3 godzin(y) temu
https://www.alexstrekeisen.it/immagini/d...020(3).jpg
https://www.alexstrekeisen.it/immagini/d...020(2).jpg
https://www.alexstrekeisen.it/immagini/d...020(1).jpg
https://www.alexstrekeisen.it/english/vulc/obsidian.php
https://www.alexstrekeisen.it/immagini/d...020(4).jpg
Obsydian
Obsydian to skała magmowa występująca jako naturalne szkło, powstające w wyniku szybkiego stygnięcia lepkiej lawy z wulkanów. Obsydian jest niezwykle bogaty w krzemionkę (około 65–80%), ma niską zawartość wody i skład chemiczny podobny do ryolitu. Obsydian ma szklisty połysk i jest nieco twardszy niż szkło okienne. Chociaż obsydian jest zazwyczaj kruczoczarny, obecność hematytu (tlenku żelaza) daje odmiany czerwone i brązowe, a obecność drobnych pęcherzyków gazu może nadać mu złoty połysk. Znane są również inne odmiany z ciemnymi pasmami lub plamkami w kolorze szarym, zielonym lub żółtym. Obsydian był używany przez rdzennych Amerykanów i wiele innych prymitywnych ludów do produkcji broni, narzędzi, ozdób i ozdób, a przez starożytne cywilizacje Azteków i starożytnej Grecji do produkcji luster. Ze względu na jego muszlowy przełom (gładkie, zakrzywione powierzchnie i ostre krawędzie), najostrzejsze kamienne artefakty były wytwarzane z obsydianu.
Obsydian powszechnie występuje na obrzeżach ryolitycznych potoków lawowych, znanych jako potoki obsydianowe, gdzie skład chemiczny (wysoka zawartość krzemionki) powoduje wysoką lepkość i stopień polimeryzacji lawy. Zahamowanie dyfuzji atomowej przez tę wysoce lepką i spolimeryzowaną lawę wyjaśnia brak wzrostu kryształów. Podobnie jak każde szkło i niektóre rodzaje skał naturalnie występujących, obsydian pęka z charakterystycznym „muszlowym” pęknięciem. Ten gładki, zakrzywiony rodzaj pęknięcia powstaje z powodu niemal całkowitego braku kryształów mineralnych w szkle. Przecięcia powierzchni muszlowych pęknięć mogą być ostrzejsze niż brzytwa.
Ponieważ obsydian jest metastabilny na powierzchni Ziemi (z czasem szkło przekształca się w drobnoziarniste kryształy mineralne), nie znaleziono obsydianu starszego niż kreda. Ten rozpad obsydianu jest przyspieszany przez obecność wody. Czysty obsydian ma zazwyczaj ciemny kolor, choć jego barwa zmienia się w zależności od obecności zanieczyszczeń. Żelazo i magnez zazwyczaj nadają obsydianowi kolor od ciemnobrązowego do czarnego. W niektórych kamieniach, obecność małych, białych, promieniście skupionych kryształów krystobalitu w czarnym szkle tworzy plamisty lub płatkowy wzór (obsydian płatkowy). Może on zawierać wzory z pęcherzyków gazu pozostałych po lawie, ułożonych wzdłuż warstw utworzonych podczas przepływu stopionej skały przed jej ostygnięciem. Pęcherzyki te mogą dawać interesujące efekty, takie jak złoty połysk (obsydian lśniący) lub opalizujący, tęczowy połysk (obsydian tęczowy).
https://www.alexstrekeisen.it/immagini/d...020(5).jpg
https://www.alexstrekeisen.it/immagini/d...020(2).jpg
https://www.alexstrekeisen.it/immagini/d...020(1).jpg
https://www.alexstrekeisen.it/english/vulc/obsidian.php
https://www.alexstrekeisen.it/immagini/d...020(4).jpg
Obsydian
Obsydian to skała magmowa występująca jako naturalne szkło, powstające w wyniku szybkiego stygnięcia lepkiej lawy z wulkanów. Obsydian jest niezwykle bogaty w krzemionkę (około 65–80%), ma niską zawartość wody i skład chemiczny podobny do ryolitu. Obsydian ma szklisty połysk i jest nieco twardszy niż szkło okienne. Chociaż obsydian jest zazwyczaj kruczoczarny, obecność hematytu (tlenku żelaza) daje odmiany czerwone i brązowe, a obecność drobnych pęcherzyków gazu może nadać mu złoty połysk. Znane są również inne odmiany z ciemnymi pasmami lub plamkami w kolorze szarym, zielonym lub żółtym. Obsydian był używany przez rdzennych Amerykanów i wiele innych prymitywnych ludów do produkcji broni, narzędzi, ozdób i ozdób, a przez starożytne cywilizacje Azteków i starożytnej Grecji do produkcji luster. Ze względu na jego muszlowy przełom (gładkie, zakrzywione powierzchnie i ostre krawędzie), najostrzejsze kamienne artefakty były wytwarzane z obsydianu.
Obsydian powszechnie występuje na obrzeżach ryolitycznych potoków lawowych, znanych jako potoki obsydianowe, gdzie skład chemiczny (wysoka zawartość krzemionki) powoduje wysoką lepkość i stopień polimeryzacji lawy. Zahamowanie dyfuzji atomowej przez tę wysoce lepką i spolimeryzowaną lawę wyjaśnia brak wzrostu kryształów. Podobnie jak każde szkło i niektóre rodzaje skał naturalnie występujących, obsydian pęka z charakterystycznym „muszlowym” pęknięciem. Ten gładki, zakrzywiony rodzaj pęknięcia powstaje z powodu niemal całkowitego braku kryształów mineralnych w szkle. Przecięcia powierzchni muszlowych pęknięć mogą być ostrzejsze niż brzytwa.
Ponieważ obsydian jest metastabilny na powierzchni Ziemi (z czasem szkło przekształca się w drobnoziarniste kryształy mineralne), nie znaleziono obsydianu starszego niż kreda. Ten rozpad obsydianu jest przyspieszany przez obecność wody. Czysty obsydian ma zazwyczaj ciemny kolor, choć jego barwa zmienia się w zależności od obecności zanieczyszczeń. Żelazo i magnez zazwyczaj nadają obsydianowi kolor od ciemnobrązowego do czarnego. W niektórych kamieniach, obecność małych, białych, promieniście skupionych kryształów krystobalitu w czarnym szkle tworzy plamisty lub płatkowy wzór (obsydian płatkowy). Może on zawierać wzory z pęcherzyków gazu pozostałych po lawie, ułożonych wzdłuż warstw utworzonych podczas przepływu stopionej skały przed jej ostygnięciem. Pęcherzyki te mogą dawać interesujące efekty, takie jak złoty połysk (obsydian lśniący) lub opalizujący, tęczowy połysk (obsydian tęczowy).
https://www.alexstrekeisen.it/immagini/d...020(5).jpg