Wczoraj, 16:09
Aloe Erinacea
Aloe Erinacea była kiedyś zaliczana do Aloe Melanacantha, ale na szczęście teraz stanowi osobny gatunek.
Jest to znacznie wolniej rosnąca roślina o liściach w różnych kolorach i mniejszych rozmiarach, choć kwiaty są nieco podobne.
Obie są dość drażliwymi roślinami, które mogą być podatne na gnicie, jeśli nie będą starannie podlewane w okresach nadmiernego upału.
Obie są gatunkami lubiącymi słońce i ciepło, chociaż ta radzi sobie całkiem dobrze w większym cieniu niż Aloe Melanacantha (kilka z tych ostatnich zgniło, ponieważ nie zapewniałem im wystarczającej ilości światła słonecznego).
Ta roślina jest naprawdę najlepsza do uprawy w doniczkach ze względu na jej mniejsze rozmiary i „odpady” jako roślina ogrodowa... po prostu zbyt ładna, by wyrzucić ją do ogrodu.
Aloe Melanacantha jest jednak dobrym Aloesem ogrodowym.
Aloe Erinacea rosnące na zewnątrz w Kalifornii, chyba że w doskonałym mikroklimacie, wydają się być skłonne do powolnego zaniku (gnicia od dołu do góry).
Roślina ta charakteryzuje się sztywnymi, nieugiętymi, wyprostowanymi, turkusowymi do morskozielonych liśćmi silnie uzbrojonymi w białe kolce, czasami zakończone czernią nie tylko na brzegach liści, ale także wzdłuż środka tylnej części każdego liścia.
Gatunek ten różni się od Melancanthy również kwiatami, porą kwitnienia i chęcią kwitnienia.
Większość roślin wydaje się być dość niechętna do kwitnienia i kwitnie dopiero, gdy jest w pełni dojrzała (wiele lat).
Kwiaty są pojedyncze, zwykle na nierozgałęzionych łodygach i mają tylko około 30 cm wysokości lub mniej (w przeciwieństwie do kwiatów Melanacantha o wysokości 60-90 cm)... i kwitnienie następuje później w ciągu roku (później zimą o około miesiąc lub więcej).
Kwiaty mają różne kolory (jasnożółty i jasnoczerwony).
Jest to gatunek południowoafrykański.
Aloe Erinacea była kiedyś zaliczana do Aloe Melanacantha, ale na szczęście teraz stanowi osobny gatunek.
Jest to znacznie wolniej rosnąca roślina o liściach w różnych kolorach i mniejszych rozmiarach, choć kwiaty są nieco podobne.
Obie są dość drażliwymi roślinami, które mogą być podatne na gnicie, jeśli nie będą starannie podlewane w okresach nadmiernego upału.
Obie są gatunkami lubiącymi słońce i ciepło, chociaż ta radzi sobie całkiem dobrze w większym cieniu niż Aloe Melanacantha (kilka z tych ostatnich zgniło, ponieważ nie zapewniałem im wystarczającej ilości światła słonecznego).
Ta roślina jest naprawdę najlepsza do uprawy w doniczkach ze względu na jej mniejsze rozmiary i „odpady” jako roślina ogrodowa... po prostu zbyt ładna, by wyrzucić ją do ogrodu.
Aloe Melanacantha jest jednak dobrym Aloesem ogrodowym.
Aloe Erinacea rosnące na zewnątrz w Kalifornii, chyba że w doskonałym mikroklimacie, wydają się być skłonne do powolnego zaniku (gnicia od dołu do góry).
Roślina ta charakteryzuje się sztywnymi, nieugiętymi, wyprostowanymi, turkusowymi do morskozielonych liśćmi silnie uzbrojonymi w białe kolce, czasami zakończone czernią nie tylko na brzegach liści, ale także wzdłuż środka tylnej części każdego liścia.
Gatunek ten różni się od Melancanthy również kwiatami, porą kwitnienia i chęcią kwitnienia.
Większość roślin wydaje się być dość niechętna do kwitnienia i kwitnie dopiero, gdy jest w pełni dojrzała (wiele lat).
Kwiaty są pojedyncze, zwykle na nierozgałęzionych łodygach i mają tylko około 30 cm wysokości lub mniej (w przeciwieństwie do kwiatów Melanacantha o wysokości 60-90 cm)... i kwitnienie następuje później w ciągu roku (później zimą o około miesiąc lub więcej).
Kwiaty mają różne kolory (jasnożółty i jasnoczerwony).
Jest to gatunek południowoafrykański.