru pangermańskiego nakładają się na starożytną tradycję „'t an bloaz'n” („błąd w głowie”) lub „mirreweenterhorn” („róg środka zimy”), zwanego także Lur („ róg środka zimy ”) .
Prawdopodobne jest, że na niesamowite dźwięki rogu, służące do komunikacji z duchami przodków, odpowiadały wilki zamieszkujące ten teren.
W ten sposób dźwięk stał się synonimem zimy, choroby, śmierci i cienia zasłony między życiem a śmiercią.
Lur/róg środka zimy był rytualnym narzędziem animistycznym, używanym do przywoływania „zaświatów”, dziękowania przodkom lub ogłaszania i ostrzegania przed śmiercią członków rodziny i społeczności.
Edda Poetycka
W poemacie Eddy poetyckiej Grímnismál wspomniany jest Garmr:
Najlepszym z drzew | musi być Yggdrasil , Skíðblaðnir najlepszym z łodzi;
ze wszystkich bogów | największy jest Óðinn, a Sleipnir najlepszym z rumaków;
Bifröst wśród mostów, | Bragi wśród skaldów, Hábrók wśród jastrzębi, | i Garmr wśród psów.
W jednym z refrenów pieśni Völuspá wycie Garmr zwiastuje nadejście Ragnaröku:
Teraz Garmr głośno wyje | przed Gnipahellirem ,
Pęta pękną, | a wilk ucieknie swobodnie;
Wiele wiem, | i więcej mogę zobaczyć
O losie bogów, | potężnych w walce.
Po pierwszym wystąpieniu tego refrenu recytowana jest Fimbulvetr ; po drugim wystąpieniu opisana jest inwazja Jötnara na świat bogów ; po ostatnim wystąpieniu opisany jest początek nowego, lepszego świata.
Baldrs Draumar opisuje podróż Odyna do Hel
Po drodze spotyka psa.
Wtedy Odyn, stary czarodziej, wstał i położył siodło na grzbiecie Sleipnira;
stamtąd pojechał w głąb Niflhel i spotkał psa, który przybył z piekła.
Krwawy trzymał go na piersi, a ojciec magii wył z daleka;
Odyn jechał naprzód, ziemia dudniła, aż dotarł do domu tak wysokiego, że nie mógł już dłużej przebywać w Hel
Choć nie ma imienia, ten pies jest czasami uznawany za Garmr
Alternatywnie, Garmr jest czasami uznawany za identycznego z Fenrir
Garmr jest czasami postrzegany jako pies piekielny, porównywalny do Cerberusa .
Prose Edda
Księga Eddy Prozatorskiej Gylfaginning przypisuje mu rolę w Ragnaröku :
Wtedy zostanie wypuszczony pies Garmr, związany przed Gnipahellirem : stoczy walkę z Tyrem , a każdy z nich będzie zabójcą drugiego.
https://en.wikipedia.org/wiki/Garmr
Wilk Garmr
W Mitologii Nordyckiej Garmr lub Garm ( w staronordyjskim : Garmr [ ˈɡɑrmz̠ ] ) to Wilk lub Pies kojarzony zarówno z Helem, jak i Ragnarökiem, opisywany jako krwawy strażnik bramy Hel
Etymologia imienia Garmr pozostaje niepewna.
Bruce Lincoln łączy imię Garmr z greckim mitycznym psem Cerberem, wiążąc oba imiona z praindoeuropejskim rdzeniem *ger- , oznaczającym warczenie (być może z przyrostkami -*m/*b i -*r )
Jednak Daniel Ogden zauważa, że analiza ta wymaga, aby imiona Cerberus i Garmr pochodziły z dwóch różnych rdzeni indoeuropejskich (odpowiednio * ger- i * gher- ), i w tej opinii nie ustanawia związku między tymi dwoma imionami.
Pojawia się także w folklorze dolnosaksońskim pod nazwą helhond lub kardoes w Twente , we wschodniej Holandii , jako towarzysz Tamfany lub Tanfany ; jest to jeden z wielu tytułów/imion Piekła / Nerthusa
Mówi się, że jego świecące na czerwono oczy widziano w okolicach tankenbergu w Oldenzaal , a jego wycie zwiastuje chorobę i śmierć.
Elementy folkloru pangermańskiego nakładają się na starożytną tradycję „'t an bloaz'n” („błąd w głowie”) lub „mirreweenterhorn” („róg środka zimy”), zwanego także Lur („ róg środka zimy ”) .
Prawdopodobne jest, że na niesamowite dźwięki rogu, służące do komunikacji z duchami przodków, odpowiadały wilki zamieszkujące ten teren.
W ten sposób dźwięk stał się synonimem zimy, choroby, śmierci i cienia zasłony między życiem a śmiercią.
Lur/róg środka zimy był rytualnym narzędziem animistycznym, używanym do przywoływania „zaświatów”, dziękowania przodkom lub ogłaszania i ostrzegania przed śmiercią członków rodziny i społeczności.
Edda Poetycka
W poemacie Eddy poetyckiej Grímnismál wspomniany jest Garmr:
Najlepszym z drzew | musi być Yggdrasil , Skíðblaðnir najlepszym z łodzi;
ze wszystkich bogów | największy jest Óðinn, a Sleipnir najlepszym z rumaków;
Bifröst wśród mostów, | Bragi wśród skaldów, Hábrók wśród jastrzębi, | i Garmr wśród psów.
W jednym z refrenów pieśni Völuspá wycie Garmr zwiastuje nadejście Ragnaröku:
Teraz Garmr głośno wyje | przed Gnipahellirem ,
Pęta pękną, | a wilk ucieknie swobodnie;
Wiele wiem, | i więcej mogę zobaczyć
O losie bogów, | potężnych w walce.
Po pierwszym wystąpieniu tego refrenu recytowana jest Fimbulvetr ; po drugim wystąpieniu opisana jest inwazja Jötnara na świat bogów ; po ostatnim wystąpieniu opisany jest początek nowego, lepszego świata.
Baldrs Draumar opisuje podróż Odyna do Hel
Po drodze spotyka psa.
Wtedy Odyn, stary czarodziej, wstał i położył siodło na grzbiecie Sleipnira;
stamtąd pojechał w głąb Niflhel i spotkał psa, który przybył z piekła.
Krwawy trzymał go na piersi, a ojciec magii wył z daleka;
Odyn jechał naprzód, ziemia dudniła, aż dotarł do domu tak wysokiego, że nie mógł już dłużej przebywać w Hel
Choć nie ma imienia, ten pies jest czasami uznawany za Garmr
Alternatywnie, Garmr jest czasami uznawany za identycznego z Fenrir
Garmr jest czasami postrzegany jako pies piekielny, porównywalny do Cerberusa .
Prose Edda
Księga Eddy Prozatorskiej Gylfaginning przypisuje mu rolę w Ragnaröku :
Wtedy zostanie wypuszczony pies Garmr, związany przed Gnipahellirem : stoczy walkę z Tyrem , a każdy z nich będzie zabójcą drugiego.
https://en.wikipedia.org/wiki/Garmr