Oenothera Macrocarpa
Występowanie:
Gatunek północnoamerykański , którego zasięg występowania koncentruje się w południowej części Wielkich Równin i u podnóża Wyżyn Wewnętrznych, głównie w stanach Kansas, Oklahoma i północnych regionach Teksasu, gdzie rosną wszystkie rozpoznane podgatunki (z wyjątkiem subsp. Mexicana z izolowanymi stanowiskami w Coahuila w Meksyku).
Dalej na wschód, do Illinois i Tennessee, jedynie podgatunek typowy przenika z centrum zasięgu; jest on również najczęściej uprawiany, a w krajach europejskich okazjonalnie (w naszym kraju podobno już w 1913 roku).
Ekologia:
Takson rosnący na skalistych równinach, na zboczach prerii i polanach jasnych lasów, często także na stanowiskach zniszczonych (w wąwozach lub wzdłuż dróg), zazwyczaj na glebach gliniastych na podłożu wapiennym lub dolomitowym.
Podgatunek subsp. Macrocarpa i subsp. Oklahomensis jest bardziej powszechny na nizinach i terenach pagórkowatych do 500 m n.p.m.,szarolistny subsp. Incana rośnie do 800–1200 m n.p.m. w górach. Chociaż podgatunki (według wielu autorów tylko odmiany) są dość dobrze rozpoznawalne i stabilne w przesadzaniu, wszystkie są dość zmienne, łatwo krzyżują się ze sobą, lokalnie łączą się w szereg form przejściowych, a ich wartość taksonomiczna jest raczej wątpliwa
W swojej ojczyźnie kwitnie od kwietnia do czerwca (sporadycznie kwitnie do września), w ogrodach Europy Środkowej od czerwca do sierpnia.
Opis:
Bylina, o przylegających, szczeciniastych lub nagich liściach, osiągająca około ćwierć metra wysokości w okresie kwitnienia, z kilkoma naprzemiennie ulistnionymi, około półmetrowej długości, płożącymi, wznoszącymi się i często fioletowymi łodygami, wyrastającymi corocznie z mocnego korzenia palowego.
Liście są zazwyczaj krótkoogonkowe, niezwykle zróżnicowane w zależności od populacji, z liniowymi, lancetowatymi lub szerokoeliptycznymi blaszkami, tępe lub spiczaste, ciemnozielone, a nawet srebrzystoszare, prawie całobrzegie lub z drobno ząbkowanymi, często falistymi brzegami.
Czteroogonkowe kwiaty wyrastają z kątów liści pojedynczo lub parami, kwitną przed wieczorem, mają delikatny zapach i zanikają następnego dnia.
Mają przylegającą, owłosioną, do 15 cm długości subkwiatową rurkę i połowę krótszą, lancetowatą, równoległą, ściśle przylegającą, jasnozieloną i często fioletowo nakrapianą segmenty kielicha, tylko nieznacznie krótszą od szeroko jajowatych, płytko wciętych na wierzchołku, jasnych lub jasnożółtych płatków korony.
Osiem pręcików z liniowymi, do 2 cm długimi pylnikami wyrasta do rurki, z dolnej, czteroogonkowej, około 2 cm długiej niełupki w okresie kwitnienia nitkowaty słupek z czterema szeroko otwartymi płatkami wyrasta przez rurkę.
Kwadratowo-eliptyczna, wyraźnie uskrzydlona torebka dorasta w niektórych populacjach do 8 cm długości i 6 cm szerokości (z czego ponad trzy czwarte to skrzydełka), papierowata, gdy dojrzała;
Każda z czterech torebek zawiera pojedynczy rząd licznych, odwrotnie jajowatych, korkowo-marszczonych nasion o wielkości do 2 mm.
Uwaga:
Populacje typowe Wiesiołka Dwuletniego z Missouri z pogranicza Luizjany i Missouri zostały opisane przez Thomasa Nuttala w 1813 roku pod prawidłową nazwą Oenothera Macrocarpa , ale w następnym roku londyńskie szkółki John Fraser & Son wprowadziły klony o szarych liściach pod nazwą Oenothera Missourensis i w ten sposób rozpowszechniły je w ogrodach europejskich.
Jednak pół wieku później nazwa ta została omyłkowo przeniesiona na klony odmiany typowej, która wkrótce zdominowała uprawę ze względu na silny wzrost i znacznie większe kwiaty, a nazwa ta stała się tak popularna, że rośliny są pod nią uprawiane do dziś.
Obecnie szkółki bylin oferują kilka odmian o zielonych i szarych liściach, wyselekcjonowanych z krzyżówek między podgatunkami.
https://botany.cz/cs/oenothera-macrocarpa/
