https://www.treesandshrubsonline.org/sit...olia-1.jpg
https://www.treesandshrubsonline.org/sit...ifolia.jpg
Malus Angustifolia
Małe drzewo lub krzew, 1–5(–10) m, półzimozielony w łagodniejszych obszarach/porach roku, z kolczastymi ostrogami.
Kora czerwonobrązowa do szarej, spękana i łuskowata z wiekiem.
Gałęzie czerwonawe, z rzadkimi, drobnymi włoskami na początku, później nagie.
Pąki czerwonobrązowe, jajowate, 1–6 mm, brzegi łusek filcowate.
Silne liście pędowe eliptyczne, owalne lub jajowate, blaszka (3,5–)4–6(–8) × (1,5–)3–4(–5) cm, podstawa klinowata do zaokrąglonej, brzegi bardzo zmiennie ząbkowane lub nieco klapowane, wierzchołek zwykle zaokrąglony, nagi z wyjątkiem żyłek pod spodem, ogonek liściowy (10–)15–25 mm, owłosiony.
Liście pędów kwiatowych są zwykle eliptyczne lub podłużne, a blaszka większa (1–1,5–5(–6,5) × (0,7–)1–2(–3) cm, ze słabo ząbkowanymi brzegami.
Kwiatostan kilkukwiatowy baldach; szypułka nieobecna; szypułki (1–)2–3(–4) cm, zwykle nagie.
Kwiaty o fiołkowym zapachu, średnicy 20–30 mm, w naturze od marca do maja; działki trójkątne z zaostrzonym wierzchołkiem, 3–4 mm, siwe u góry, trwałe; płatki podłużne do odwrotnie jajowatych, 12–16 mm, różowe, czasami starzejące się białe; pręciki 20, 9–12 mm, pylniki różowe przed pęknięciem; słupki 5, 9–12 mm, zwykle nieznacznie przewyższające pręciki.
Owoce zielone lub żółtawe, pachnące i kwaśne, od sierpnia do września w naturze; prawie kuliste, Średnica 1–2(–3) cm, działki kielicha wyprostowane; komórki kamienne liczne wokół rdzenia. ( Dickson 2015 ; Cullen i in. 2011 ; Bean 1981 ).
Występowanie:
Stany Zjednoczone.
Szeroko na południowym wschodzie, od Pensylwanii na wschód do Missouri i na południe do Florydy i Luizjany.
Siedlisko
Otwarte lasy i różnorodne otwarte siedliska, 10–700 m n.p.m.
Strefa mrozoodporności USDA 5-9
Klasa odporności RHS H6
Status ochrony najmniejszej troski (LC)
The Southern Crab należy do kompleksu skupionego wokół Malus Coronaria i krzyżuje się z tym gatunkiem ( Dickson 2015 ).
Różni się zarówno od Malus Coronaria , jak i Malus Ioensis węższymi liśćmi (stąd epitet gatunkowy Aitona), zwężającymi się u nasady, oraz południowym rozmieszczeniem. Tendencja do utrzymywania liści do zimy jest istotna z ogrodniczego punktu widzenia ( Bean 1981 ), podobnie jak dość późne kwitnienie.
Jest uprawiany głównie ze względu na kwiaty o silnym zapachu przypominającym fiołki, chociaż owoce są czasami nadal wykorzystywane do galaretki, tak jak miało to miejsce u Cherokee ( Moerman 2020 ).
Wydaje się, że jest to diploidalny, rozmnażający się płciowo gatunek ( Dickson 2015 ; Fiala 1994 ).
Na to drzewo natknęli się pierwsi europejscy osadnicy w Karolinach, na przykład, i było w brytyjskiej uprawie od 1750 roku.
Loudon (1838) twierdzi, że szkółkarz z Fulham, Christopher Gray, był tym, który go wprowadził, chociaż wydaje się, że Gray pozyskał wiele gatunków z najnowocześniejszej kolekcji roślin północnoamerykańskich zgromadzonej w Pałacu Fulham przed 1713 rokiem pod rządami biskupa Comptona ( Haslam 2019a ; b ).
Loudon entuzjastycznie stwierdził, że „zasługuje na miejsce w każdej kolekcji”, jednak zostało utracone – przynajmniej z Wielkiej Brytanii – i ponownie wprowadzone około 1900 roku ( Bean 1981 ).
Obecnie rzadko można je spotkać w Europie.
Znaczące przykłady znajdują się w Wielkiej Brytanii w Kew (6 m × 41 cm, 2010) i Sir Harold Hillier Gardens w Hampshire (5,6 m × 60 cm, 2017 – The Tree Register 2020 ).
Malus Angustifolia jest bardziej powszechna w uprawie w Ameryce Północnej, zwłaszcza na południu, gdzie jej odporność na ciepło jest znaczna.
Jacobson (1996) sugeruje, że jej popularność zmalała, ale nadal jest dostępna komercyjnie w Stanach Zjednoczonych.
Kolekcje z okazami obejmują US National Arboretum w Waszyngtonie ( US National Arboretum 2020 ), Mt Cuba Center w stanie Delaware oraz Crosby Arboretum w stanie Missisipi ( Lady Bird Johnson Wildflower Center 2020 ).
Amerykański czempion, o krótkim, grubym pniu i wznoszących się gałęziach, rośnie w środowisku miejskim w Montgomery w stanie Maryland i w 2017 roku mierzył 13,7 m × 284 cm ( American Forests 2020 ).
Podobnie jak Malus Coronaria , Malus Angustifolia jest bardzo podatna na rdzę ( Dirr 2009 ).
Rdza jabłoniowo-cedrowa ( Gymnosporangium juniperi-virginianae ) ma jako żywiciela przemiennego Jałowca Wirginijskiego, dlatego w nasadzeniach w Ameryce Północnej oba gatunki należy dobrze rozgraniczyć.
https://www.treesandshrubsonline.org/art...ustifolia/
