[Krystyna]

   
Starożytna „Mrówka Piekielna” z metalowymi rogami i szczęką-pułapką znaleziona w Bursztynie
Naukowcy odkryli nowy gatunek „mrówki piekielnej” – gatunek o przerażającym, kolczastym aparacie gębowym wzmocnionym metalem, służącym do picia krwi wrogów.
Na szczęście owady te wymarły już jakiś czas temu, ale Bursztynowy okaz sprzed 98 milionów lat ujawnił teraz zdumiewające szczegóły prehistorycznego gatunku, w tym osobliwy metalowy element w jego szczękach. 
Nowo opisany Linguamyrmex Vladi należy do grupy znanej jako „piekielne mrówki” lub Haidomyrmecines, wymarłej grupy żyjącej w okresie kredy i charakteryzującej się dziwnymi, pionowo poruszającymi się aparatami gębowymi.

Piekielne mrówki nie są w rzeczywistości przodkami maleńkich stworzeń, które widzimy dzisiaj, lecz należą do grupy macierzystej, która wymarła, zanim pojawił się wspólny przodek wszystkich współczesnych mrówek, zapoczątkowując jej linię. 
Biorąc pod uwagę, jak przerażająco brzmią niektóre z tych cech mrówek piekielnych, jesteśmy niemal wdzięczni, że najgorsze, z czym mamy do czynienia w dzisiejszych czasach, to „tylko” mrówki pociskowe i mrówki ogniste.

Zamiast zwykłych, skierowanych w dół żuwaczek, L. Vladi posiadała gigantyczne, przypominające ostrza kosy, skierowane ku górze – cechę niespotykaną u żadnej mrówki żyjącej obecnie. 
Wygląda na to, że te kolczaste szczęki były otoczone włoskami spustowymi, podobnymi do tych używanych przez dzisiejsze mrówki – tymi samymi, które pomagają mrówkom zamykać szczęki z przerażającą szybkością.

Mrówka ta miała również wzmocniony, rogowy wyrostek lub „łopatkę” na szczycie szczęk i prawdopodobnie używała go do zaciskania ofiary po wbiciu skierowanych ku górze żuwaczek w jej ciało. 
Naukowcy pod kierownictwem Phillipa Bardena z New Jersey Institute of Technology odkryli również rurkowaty kanał między żuwaczkami i przypuszczają, że mrówki prawdopodobnie ssały pokarm, a nie go żuły, ponieważ nietypowe szczęki nie były przystosowane do żucia.

„Żuwaczki i łopatka Linguamyrmex mogły służyć do nakłuwania miękkich ciał ofiar i odżywiania się hemolimfą” – pisze zespół w badaniu.

Na szczęście okaz został znaleziony w Bursztynowym grobie obok dużej larwy chrząszcza, który byłby idealną miękką ofiarą dla drapieżnika żywiącego się płynami, takiego jak ten. 
Powyższy diagram przedstawia umiejscowienie obu okazów (czerwone kółko wskazuje lokalizację rogu łopatkowego). 
Szczęki mrówki nie były w rzeczywistości osadzone w larwie, ale naukowcy zauważają, że ich umiejscowienie „jest zgodne z tym, że była to ofiara”.

A jeśli nie macie dość tych makabrycznych szczegółów, oto być może najdziwniejsza część – prześwietlenie rentgenowskie Bursztynowego okazu wykazało, że spód rogu łopatkowego na jej głowie jest wzmocniony cząsteczkami metalu. 
Owad nie uformował sobie w rzeczywistości małego hełmu wojennego – zamiast tego wydaje się, że miał niesamowitą zdolność gromadzenia metali śladowych ze swojej diety do części ciała, które wymagały wzmocnienia.

„Wiadomo, że owady gromadzą metale – w szczególności Wapń, Mangan, Cynk i Żelazo – w pokładełkach i żuwaczkach, aby zwiększyć ich wytrzymałość i zmniejszyć zużycie” – pisze zespół w badaniu. 
Naukowcy uważają, że kolce nasączone metalem pozwalały mrówkom piekielnym wytrzymać wijące się ruchy ofiary, gdyby nie trafiła ich szczęka, a może ułatwiały wbijanie kolców w miękkie pożywienie.

„Dopóki nie znajdziemy okazu z uwięzioną ofiarą, co jest prawdopodobnie kwestią czasu, pozostajemy w sferze domysłów” – powiedział Barden Joshowi Gabbatissowi w New Scientist. 
Ponieważ Bursztynowy okaz pochodzi z bogatego obszaru wykopalisk w Mjanmie, znalezienie kolejnych mrówek piekielnych może być tylko kwestią czasu.
Nowy gatunek został opisany w czasopiśmie Systematic Entomology 
https://www.geologyin.com/2017/09/ancien...-trap.html
https://www.geologyin.com/search/label/E...10&page=27