[Krystyna]

15. Wiedza bez ciała
Z zachowaną głową Mímira nordycka koncepcja mądrości osiąga radykalny wniosek: wiedza istnieje bez ciała. 
W tej formie staje się jasne, że wiedza nie jest ograniczona ruchem, działaniem ani fizyczną obecnością. 
Mądrość Mímira i Studnia ostatecznie oddzielają się od cielesności i wkraczają w stan czystej trwałości. 
Pozostaje głos, pamięć i połączenie – wszystko, co niezbędne dla mądrości.
Utrata ciała nie oznacza osłabienia, lecz raczej intensyfikację. 
Bez ciała nie ma zmęczenia, bólu ani rozproszenia. 
Mądrość staje się wyciszona, skoncentrowana i niezachwiana. 
Mimir Wisdom i Studnia, w tej formie, pokazują, że wiedza zyskuje jasność, gdy nie musi już działać. 
Działanie jest zawsze sytuacyjne, ograniczone czasem i miejscem. 
Wiedza bez ciała jest jednak wolna od tych ograniczeń. 
Istnieje poza chwilą obecną i przemawia z perspektywy, która nie może się zestarzeć.
Ta bezcielesna mądrość nie jest jednak wszechobecna. 
Dostęp do niej pozostaje utrudniony. 
Utrata ciała nie czyni Mimira bardziej przystępnym, lecz wręcz przeciwnie, oddala go od świata. 
Mądrość Mimira i jego źródło działają z dystansu. 
Mądrość bez ciała nie szuka dialogu; czeka na właściwe pytanie. 
To właśnie czyni wiedzę cenną. 
Nie można jej przyswajać w sposób przypadkowy, lecz wymaga świadomego zaangażowania.
W myśli nordyckiej ciało jest ściśle powiązane z działaniem. Ci, którzy działają, interweniują i zmieniają bieg wydarzeń. 
Utrata ciała odrywa mądrość Mimira od jakiejkolwiek formy bezpośredniego wpływu. 
Mądrość Mimira i Studnia istnieją teraz jako miara, a nie jako narzędzie. 
Pokazują to, co jest i co następuje, nie ingerując w to. 
To oddzielenie zachowuje porządek świata, ponieważ sama wiedza nie powinna rządzić.
Wiedza bez ciała oznacza również, że mądrości nie można naprawić. 
Istoty żywe mogą się uczyć, błądzić i zmieniać swoje poglądy. 
Jednakże bezcielesna mądrość Mímira jest kompletna. 
Nie zmienia się już. 
Mądrość Mímira i studnia zachowują stan wiedzy, jaki został raz osiągnięty. 
To sprawia, że mądrość ta jest stabilna, ale i trudna do uchwycenia. 
Nie zna zapomnienia ani wyparcia. 
Wszystko, co znane, pozostaje obecne.
Ta idea wyjaśnia, dlaczego mądrość Mimira jest postrzegana jako tak uciążliwa. 
Wiedza bez ciała nie daje ukojenia. 
Nie jest w stanie złagodzić cierpienia. 
Potrafi jedynie je nazwać. 
Mądrość Mimira i Studnia ukazują świat takim, jaki jest, a nie takim, jaki mógłby być. 
Ta jasność jest nieubłagana. 
Zapewnia orientację, ale nie daje nadziei na zmianę poza porządkiem losu.
Jednocześnie utrata ciała chroni mądrość przed nadużyciami. 
Nikt nie może zmusić Mímira, nikt nie może mu zagrozić. 
Mądrość Mímira i Studnia są odporne na wszelkie formy przemocy. 
Nie są już bezbronne, ponieważ nie mają już nic do stracenia. 
Ta nietykalność czyni mądrość trwałą. 
Nie można jej zniszczyć, można ją jedynie zignorować – a nawet wtedy trwa.
Wiedza bez ciała zmienia również nasz stosunek do czasu. 
Bez starzenia się, bez rozkładu, mądrość pozostaje niezmienna. 
Mądrość i Studnia Mímir przetrwają pokolenia, wieki, a ostatecznie koniec świata. 
Są częścią struktury, a nie częścią historii poszczególnych istot. 
W tej trwałości tkwi ich największa siła. 
Przypominają nam, że wszystko, co żyje, przemija, podczas gdy wiedza może trwać.
Zatem bezcielesna mądrość Mímira stanowi radykalny obraz nordyckiego światopoglądu. 
Wiedza nie potrzebuje fizycznej formy, aby być skuteczna, ale wymaga porządku, pamięci i miary. 
W tym stanie mądrość Mímira i Studnia osiągają swoją najczystszą formę. 
Nie działają, nie pocieszają, nie obiecują. 
Po prostu trwają. 
I w tym tkwi ich niezachwiane znaczenie.
https://nordwaldpfad.de/mimir-weisheit-u..._und_Wanen