Malus Doumeri
Małe do średniego drzewa, do 15 m.
Gałęzie szarobrązowe lub fioletowobrązowe, owłosione tylko za młodu; pąki czerwonofioletowe, jajowate, owłosione przynajmniej wzdłuż krawędzi łuski.
Blaszka liściowa wąskoeliptyczna-jajowata lub odwrotnie jajowato-lancetowata, 9–15 × 4–6,5 cm, obie powierzchnie białe, owłosione, gdy młode, stają się nagie;
Podstawa zaokrąglona lub klinowata, wierzchołek zaostrzony, brzeg z nieregularnymi, czasami bardzo dużymi zębami;
Ogonek 1,5–3 cm, owłosiony tylko gdy młode.
Kwiatostan 4–5-kwiatowy, baldachowaty baldach, 3–5 cm średnicy;
Szypułki 1,5–3 cm, białe owłosione.
Kwiaty 2,5–3 cm szerokości, maj w Chinach, marzec w Kalifornii;
Hypancjum Dzwonkowate, wydłużone w krótką rurkę na wierzchołku;
Działki kielicha jajowate lub lancetowate, ok. 8 mm, owłosione na obu powierzchniach, trwałe; płatki białe. odwrotnie jajowate, 1–2 cm; pręciki nierówne, nieco krótsze od płatków; słupki 4–5, dłuższe od pręcików, owłosione u nasady.
Owoce żółte do czerwonych, kuliste, 2,5–5,5 cm średnicy, miąższ z komórkami kamiennymi; sierpień–wrzesień (Chiny). ( Gu i in. 2003 ).
Dystrybucja Chiny Guangdong, Guangxi, Guizhou, Hunan, Jiangxi, Yunnan, Zhejiang Laos Wietnam Tajwan
Siedlisko Lasy , 1000–2000 m n.p.m.
Strefa mrozoodporności USDA 5-9
Klasa odporności RHS H6
Stan zachowania Brak danych (DD)
Malus Doumeri to najdalej na południe wysunięty przedstawiciel rodzaju.
Jest to drzewo górskie, występujące od południowo-wschodnich Chin i Tajwanu na południe, aż po południowy Wietnam, aż po tropiki.
Wyjątkowo odporne odmiany są uprawiane, choć rzadko spotykane.
Okazały się atrakcyjne, z czerwonymi, rumianymi młodymi liśćmi (jak wiele innych gatunków drzew liściastych o podobnym zasięgu występowania), głęboko ząbkowanymi pędami, które nie kwitną i utrzymują się do późnej zimy, kwiatami przypominającymi głóg oraz znacznymi, jadalnymi owocami.
Bois (1904) po raz pierwszy opisał go na podstawie okazów zebranych z drzewa o obwodzie 1,2 m, z długimi, wyprostowanymi gałęziami, rosnącego na wysokości 2000 m na Lang Biang w środkowym Wietnamie.
Keith Rushforth (komunikat osobisty 2020) zauważa, że odpowiada to strefie lasu tropikalnego, gdzie Acer Heptaphlebium osiąga 25 m.
Epitet gatunkowy Boisa upamiętnia Paula Doumera, profesora matematyki i gubernatora generalnego Francuskich Indochin w epoce kolonialnej.
Zgodnie z Flora of China ( Gu et al. 2003 ) uwzględniamy mniej tropikalny Malus Melliana (Hand.-Mazz.) Rehder z Chin kontynentalnych i Malus Formosana (Hayata) Kawak. & Koidz. z Tajwanu, a także M. laosensis (Cardot) A. Chevalier w szeroko rozumianej koncepcji M. doumeri , ale to nie jest ostatnie słowo w kwestii słabo poznanego kompleksu. Jest uprawiany w całym swoim rodzimym zasięgu jako podkładka dla jabłek; w Guangdong dzikie owoce są spożywane na świeżo i wykorzystywane do napojów ( Hanelt 2001 ; Gu i in. 2003 ).
Pierwotnie nazwany jako Pyrus ze względu na kamienne komórki w miąższu owocu, owoc ten ma wygląd jabłka, ale bez zagłębienia na wierzchołku.
Jego miejsce w rodzaju Malus nie jest do końca jasne.
Pod wieloma względami kwiaty przypominają kwiaty Docynia, chociaż mają tylko jeden lub dwa zalążki na komorę, jak u Malus
Mimo to, kilka współczesnych źródeł traktuje go jako Docynia Doumeri ( Royal Botanic Gardens, Kew 2020 ).
Został on uwzględniony w zbyt małej liczbie badań molekularnych, aby wyciągnąć jakiekolwiek sensowne wnioski ( Li i in. 2012 ).
Malus Doumeri jest uprawiany w naszym regionie tylko w sposób najbardziej eksperymentalny.
Cédric Basset wprowadził nasiona zebrane na wysokości 2055 m na Tajwanie w 2006 roku ( TW 2272) i przetestował powstałe drzewa w kilku częściach Francji.
Przetrwały one nienaruszone w temperaturze –18ºC i głęboko zamarzniętym gruncie w Wogezach ( Basset 2012 ).
Szczepy z tego szczepu są czasami oferowane w sprzedaży ( Pépinière AOBA 2020 ).
Inna tajwańska kolekcja ( Howick, MacNamara & Crombie 2614, z 2004 roku) jest uprawiana w RBG Edinburgh, choć nie na terenie publicznym ( Royal Botanic Garden Edinburgh 2020 ) oraz w Quarryhill Botanical Garden, CA, gdzie kwitła ( Quarryhill Botanical Garden 2020 )
Keith Rushforth wyhodował sadzonki zarówno pochodzenia Jiangxi, jak i tajwańskiego do wielkości kwitnącej w Devon, Wielka Brytania.
Tajwańskie drzewa, które osiągnęły około 6 m, mają mniej pręcików (K. Rushforth pers. comm. 2020).
Okazy chińskiego pochodzenia, datowane na koniec lat 80., są uprawiane w Belmonte Arboretum w Holandii i David C. Lam Asian Garden w Vancouver ( Belmonte Arboretum 2020 ; University of British Columbia 2020 ).
Jest on uprawiany w US National Clonal Germplasm Repository w Genewie w stanie Nowy Jork oraz w Corvallis w stanie Oregon z tajwańskiej kolekcji ( USDA/ARS, National Genetic Resources Program 2020 ); materiał pochodzenia wietnamskiego jest poszukiwany ze względu na jego potencjał w hodowli Jabłek w ciepłym klimacie ( Volk 2018 ).
Malus Leiocalyca SZ Huang, pochodzący z południowych Chin, jest czasami uważany za odrębny gatunek ( Gu i in. 2003 ).
Ma on nagie, a nie owłosione szypułki, hypancjum i działki kielicha.
https://www.treesandshrubsonline.org/art...s-doumeri/
